ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸੰਤੋਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਨ ਹੈ। ਜੋ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਜੋ ਮਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਨ ਹੈ। ਜੋ ਮੋਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਅਧੀਸ਼ਵਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰੇ, ਸਾਡੀ ਸਭ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਅੱਜ ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਾਨੂੰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਯਾਦ ਮਾਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਪਤੀਆਂ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਜੀ ਹੋਈਆਂ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਜਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਮੱਥੇ ਵਾਲੀ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀ, "ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?" ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਮੇਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਸ਼ੁੰਭ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ।" ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਆਵਰਨ ਤੋਂ ਅੰਬਿਕਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਪਾਰਵਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਪਾਰਵਤੀ ਕਾਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਜੋ ਹੁਣ ਹਿਮਾਲਿਆ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਦੂਤ ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁੰਭ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਔਰਤ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਰੂਪ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਪਤਾ ਕਰੋ ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵੋ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਵਰਗੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਜਰੂਰ ਵੇਖੋ। ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਆਦਿ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹਨ। ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਵਰਖ, ਉੱਚੈਹ੍ਸ਼੍ਰਵਾਸ ਘੋੜਾ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹਨ। ਹੰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਮਾਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ। ਮਹਾਪਦਮ ਖਜਾਨਾ, ਅਮਰ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਛਤਰ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਰਥ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹਨ। ਮੌਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਉਤਕ੍ਰਾਂਤਿਦਾ ਸ਼ਕਤੀ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਫੰਦਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨ, ਅੱਗ ਦੀ ਸੁਧਾਈ ਹੋਈਆਂ ਵਸਤ੍ਰ—all now belong to you. ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਇਸ ਸੁਭਾਗਾ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਸੁਗਰੀਵਾ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਇਹ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖੀਂ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਹਿਮਤ ਹੋਵੇ, ਤੁਰੰਤ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰੀਂ।" ਸੁਗਰੀਵਾ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਵੱਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸ਼ੁੰਭ, ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ। ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਦੁਆਰਾ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" ਸ਼ੁੰਭ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਤਿੰਨੇ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹਨ, ਹਰੇਕ ਯਜਨਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮੈਂ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਤਨ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਹਾਥੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਘੋੜਾ, ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਨਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਅਮੁੱਲ ਰਤਨ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਹੈ।" "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਾਂ। ਹੇ ਚੰਚਲ ਨੈਨਾ, ਤੁਸੀਂ ਜੇਕਰ ਰਤਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਚੁਣ ਲਵੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਅਤੁਲ ਅਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜ ਮਿਲੇਗਾ। ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ ਮੇਰੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਮੰਨੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਭਗਵਤੀ ਦੁਰਗਾ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਸ਼ੁੰਭ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਵੀ। ਪਰ, ਇੱਥੇ ਜੋ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਝੂਠਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸੁਣੋ, ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੀ ਸਮਝ ਘੱਟ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਵਚਨ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ...