ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋਣ ਵਾਲੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦੀ ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਜੋ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਦੁਬਾਰਾ-ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਨੀਂਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਛਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਧੀਰਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਜਨਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਲਾਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸ਼ਰੱਧਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵਭੂਤੀ ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਧੈਰਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਯਾਦਸ਼ਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਦਇਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸੰਤੋਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪਾਲਣਹਾਰ ਮਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮੋਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਕਰ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਵਜੋਂ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਹੜੀ ਦੇਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਲਈ ਸਤਕਾਰੀ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਨੇ ਭੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰੇ, ਸਾਡੀ ਮੰਗਲਤਾ ਵਧਾਵੇ ਅਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਪਤਾਵਾਂ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਹੁਣ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਵਜੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਭੀ ਉਹ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਗਤੀ ਰੂਪ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਪਤਾਵਾਂ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਜਹਨਵੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪਹੁੰਚੀਆਂ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਭਾਲ ਵਾਲੀ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਆਈਆਂ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ-ਕਾਵਚ ਤੋਂ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਮੇਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਲਿਖੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੁੰਭ ਅਸੁਰ ਭੱਜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਮਾਰੇ ਗਏ।" ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਅੰਗ-ਕਾਵਚ ਤੋਂ ਅੰਬਿਕਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਾਵਚ ਪਾਰਵਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਪਾਰਵਤੀ ਦਾ ਰੰਗ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਕਾਲੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ, ਜੋ ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਸੇਵਕ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ੁੰਭ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ! ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ, ਤੇਜਸਵੀ ਇਸਤਰੀ ਵੱਸ ਰਹੀ ਹੈ। ਇੰਨਾ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਪਤਾ ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਅਤੇ, ਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਸਨੂੰ ਫੜਿਆ ਜਾਵੇ।" "ਇਹ ਨਾਰੀ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇਜ ਪਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਜਰੂਰ ਵੇਖੋ।" ਚੰਡ ਮੁੰਡ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਹੈ—ਮੁੱਲਾਂ, ਰਤਨਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਆਦਿ—ਸਭ ਕੁਝ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਸੀ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਤੇ ਉੱਚੈਹਸ਼੍ਰਵਾ ਘੋੜਾ ਵੀ ਲਿਆਏ ਗਏ ਹਨ। ਇਹ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਆਕਾਸ਼ ਰਥ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਕਲਾ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆ ਉਸ ਦੀ ਲੀਲਾ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।