ਜਦੋਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਮਹਾਤਮਾ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ, ਉਹ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੁਂਦੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋਗੇ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗੀ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਦੇਵੀ ਨੇ ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਕੁਝ ਵੀ ਅਧੂਰਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਹੇ ਮਹਾਦੇਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਮਿਲੇ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵੀ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਕਰੀਏ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਵੀਂ।” ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਨਿਰਮਲ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸਿਫਤ ਕਰੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਰਹੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ, ਸਮਪੱਤੀ, ਵਧੀਆ ਜੀਵਨ, ਵਧੀਆ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭਲਾਈਆਂ ਮਿਲਣ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦਾ ਪੂਜਨ ਕੀਤਾ। ਭਦਰਕਾਲੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਤੈਥਾਂ ਹੋ ਜਾਵੇ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਦੇਵੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਗੌਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਵਰਗੇ ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਲੋੜ ਪਈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਭ ਹੋਇਆ, ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦੋ ਦੈਤ—ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ—ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਛੀਣ ਲਏ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਕੁਬੇਰ, ਯਮ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਅਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਆਪ ਸੀ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਪਵਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਅਸਥਾਨ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਬੇਦਖਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਹਾਰ ਗਏ। ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਅਜੈਯਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ: “ਜਦੋਂ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਲੇਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਯਾਦ ਕਰੋਗੇ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗੀ।” ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੂਪ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮਹਾਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ—ਲਗਾਤਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ, ਮੰਗਲਮਈ ਨੂੰ, ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਵੀ ਹੈ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਵੀ, ਸੁੰਦਰ ਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਧਾਰ ਵੀ—ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਕਰਤਾਰ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਹ ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਆਨੰਦਮਈ ਹੈ, ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਨਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਨੈਰਿਤੀ ਨੂੰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ, ਸ਼ਰਵਾਣੀ ਨੂੰ, ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਦੁರ್ಗਾ ਨੂੰ, ਸਾਰ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ; ਖਿਆਤੀ ਨੂੰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਧੂਮ੍ਰਾ ਨੂੰ—ਅਸੀਂ ਲਗਾਤਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਧੁਰ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਗਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ। ਮਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਕਰਤਾਰ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨਾ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨੀਂਦ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਧੈਰਜ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲਜਾ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਧਾ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਭਾ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮ੍ਰਿਧਿ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਲਣ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਆਸ ਲਾਈ।