ਜਦ ਮਾਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦਾ ਸੰਘਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਮਾਂ ਦੇ ਜੈਕਾਰੇ ਲਾਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਹਿਤ, ਮਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹਿਰਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਦਿ-ਸ਼ਕਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮੰਗਲ ਦਵੇ। ਉਹ ਚੰਡਿਕਾ, ਜਿਸਦੀ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਨਾ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੱਚੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਲਾਵੇ। ਮਾਂ, ਜੋ ਨੇਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਖਮੀ ਬਣ ਕੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਬੁਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਕਲ-ਕਲਿਆਣ ਦੀ ਘਾਟ ਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਬਣ ਕੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਭਲੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਜ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਮਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਤੇਰਾ ਰੂਪ, ਮਾਂ, ਅਕਲਪਨ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਵਰਣਨ ਕਰੀਏ? ਤੇਰੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਾਰਣ ਹੈਂ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਅਸੀਮ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਤੇਰਾ ਹੀ ਇਕ ਅੰਸ਼ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਦਿ-ਅਵਿਅਕਤ ਪਰਮ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈਂ। ਮਾਂ, ਜਿਸਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਰੇਕ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਹੀ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਹੈਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈਂ, ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ 'ਸ੍ਵਧਾ' ਵਜੋਂ ਵੀ ਸੱਦਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਮੋਖ ਦੀ ਦਾਤਾ ਹੈਂ, ਅਕਲਪਨੀਯ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਰਤਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੋਖ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਹੀ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਹੈਂ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ ਮਾਂ। ਤੂੰ ਧੁਨੀ ਦੀ ਸਰੂਪ, ਯਜਨਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਸਾਮ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਤਿੰਨੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਰੂਪ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਗਿਆਨ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਾਂ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਤੱਤ; ਤੂੰ 'ਦੁਰਗਾ' ਹੈਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ 'ਸ਼੍ਰੀ' ਹੈਂ, ਜੋ ਕੈਟਭ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ 'ਗੌਰੀ' ਹੈਂ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਸ਼ਿਵ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਤ ਹੈ। ਜਦ ਮਾਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖਿਆ—ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਨਿਰਮਲ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਅਸਚਰਜ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ—ਉਸ ਸਮੇਂ, ਤੇਰਾ ਕ੍ਰੋਧੀ ਚਿਹਰਾ, ਭੌਂਹਾਂ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈਆਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਉੱਗਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਦੇਖ ਕੇ ਵੀ ਮਾਹਿਸ਼ਾ ਦੀ ਜਾਨ ਤੁਰ ਜਾਂਦੀ, ਇਹ ਅਸਚਰਜ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਹਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ, ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰ; ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀਆਂ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਯਸ਼ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਕਦੇ ਡਿਗਦੇ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ, ਨੌਕਰ, ਪਤਨੀ ਆਦਿ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ, ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਧੰਨ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖ-ਸਮਪੱਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਧਰਮਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸੁਗਮ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਦੁਰਗਾ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੀਏ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ; ਸਿਹਤਮੰਦ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਗਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ ਜੋ ਗਰੀਬੀ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਡਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਸਦਾ ਦਇਆਵਾਨ ਤੇ ਸਭ ਦੀ ਸਹਾਇਕ। ਇਹ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜਗਤ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਤੂੰ ਮਾਂ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਦਿੰਦੀ? ਪਰ ਤੂੰ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਵੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ; ਇਹ ਤੇਰੀ ਉੱਚੀ ਮੰਨਤਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਬਰਛੀ ਦੀ ਨੋਕ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਜਦ ਦੈਤ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਦੇ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋਣ ਯੋਗ ਸੀ, ਉਹ ਸਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਹੇ ਮਾਂ, ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਦੀ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਅਸਚਰਜਕ, ਅਕਲਪਨੀਯ ਤੇ ਅਦੁੱਤੀ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਵੀਰਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ, ਅਤੁੱਲ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਵੀਰਤਾ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਿਸ ਨਾਲ ਕਰੀਏ? ਤੇਰਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਦਿਲ ਵਿਚ ਦਇਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੰਨ-ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੰਪੂਰਨ ਸੰਸਾਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਗਰੂਰ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਡਰ ਮਿਟ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਮਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਆਪਣੀ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਕਰ; ਅੰਬਿਕਾ, ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਘੰਟੀ ਦੀ ਧੁਨ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਟਾਂਣ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਚੰਡਿਕਾ, ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਦੱਖਣ ਤੇ ਉੱਤਰ—ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇਰੀ ਬਰਛੀ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਆਪਣੇ ਕੋਮਲ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਤੂੰ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਸਾਡੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਹੇ ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ—ਤਲਵਾਰ, ਬਰਛੀ, ਗਦਾ ਆਦਿ—ਜੋ ਤੇਰੇ ਕੋਮਲ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਨੰਦਨ-ਵਨ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਲਕ ਨੇ ਸੁਗੰਧੀ ਲਗਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਮਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਮਾਂ, ਦਇਆਵਾਨ ਮੁੱਖ ਵਾਲੀ, ਜਿਹੜੇ ਦੇਵਤਾ ਓਹਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੋ ਵੀ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੁ, ਮੰਗ ਲਵੋ; ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰਯੋਗ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਔਖਾ ਕੰਮ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਪਰ, ਹੇ ਮਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਹੋਵੇ ਕਿ ਜਦ ਵੀ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੀਏ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਵੇਂ।" "ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕਰੇ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਮਾਂ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਨ, ਵਾਧੂ, ਦੌਲਤ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਂ ਭਦਰਕਾਲੀ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਗਤ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੀਤੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਆਖਿਆ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਹੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਮਾਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਗੌਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਮਾਂ ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤਾਂ, ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅੱਗੇ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਘਟਿਤ ਹੋਈ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦੋ ਦੈਤ—ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ—ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਖੋਹ ਲਏ।