ਜਦੋਂ ਮਾਂ ਚੰਡਿਕਾ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੈ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਮਦਿਰਾ ਪੀਤੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਉਹ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੁਸਰੇ ਪਾਸੇ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਕੇ ਮਾਂ ਚੰਡਿਕਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਰੰਗੀ ਹੋਈ, ਉਤਾਵਲੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਕਹਿ ਉਠੀ, “ਗੱਜ, ਗੱਜ ਮੂਰਖ, ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਗੱਜਣਗੇ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮਾਂ ਚੰਡਿਕਾ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆ ਉੱਤੇ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਕੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ گردਨ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਦਬਾਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਪਰ ਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਅੱਧਾ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਿਸ਼ਾ ਨਾਮਕ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਮੰਡਲੀ ਸਮੇਤ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਮਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਤੇ ਮਨੁੱਖ—ਵਿਜੈ! ਵਿਜੈ! ਪੂਕਾਰ ਉਠੇ। ਫਿਰ, ਸਾਰੀ ਦੈਤ ਸੈਨਾ ਸੋਗ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਅਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ, ਜਦਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਭਰ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੇ ਵਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਂ ਦੀ ਸਤੂਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਅਨੰਦ ਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਮਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਉਹ ਸਾਡੀ ਮੰਗਲਤਾ ਕਰੇ। ਉਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨ ਅੰਤਹੀਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ, ਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨ ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਵਰਣਨ ਜਾਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਚੰਡਿਕਾ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸੁਭ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਜੋ ਨੇਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆਈ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੁਭਾਗ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ, ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਜ ਹੈ—ਉਹ ਮਾਂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੂਪ ਜਿਹੜਾ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਵਰਣਨ ਕਰੀਏ? ਤੁਹਾਡੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਬਿਆਨ ਕਰੀਏ? ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਕਹੀਏ? ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੋ, ਭਾਵੇਂ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿਕ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਅਸੀਮ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਦੀ ਆਧਾਰ ਹੋ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੁਹਾਡਾ ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਦਿ, ਅਵਿਅਕਤ ਪਰਮ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੋ। ਮਾਂ, ਜਿਸਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਹੋ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਾ ਕਾਰਣ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ 'ਸ੍ਵਧਾ' ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੋ, ਅਚਿੰਤਯ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਵਰਤਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਹ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਹੋ, ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਧੁਨੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋ। ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨੋਂ ਵੇਦ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਪੀੜਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਗਿਆਨ ਹੋ, ਮਾਂ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਸਾਰ; ਤੁਸੀਂ ਦੁਰਗਾ ਹੋ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੀ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ਼੍ਰੀ ਹੋ, ਜੋ ਕੈਟਭ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਗੌਰੀ ਹੋ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਤ ਹੋਈ ਹੋ। ਜਦ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖਿਆ—ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਨਿਰਮਲ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ—ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਮਾਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਕ੍ਰੋਧੀ ਚਿਹਰਾ, ਭਾਵੇਂ ਭੰਵਿਆਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ, ਫਿਰ ਵੀ ਚੜ੍ਹਦੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ—ਇਹ ਅਜੀਬ ਹੈ ਕਿ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਤ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਦੇਖ ਕੇ ਕੌਣ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਪਰਮ ਮਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ! ਤੁਸੀਂ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ, ਪੂਰੀਆਂ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਹੁਣ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਧਨ ਤੇ ਯਸ਼ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਮਾਰਗ ਕਦੇ ਡੋਲਦੇ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਲੋਕ ਧੰਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ, ਨੌਕਰ ਤੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਸੁਖੀ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਮਾਂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸੁਖ-ਸਮਪਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਮਾਂ, ਜੋ ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ ਨਿੱਤ ਧਰਮਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਦੁਰਗਾ, ਜਦ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਭੈ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਸਿਹਤਮੰਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮ ਮੰਗਲਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ, ਜੋ ਗਰੀਬੀ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਡਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਣ ਵਾਲੀ ਹੋ? ਜਦ ਇਹ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਮਾੜੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮਾਂ, ਮਾੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਣ। ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ? ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਵੀ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣ; ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਹੈ। ਤੁਾਡੀ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਭਾਲੇ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੇ, ਜਦ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ—ਜੋ ਅਰਧਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜਾਉਣ ਯੋਗ ਸੀ—ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਮਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਮਾੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਵੇੜਨ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੂਪ ਅਦਭੁਤ, ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਅਦਵਿੱਤੀਆ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਸ਼ੌਰਯ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੁਲ ਹੈ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਸ਼ੌਰਯ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਿਸ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਤੇਰਾ ਉਹ ਸਰੂਪ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿੱਥੇ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕੇਵਲ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਮਾਂ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਦਇਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮਤਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਕੱਠੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੂਰਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਡਰ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਮਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਅੰਬਿਕਾ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਘੰਟੀ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਤੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣਾਅ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਚੰਡਿਕਾ, ਸਾਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ, ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ, ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਦੀ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਆਪਣੇ ਉਹ ਮਿੱਠੜੇ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸਰੂਪ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ—ਤਲਵਾਰ, ਭਾਲਾ, ਗਦਾ ਆਦਿ—ਜੋ ਤੇਰੇ ਕੋਮਲ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਨੰਦਨ ਵਨ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਲਕ ਵਲੋਂ ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਭਗਤੀਪੂਰਵਕ ਦਿਵਿਆ ਧੂਪ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਮਾਂ, ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਮਧੁਰਤਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਕਲੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਬੋਲ ਪਈ।