ਜਦੋਂ ਮਹਾਦੇਵੀ ਦੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖੰਡਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਹਾਦੇਵੀ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਅੰਬਿਕਾ ਜੀ ਨੂੰ ਘੋੜਾ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਅਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ, ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉੱਚੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਗੱਜ ਕਰ ਉੱਚਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਉਸਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪੂੰਛ ਦੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਫਾਣ ਮਾਰ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਝਟਕੀਆਂ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਟੁੱਟ ਕੇ ਛਿਣ-ਭਿਣ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਪਹਾੜ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਜਦੋਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਵੱਢਣ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਾਤਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਭਾਰੀ ਰੋਸ ਜਗਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਪਣਾ ਪਾਸਾ ਸੁੱਟ ਕੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਜਕੜਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਭੈਂਸ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫ਼ੌਰਨ ਹੀ ਉਹ ਸਿੰਘ ਬਣ ਗਿਆ, ਪਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਆ ਖਲੋਤਿਆ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਸਮੇਤ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਹਾਥੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੁੰਡ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਗੱਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਪਰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸੁੰਡ ਵੀ ਵੱਢ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਮੁੜ ਭੈਂਸ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਮਦਿਰਾ ਪੀਤੀ, ਹੱਸਦਿਆਂ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਅਸੁਰ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ। ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਗੱਜਿਆ ਤੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਚੰਡਿਕਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਚੱਕਨਾ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈ, “ਓ ਮੂਰਖ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਗੱਜ ਲੈ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਥੇ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਹੀ ਗੱਜਣਗੇ!” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਉੱਤੇ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਕੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਉਸਦੇ ਗਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਤੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਘਾਟ ਮਾਰਿਆ। ਜਦ ਮਾਤਾ ਨੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸੁਰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਪਰ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਅਸੁਰ ਅੱਧਾ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਿਸ਼ਾ ਨਾਮਕ ਉਹ ਅਸੁਰ, ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਫ਼ੌਜ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਮੰਡਲੀ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਸੰਘਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ—'ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ!' ਚੀਕ ਉਠੇ। ਫਿਰ, ਸਾਰੀ ਅਸੁਰ ਫ਼ੌਜ ਸੋਗ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਸਨ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੋਲ਼ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਤੂਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ, ਦੁਸ਼ਟ ਦੇਵ-ਵੈਰੀ ਮਾਤਾ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਨਤ ਮਸਤਕ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਭਰੇ ਬੋਲ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਮਾਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਸੰਯੁਕਤ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਬਿਕਾ, ਜਿਸਦੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮੰਗਲ ਦਵੇ। ਜਿਸਦੀ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨ ਅੰਤ ਸਮੁੰਦਰ, ਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨ ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਵਰਣਨ ਜਾਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਚੰਡਿਕਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਤੇ ਅਮੰਗਲ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਬੁੱਧੀਆਂ ਨੂੰ ਸਚੇ ਰਾਹ ਤੇ ਲਾਵੇ। ਉਹ ਮਾਤਾ ਜੋ ਸੱਜਣਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਿੱਦਤਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ, ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ, ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਜਾ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਉਹ ਮਾਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਵਰਣਨ ਕਰੀਏ? ਤੁਹਾਡੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ, ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਕਹੀਏ? ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤਬਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ? ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੋ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਅਪਾਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੀ ਹੋ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਦਿ, ਅਵ੍ਯਕਤ ਪਰਮ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੋ। ਹੇ ਮਾਤਾ, ਜਿਸਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਰ ਯਜ੍ਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਹੋ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ 'ਸ੍ਵਧਾ' ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੋਖ ਦੀ ਦਾਤਾ, ਅਚਿੰਤਯ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਰਤਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੰਯਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਲੱਭੀ ਜਾਂਦੀ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਹੋ, ਹੇ ਭਗਵਤੀ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਧੁਨੀ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਯਜ੍ਮਾਨਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਥਾਨ, ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾਵਾਲੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਨਾਸਕ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਗਿਆਨ ਹੋ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਸਾਰ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਦੁੱਰਗਾ ਹੋ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ਼੍ਰੀ ਹੋ, ਜੋ ਕੈਟਭ-ਸੁਦਨ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਗੌਰੀ ਹੋ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਸ਼ਿਵ ਵਲੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ। ਜਦ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਤੁਹਾਡਾ ਚੰਨ ਵਰਗਾ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਹਲਕਾ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦਾ, ਪਰ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਹੇ ਮਾਤਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਭੰਨੇ ਭ੍ਰੂਅਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਾਣ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇ—ਇਹ ਵੱਡੀ ਆਸ਼ਚਰਜ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਕੌਣ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹਿ ਸਕਦਾ? ਹੇ ਪਰਮ ਮਾਤਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ! ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀਆਂ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੋ। ਹੁਣ ਸਾਫ਼ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੀ ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ, ਉਥੇ ਧਨ-ਧਾਨ, ਯਸ਼ ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ। ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧੰਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ, ਨੌਕਰ ਤੇ ਜੀਵਨ-ਸਾਥੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਸਮਪੱਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਨਿੱਤ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਦੁੱਰਗਾ, ਜਦ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੋ; ਸਿਹਤਮੰਦ ਜਦ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦੀ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੀ ਦਇਆਵਾਨ, ਦੁੱਖ, ਦਰਿੱਦਤਾ ਤੇ ਡਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ? ਜਦ ਇਹ ਅਸੁਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ; ਹੋਰ ਜੇ ਬੁਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੰਦਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ ਸੁਰਗ ਭੇਜ ਦਿੰਦੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ? ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੀ ਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੀ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਣ—ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਉੱਚਤਮ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਾ ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਤੇ ਉਸਦੀ ਫ਼ੌਜ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਜੈ ਜੈਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਤ ਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।