ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਯੋਧਾ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਅਚਾਨਕ, ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਛਾਲ ਮਾਰੀ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਆਉਂਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਬਲਵਾਨ ਥੱਪੜ ਨਾਲ ਚਮਰਾ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਦਾਗ੍ਰਾ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਕਰਾਲਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ, ਮੁੱਕਿਆਂ ਅਤੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਦਧਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕੁੱਟਿਆ; ਵਾਸਕਲਾ ਨੂੰ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤਾਮ੍ਰਾ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਰਵੋਚਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਗਰਾਸਿਆ, ਉਗਰਵੀਰਿਆ ਅਤੇ ਮਹਾਹਨੂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਬਿਦਾਲਾ ਦਾ ਸਿਰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਰਧਰਾ ਤੇ ਦੁਰਮੁਖਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਲਰਾਤਰੀ ਨੇ ਕਾਲਾ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਡੰਡੇ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਗਰਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਅਸੀਲੋਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੇਲੇ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਸੰਘਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵੀ ਦੇ ਸੈਨਾ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਮਹੀਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਭੈਂਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਕੁਝ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚੁੰਚ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦਾ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੱਜਣ ਅਤੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਸਾਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵੀ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਅੰਬਿਕਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਮਹੀਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ, ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੁੱਟੇ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਣਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਚੌਫੇਰੇ ਉੱਫਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਦੀ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਟੁੱਟ ਕੇ ਖੰਡ-ਖੰਡ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਪਹਾੜ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮਹੀਸ਼ਾਸੁਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਫੰਦਾ ਸੁੱਟ ਕੇ ਮਹੀਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਭੈਂਸ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਲ ਭਰ ਵਿਚ ਸਿੰਘ ਬਣ ਗਿਆ, ਪਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਇਕ ਆਦਮੀ ਆ ਗਿਆ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਘਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਸਮੇਤ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਹਾਥੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੁੰਡ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਗੱਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗਾ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਡ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆ ਫਿਰ ਭੈਂਸ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਚਲਦਿਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ ਮਾਤਾ ਚੰਡਿਕਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਲੱਗ ਪਈ ਤੇ ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਦੈਤਿਆ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮੱਤਵਾਲੀ ਵਿਚ ਗੱਜਦਾ, ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚੰਡਿਕਾ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟਦਾ। ਉਹ ਜੋ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟਦਾ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਰੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਗੱਜ, ਗੱਜ, ਮੂਰਖ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦੀ ਹਾਂ; ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗੀ, ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਗੱਜਣਗੇ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆ ਉੱਤੇ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਦਬਾਈ ਅਤੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਅੱਧਾ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹੀਸ਼ਾ ਨਾਮਕ ਦੈਤਿਆ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਮੰਡਲੀ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਮਹੀਸ਼ਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤਿਆ ਤੇ ਮਨੁੱਖ, 'ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ!' ਚੀਕ ਪਏ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੀ ਦੈਤਿਆ ਫੌਜ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਜਦਕਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੋਲ਼ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਹੀਸ਼ਾਸੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਉਹ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਬੁਰਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਜਿਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਉਹ ਸਾਡੀ ਮੰਗਲਤਾ ਕਰੇ। ਜਿਸ ਦੀ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਨਾ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਡਿਕਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਬੁੱਧੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ, ਬੁਰਿਆਂ ਵਿਚ ਦੁੱਖ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਗਿਆਨ, ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਭਗਤੀ, ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਟੰਬਾਂ ਵਿਚ ਲਾਜ ਹੈ—ਉਹ ਦੇਵੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਵਰਣਨ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ? ਤੁਹਾਡੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਸਣਿਆਸੀਏ? ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੱਸ ਸਕੀਏ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੋ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੋ, ਫਿਰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਸীম ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੀ ਆਧਾਰ ਹੋ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੁਹਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਆਦਿ, ਅਵਿਅਕਤ ਪਰਮ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੋ। ਹੇ ਦੇਵੀ! ਜਿਸ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਰ ਯਜਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ੍ਵਾਹਾ ਹੋ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ੍ਵਧਾ ਵਜੋਂ ਵੀ ਸੱਦਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੋ, ਅਕਲਪਣੀਯ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਰਤਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮਤ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਆਚਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ!