ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਜਦ ਮਾਤਾ ਦੇvi ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁਕਾਇਆ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼, ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਝੰਡਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੁਰ-ਚੁਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਪੈਦਲ ਹੋ ਕੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ ਮਾਤਾ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਦੇ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਦੀ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਵੀ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਰ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਬਾਂਹ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਹੁਣ ਉਸ ਦੇ ਅੱਖ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹ ਨੇਜ਼ਾ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਦਾਨਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਜਲਦੇ ਨੇਜ਼ਾ ਨੂੰ ਭਦਰਕਾਲੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਕਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੇਜ਼ਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਨੇਜ਼ਾ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਨੇਜ਼ਾ ਸੈਂਕੜੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਦਾਨਵ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਚਮਾਰਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਮਾਤਾ ਵੱਲ ਨੇਜ਼ਾ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ "ਹੁੰਕਾਰ" ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇਜ਼ਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਪਣਾ ਨੇਜ਼ਾ ਟੁੱਟਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਮਾਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਮਾਤਾ ਦਾ ਸਿੰਘ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮੱਥਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਚਮਾਰਾ ਨਾਲ ਹੱਥੀ-ਹੱਥੀ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਛਾਲ ਮਾਰੀ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪੰਜਾ ਨਾਲ ਚਮਾਰਾ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਦਾਗ੍ਰਾ ਨੂੰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਕਰਾਲਾ ਨੂੰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦ, ਮੁੱਕਿਆਂ ਤੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਧਾਤਾ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਵਾਸਕਲਾ ਨੂੰ ਗੜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਤਮਰਾ ਤੇ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਤਮ ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਗਰਾਸਿਆ, ਉਗਰਵੀਰਿਆ ਤੇ ਮਹਾਹਨੂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ; ਤ੍ਰਿਨੇਤਰ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਮਾਰਿਆ। ਬਿਦਾਲਾ ਦਾ ਸਿਰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਦੁਰਧਰਾ ਤੇ ਦੁਰਮੁਖਾ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯਮਲੋਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ; ਕਾਲਰਾਤਰੀ ਨੇ ਕਾਲਾ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਡੰਡੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਅਗਰਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਨੇ ਮਾਰਿਆ; ਅਸੀਲੋਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਸਿੰਘ ਤੇ ਸੈਨਿਕ ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਜਦ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੀ ਫੌਜ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਆਪਣੇ ਭੈਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚੋਚ ਨਾਲ, ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਪੂੰਛ ਨਾਲ, ਤੇ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਮਾਰਦਾ। ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦਾ, ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਗਰਜ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਸੁੱਟਦਾ, ਤੇ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਾ ਦਿੰਦਾ। ਪ੍ਰਮਥਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਦੇਵੀ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਉਹ ਵੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਪੈਰ ਪਾ ਕੇ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਗਰਜਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਗਈ; ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਚੁਰ-ਚੁਰ ਹੋ ਕੇ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਗਏ; ਸੈਂਕੜੇ ਪਹਾੜ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਮਹਾਦਾਨਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਚੰਡਿਕਾ ਉਸ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਫੰਦਾ ਸੁੱਟ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾਦਾਨਵ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਜੰਗ 'ਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਭੈਸ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਤੁਰੰਤ, ਉਹ ਸਿੰਘ ਬਣ ਗਿਆ; ਪਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਕੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜਿਆ ਆਦਮੀ ਆ ਗਿਆ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੂੰਡ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਗਰਜਿਆ; ਪਰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੂੰਡ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਦਾਨਵ ਮੁੜ ਭੈਸ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਯੂਨੀਵਰਸ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਚੰਡਿਕਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਹੱਸਣ ਲੱਗੀ। ਦਾਨਵ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਗਰਜਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਚੰਡਿਕਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗਾ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਹ ਪਹਾੜ ਚੁਰ-ਚੁਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਰੰਗੀ ਹੋਈਆਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਅਾਂ: "ਗਰਜ, ਗਰਜ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ, ਮੂਰਖ! ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮਾਰਾਂਗੀ, ਦੇਵਤੇ ਗਰਜਣ ਲੱਗ ਪੈਣਗੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਉਸ ਮਹਾਦਾਨਵ 'ਤੇ ਛਾਲ ਮਾਰੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ گردਨ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਨੇਜ਼ਾ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ گردਨ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਦਾਨਵ ਅੱਧਾ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਿਸ਼ਾ ਨਾਮਕ ਦਾਨਵ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਵੱਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਮਹਿਸ਼ਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਲੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ—"ਵਿਜੈ!" ਚੀਕ ਪਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੂਰੀ ਦਾਨਵ ਫੌਜ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਨੰਦ-ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਏ।