ਜਦੋਂ ਅੰਬਿਕਾ ਯੁੱਧ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਦਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਸੇਵਕ, ਜੋ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਦਲਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਕੁਝ ਡੋਲ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਸ਼ੰਖ ਬਜਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵਜਾ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਗਦਾ, ਬਰਛੀਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਕੁਝ ਅਸੁਰ ਮਾਤਾ ਦੀ ਘੰਟੀ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫਾਂਸ ਨਾਲ ਬਾਂਧ ਕੇ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਘਸੀਟਿਆ। ਕੁਝ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਹੋਰ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਕੁਝ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮੋਸਲ ਦੀ ਚੋਟ ਲੱਗੀ, ਉਹ ਲਹੂ ਉਗਲਦੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਕੁਝ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਲੱਗੀ, ਉਹ ਟੁੱਟ ਕੇ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਪਏ। ਕੁਝ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਮਾਤਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਭਾਲੀ ਹੋਏ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਦਿਸਦੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਬੈਠੇ—ਇਹੀ ਉਹ ਅਸੁਰ ਸਨ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹਦੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਭੁਜਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ گردنیں, ਕੁਝ ਦੇ ਸਿਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੋ ਵਿਚੋਂ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ। ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਕੱਟ ਕੇ ਉਹ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਕੁਝ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਹੀ ਭੁਜਾ, ਛਾਤੀ ਜਾਂ ਪੈਰ ਬਚਿਆ ਸੀ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਦੋ ਵਿਚੋਂ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂਹੰਦੇ ਸਰੀਰ ਮੁੜ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਮਾਤਾ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਹੋਰ ਅਸੁਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਵੱਜਦੇ ਡੋਲਾਂ ਦੀ ਧੁਨ 'ਤੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਹ ਸਿਰ-ਰਹਿਤ ਸਰੀਰ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਲਾਂਸ ਫੜ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਪਏ ਹੋਏ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹ ਹੀ ਨਹੀਂ ਬਚਾ। ਉਥੇ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸੁੱਕੇ ਘਾਸ ਤੇ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਤਾ ਦਾ ਸਿੰਘ ਆਪਣੀ ਜੂੜ ਹਿਲਾ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਗਰਜ ਮਾਰਦਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਣ ਲਈ ਫਿਰਦਾ। ਉਥੇ, ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਚਿਕਸ਼ੁਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅੰਬਿਕਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਮਾਤਾ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਰਥ ਦੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਫਿਰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਉੱਚਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਹੁਣ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਰਥੀ ਗਵਾ ਕੇ, ਚਿਕਸ਼ੁਰਾ ਪੈਦਲ ਹੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ ਮਾਤਾ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਮਾਰੀ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਦੇ ਖੱਬੇ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਵੀ ਵੱਜਿਆ। ਪਰ ਮਾਤਾ ਦੀ ਬਾਂਹ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤਲਵਾਰ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਰਛੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਫਿਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਬਰਛੀ ਨੂੰ ਭਦਰਕਾਲੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬਰਛੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਬਰਛੀ ਸੁੱਟੀ; ਮਾਤਾ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਬਰਛੀ ਸੈਂਕੜੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਮਹਿਸ਼ਾ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਇਹ ਸੈਨਾਪਤੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਕਾਮਾਰਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਮਾਤਾ ਵੱਲ ਬਰਛੀ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ "ਹੁੰਕਾਰ" ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਬਰਛੀ ਨੂੰ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਗਿਰਾ ਕੇ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਟੁੱਟੀ ਬਰਛੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਮਾਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਮਾਤਾ ਦਾ ਸਿੰਘ ਹਾਥੀ ਦੇ ਕੰਧਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਉੱਠ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਨਾਲ ਹੱਥਾਂ-ਹੱਥ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਆ ਪਏ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵੱਜ ਪਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ, ਸਿੰਘ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪੰਜਾ ਨਾਲ ਕਾਮਾਰਾ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਦਾਗ੍ਰਾ ਨੂੰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਪਥਰ, ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ; ਕਰਾਲਾ ਨੂੰ ਮਾਤਾ ਦੇ ਦੰਦਾਂ, ਮੁੱਕਿਆਂ ਅਤੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਧਾਤਾ ਨੂੰ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ; ਵਸਕਲਾ ਨੂੰ ਡੰਡਾ ਨਾਲ ਟੋੜਿਆ, ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਾਮਰਾ ਤੇ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਪਰਮ ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਗ੍ਰਾਸਿਆ, ਉਗ੍ਰਵੀਰ ਅਤੇ ਮਹਾਹਨੂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ; ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਬਿਦਾਲਾ ਦਾ ਸਿਰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਦੁਰਧਰਾ ਤੇ ਦੁਰਮੁਖਾ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯਮ-ਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ; ਕਾਲਰਾਤਰੀ ਨੇ ਕਾਲਾ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਡੰਡੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਅਗਰਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਤਲਵਾਰ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਅਸਿਲੋਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ, ਜਦ ਮਾਤਾ ਦੇ ਸੇਵਕ ਤੇ ਸਿੰਘ ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵੇਖਿਆ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭੈਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੁੰਚ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਪੂੰਝ ਨਾਲ ਪੀਟਿਆ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਵੰਞਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਗਰਜ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਤੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਦਲਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਚਮਕ ਉਠੀ।