ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੀ ਸੈਨਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਰਥਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਬਿਡਾਲਾਕ੍ਸ਼ ਵੀ ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਾਲਾ ਵੀ ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਦਸ-ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਭੀੜ ਗਏ। ਉਥੇ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਅਣਗਿਣਤ ਕਰੋੜਾਂ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕੁਟਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪੱਟਿਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਭਾਲੇ ਸੁੱਟੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਫਾਹੇ ਸੁੱਟੇ, ਤੇ ਕਈਆਂ ਨੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਚੰਡਿਕਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਅਤੇ ਖੇਡ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਚਤਮ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਅਕੰਪ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਅਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਸਿੰਘ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਿਫੀ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਉਸਦੇ ਸਾਹ ਤੋਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸੇਵਕ ਜਨਮ ਲੈ ਗਏ। ਉਹ ਸੇਵਕ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਟਾਰੀਆਂ, ਗਦਾਵਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਭਾਲੇ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਡਫਲੀਆਂ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ—ਇਹ ਜੰਗ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤਿਉਹਾਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਗਦਾ, ਭਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ, ਜੋ ਘੰਟੀ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਭੁੱਲ ਗਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਕੁਝ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਫਾਹੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਘਸੀਟਿਆ। ਕੁਝ ਅਸੁਰ ਤੀਖੀ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਵੱਢ ਨਾਲ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਗਏ, ਹੋਰ ਗਦਾ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਕੁਝ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮੋਸਲ ਦੀ ਚੋਟ ਲੱਗੀ, ਉਹ ਖੂਨ ਉਗਲਦੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਹੋਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਛੇਦ ਹੋ ਕੇ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਕਈ ਅਸੁਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਬੈਠੇ। ਕਈਆਂ ਦੇ ਬਾਂਹ ਵੱਢ ਗਏ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਗਲ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਡ ਗਏ, ਹੋਰ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਗਏ। ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਵੱਢ ਗਏ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ; ਕੁਝ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਬਾਂਹ ਜਾਂ ਪੈਰ ਜਾਂ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਬਚੇ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਵੀ ਵੱਲੋਂ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਵੀ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਡ ਗਏ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ-ਵਿਹੀਣ ਧੜ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਠੇ, ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਕੁਝ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ-ਵਿਹੀਣ ਧੜ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਨੇਜ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਢੋਲ ਦੀ ਧੁਨ ‘ਤੇ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਜਿਥੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਇੰਨੀ ਕਿ ਉਥੇ ਲੰਘਣਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਾਂਗ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦੀਆਂ ਸਨ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇੰਝ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸੁੱਕੀ ਘਾਸ ਤੇ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿਫੀ ਹਿਲਾ ਕੇ ਉੱਚੀ ਗੱਜਣਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਲੈਣ ਲਈ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਥੇ, ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਜੰਗ ਕੀਤਾ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੀ ਫੌਜ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਚਿਕਸ਼ੁਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੰਬਿਕਾ ਨਾਲ ਲੜਨ ਆਇਆ। ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਚਿਕਸ਼ੁਰਾ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਉਸਦਾ ਉੱਚਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾਈ, ਉਸਦਾ ਹਥਿਆਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼, ਰਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ, ਚਿਕਸ਼ੁਰਾ ਪੈਦਲ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਖੱਬੇ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਤਲਵਾਰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ, ਤਲਵਾਰ ਤੁਰੰਤ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾ ਭਾਲਾ ਭਦਰਕਾਲੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ; ਉਸਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨੇ ਅਸੁਰ ਦੇ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਚਾਮਰਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭੈੜਾ ਸੀ, ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਦੇਵੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ "ਹੁੰਕਾਰ" ਕਰਕੇ ਉਸ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਚਾਮਰਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸਿੰਘ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਕੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਨਾਲ ਹੱਥੋਂ-ਹੱਥੀ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।