ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਦਾਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੰਡ (ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲਾਠੀ) ਦਿੱਤੀ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਪਾਸ (ਫਾਂਸੀ ਦਾ ਫੰਦਾ) ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਮੰਡਲੁ (ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ) ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਉਸ ਦੇ ਹਰ ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਕਾਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰਮਲ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਢਾਲ ਦਿੱਤੀ। ਖੀਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਿੱਟਾ ਹਾਰ, ਕਦੇ ਨਾ ਮਲਿਨ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਦਿਵ੍ਯ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਤਾਜ, ਕੰਨ ਫੁੱਲ ਤੇ ਬਾਂਹ ਫੁੱਲ ਮਿਲੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਚਿੱਟਾ ਅਰਧਚੰਦ, ਹਰ ਬਾਂਹ ਲਈ ਚੂੜੀਆਂ, ਨਿਰਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੈਜਣ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਹਾਰ ਅਤੇ ਹਰ ਉਂਗਲੀ ਲਈ ਮੋਤੀ ਜੜੇ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਮਿਲੀਆਂ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਚਾ ਕੁਹਾੜਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਟੁੱਟਣ-ਅਟੱਲ ਢਾਲ ਦਿੱਤੀ। ਜਲ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਲਈ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੀ ਕਮਲ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਛਾਤੀ ਲਈ ਹੋਰ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਸੋਹਣਾ ਕਮਲ ਦਿੱਤਾ। ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਅਮਰਤ ਭਰੀ ਹੋਈ ਪਿਆਲੀ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਪ ਦਾ ਹਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਦੇਵੀ ਹੱਸ-ਹੱਸ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਤੇ ਹੰਕਾਰ ਭਰੀ ਹਾਸੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਆਸਮਾਨ ਭਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਅਤਿ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਅਨਿਯੰਤਰਿਤ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਗੂੰਜ ਉਠੀ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਕੰਬ ਗਏ, ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਹਿਲਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਸਵਾਰ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ!" ਆਖ ਕੇ ਜੈਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਸੈਨਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਜੰਗ ਲਈ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਧੁਨੀ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਝੁਕ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਤਾਜ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਵੱਜਾਈ, ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਵੀ ਕੰਬ ਉਠੇ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਚੌਹਾਂ ਪਾਸੇ ਖੜੀ, ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰੇ ਹੋਈ ਸੀ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਅਣਗਿਣਤ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਵਰਤੇ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਚਿਕਸ਼ੁਰ, ਚਾਮਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੈਨਿਕ ਚਾਰਾਂ ਵਾਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਮਹਾਬਲੀ ਉਦਾਗ੍ਰਾ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਹਨੂ ਦਸ ਲੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਸੀਲੋਮਾ ਪੰਜ ਕਰੋੜ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ, ਵਾਸਕਲਾ ਛੇ ਲੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰੀ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬਿਡਾਲਾਖਸ਼ ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਤੇ ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕਾਲ ਵੀ ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਦਸ-ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਸ਼ੂਲ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਤੇ ਪੱਟਿਸ਼ਾ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੋਈ ਭਾਲੇ ਸੁੱਟਦਾ, ਕੋਈ ਪਾਸ ਸੁੱਟਦਾ, ਤੇ ਕੋਈ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦਾ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦਾ। ਪਰ ਚੰਡਿਕਾ ਦੇਵੀ, ਬੜੀ ਸੁਖੀਤਾ ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਕੱਟ ਦਿੰਦੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀ। ਉਹ ਨਿਰਲਾਜ਼, ਸ਼ਾਂਤ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦੀ। ਦੇਵੀ ਦਾ ਸ਼ੇਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜਟਾ ਹਿਲਾਂਦਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵਧਦਾ। ਜਦੋਂ ਅੰਬਿਕਾ ਜੰਗ ਕਰਦੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਤੋਂ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਸਹਾਇਕ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਗਦਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਜਾਂਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਡੋਲ ਵਜਾਉਂਦੀਆਂ, ਹੋਰ ਸ਼ੰਖ ਫੂਕਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਇਹ ਜੰਗ ਇਕ ਮਹਾਨ ਮਹੋਤਸਵ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਗਦਾ, ਭਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਈ ਅਸੁਰ ਘੰਟੀ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਪਾਸ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਘਸੀਟ ਲਿਆ। ਕੁਝ ਤਿੱਖੀ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਕੁਝ ਗਦੇ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਕਈ ਮੁਸਲ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਖੂਨ ਉਗਲਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਕੁਝ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਜ ਕੇ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਕੁਝ ਅਸੁਰ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਕੁਝ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ, ਕੁਝ ਦੇ ਗਰਦਨ, ਕੁਝ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਅੱਧ ਵਿਚੋਂ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਕਈ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ, ਲੱਤਾਂ ਵੱਢ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਕੁਝ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਬਾਂਹ, ਛਾਤੀ ਜਾਂ ਲੱਤ ਬਚੀ ਹੋਈ, ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਅੱਧ ਵਿਚੋਂ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਮਾੜਿਆਂ ਤੇ ਜੁਲਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵਿਜੈ ਦਾ ਪਰਚਮ ਲਹਿਰਾ ਦਿੱਤਾ।