ମଧୁକୈଟଭୌ ଦୁରାତ୍ମାନାଵତିଵୀର୍ଯପରାକ୍ରମୌ । କ୍ରୋଧରକ୍ତେକ୍ଷଣାଵତ୍ତୁଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଜନିତୋଦ୍ଯମୌ
ମଧୁ ଓ କୈଟଭ, ଦୁଷ୍ଟ ମନୋଭାବ ଓ ବିଶେଷ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରାକ୍ରମ ଥିବା, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ଥିଲେ।
ସମୁତ୍ଥାଯ ତତସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ଯୁଯୁଧେ ଭଗଵାନ୍ ହରିଃ । ପଞ୍ଚଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ବାହୁପ୍ରହରଣୋ ଵିଭୁଃ
ତାପରେ, ଭଗବାନ୍ ହରି ଉଠି, ସେ ଦୁଇଜଣ ସହିତ ନିଜ ବାହୁକୁ ଅସ୍ତ୍ର କରି ଅଂଶେଅଂଶେ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ବର୍ଷ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ତାଵପ୍ଯତିବଲୋନ୍ମତ୍ତୌ ମହାମାଯାଵିମୋହିତୌ । ଉକ୍ତଵନ୍ତୌ ଵରୋ ଽସ୍ମତ୍ତୋ ଵ୍ରିଯତାମିତି କେଶଵମ୍
ସେ ଦୁଇଜଣ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ମଦମସ୍ତ ଥିଲେ, ମହାମାୟାଙ୍କର ମୋହରେ ପଡ଼ି, କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଆମଠାରୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଁନିଅ'।
ଭଵନେତାମଦ୍ଯ ମେ ତୁଷ୍ଟୌ ମମ ଵଧ୍ଯାଵୁଭାଵପି । କିମନ୍ଯେନ ଵରେଣାତ୍ର ଏତାଵଦ୍ଧି ଵୃତଂ ମମ
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଆଜି ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ; ଯଦିଓ ଦୁହେଁ ମୋ ହାତରେ ବଧ ହେବେ, ଏଠାରେ ଆଉ କଣ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦରକାର? ଏହିଟି ମୋର ଇଚ୍ଛା।
ଵଞ୍ଚିତାଭ୍ଯାମିତି ତଦା ସର୍ଵମାପୋମଯଂ ଜଗତ୍ । ଵିଲୋକ୍ଯ ତାଭ୍ଯାଂ ଗଦିତୋ ଭଗଵାନ୍ କମଲେକ୍ଷଣଃ
ତାଳେ ସେମାନେ ବୁଝିଲେ ଯେ ସେମାନେ ଠକାଯାଇଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଜଳରେ ଭରିଯାଇଛି ଦେଖି, କମଳନୟନ ଭଗବାନ୍ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ:
ଆଵାଂ ଜହି ନ ଯତ୍ରୋର୍ଵୋ ସଲିଲେନ ପରିପ୍ଲୁତା । ପ୍ରୀତୌ ସ୍ଵସ୍ତଵ ଯୁଦ୍ଧେନ ଶ୍ଲାଘ୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ ମୃତ୍ଯୁରାଵଯୋଃ
ଯେଉଁଠି ପୃଥିବୀ ପାଣିରେ ଢାକା ନାହିଁ, ସେଠି ଆମକୁ ବଧ କର; ତୁମ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରି ଆମେ ପ୍ରସନ୍ନ, ତୁମର ପ୍ରତାପ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମ ମୃତ୍ୟୁ ତୁମ ହାତରେ ହେଉ।
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଭଗଵତା ଶଙ୍ଖ-ଚକ୍ର-ଗଦାଭୃତା । କୃତ୍ଵା ଚକ୍ରେଣ ଵୈ ଚ୍ଛିନ୍ନେ ଜଘନେ ଶିରସୀ ତଯୋଃ
'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ଭଗବାନ୍ କହି, ତାଙ୍କ ଚକ୍ରରେ ସେମାନଙ୍କ ଜଘନ ଉପରେ ମାରି, ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ।
ଏଵମେଷା ସମୁତ୍ପନ୍ନା ବ୍ରହ୍ମଣା ସଂସ୍ତୁତା ସ୍ଵଯମ୍ । ପ୍ରଭାଵମସ୍ଯା ଦେଵ୍ଯାସ୍ତୁ ଭୂଯଃ ଶୃଣୁ ଵଦାମି ତେ
ଏଭଳି ଦେବୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତିତ; ଏବେ ଆଉଥରେ ଶୁଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଦେବୀଙ୍କର ପ୍ରଭାବ କହିବି।