ପ୍ରକୃତିସ୍ତ୍ଵଞ୍ଚ ସର୍ଵସ୍ଯ ଗୁଣତ୍ରଯଵିଭାଵିନୀ । କାଲରାତ୍ରିର୍ମହାରାତ୍ରିର୍ମୋହରାତ୍ରିଶ୍ଚ ଦାରୁଣା
ତୁମେ ସମସ୍ତର ମୂଳ ପ୍ରକୃତି, ତୁମେ ତିନି ଗୁଣର ଉଦ୍ଭାବକ। ତୁମେ କାଳରାତ୍ରି, ମହାରାତ୍ରି, ଏବଂ ଦୁର୍ଭୟ ମୋହରାତ୍ରି।
ତ୍ଵଂ ଶ୍ରୀସ୍ତ୍ଵମୀଶ୍ଵରୀ ତ୍ଵଂ ହ୍ରୀସ୍ତ୍ଵଂ ବୁଦ୍ଧିର୍ବୋଧଲକ୍ଷଣା । ଲଜ୍ଜା ପୁଷ୍ଟିସ୍ତଥା ତୁଷ୍ଟିସ୍ତ୍ଵଂ ଶାନ୍ତିଃ କ୍ଷାନ୍ତିରେଵ ଚ
ତୁମେ ଶ୍ରୀ, ତୁମେ ଶାସନୀ, ତୁମେ ଲଜ୍ଜା, ତୁମେ ବୁଦ୍ଧି ଏବଂ ବୋଧର ଚିହ୍ନ। ତୁମେ ଶରମ, ପୋଷଣ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟି, ଶାନ୍ତି ଏବଂ କ୍ଷମା।
ଖଡିଗନୀ ଶୂଲିନୀ ଘୋରା ଗଦିନୀ ଚକ୍ରିଣୀ ତଥା । ଶଙ୍ଖିନୀ ଚାପିନୀ ବାଣ-ଭୁଶୁଣ୍ଡୀ ପରିଘାଯୁଧା
ତୁମେ ତଳୱାର ଓ ବାଣ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଗଦା ଓ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଶଂଖ ଧରିଥିବା, ଧନୁଷ୍ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ବାଣ, ଗୁଳି ଓ ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରୁଥିବା।
ସୌମ୍ଯା ସୌମ୍ଯତରାଶେଷ-ସୌମ୍ଯେଭ୍ଯସ୍ତ୍ଵତିସୁନ୍ଦରୀ । ପରାପରାଣାଂ ପରମା ତ୍ଵମେଵ ପରମେଶ୍ଵରୀ
ତୁମେ ମୃଦୁ, ସମସ୍ତ ମୃଦୁମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ମୃଦୁ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ; ସମସ୍ତ ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ହେ ପରମେଶ୍ୱରୀ।
ଯଚ୍ଚ କିଞ୍ଚିତ୍ କ୍ଵଚିଦ୍ଵସ୍ତୁ ସଦସଦ୍ଵାଖିଲାତ୍ମିକେ । ତସ୍ଯ ସର୍ଵସ୍ଯ ଯା ଶିକ୍ତିଃ ସା ତ୍ଵଂ କିଂ ସ୍ତୂଯତେ ତଦା
ଯେଉଁଠି କିଛି ଅଛି, ସେଠି ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ଅସତ୍ୟ ଯେଉଁ କିଛି ଅଛି, ହେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମୂଳ ତୁମେ, ସେ ସବୁର ଶକ୍ତି ତୁମେ; ତେଣୁ ତୁମକୁ କିପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯିବ?
ଯଯା ତ୍ଵଯା ଜଗତ୍ସ୍ତ୍ରଷ୍ଟା ଜଗତ୍ପାତ୍ଯତ୍ତି ଯୋ ଜଗତ୍ । ସୋ ଽପି ନିଦ୍ରାଵଶଂ ନୀତଃ କସ୍ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୋତୁମିହେଶ୍ଵରଃ
ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ସୃଷ୍ଟା, ପାଳକ ଓ ସଂହାରକ ମଧ୍ୟ ନିଦ୍ରାରେ ଲୀନ ହୋଇଯାନ୍ତି; ଏମିତି ହେଲେ, ଏଠାରେ କିଏ ତୁମର ସ୍ତୁତି କରିପାରିବ, ହେ ଦେବୀ?
ଵିଷ୍ଣୁଃ ଶରୀରଗ୍ରହଣମହାମୀଶାନ ଏଵ ଚ । କାରିତାସ୍ତେ ଯତୋ ଽତସ୍ତ୍ଵାଂ କଃ ସ୍ତୋତୁଂ ଶକ୍ତିମାନ୍ ଭଵେତ୍
ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହାଦେବ ଶରୀର ଧାରଣ କରିଥିବା ମଧ୍ୟ, ତୁମ ଚେଷ୍ଟାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି; ତେଣୁ, କିଏ ତୁମର ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେବ?
ସା ତ୍ଵମିତ୍ଥଂ ପ୍ରଭାଵୈଃ ସ୍ଵୈରୁଦାରୈର୍ଦେଵି ସଂସ୍ତୁତା । ମୋହଯୈତୌ ଦୁରାଧର୍ଷାଵସୁରୋ ମଧୁକୈଟଭୌ
ଏଭଳି ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ମହିମା ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତିତ, ହେ ଦେବୀ, ସେଇ ଦୁର୍ଜୟ ଦାନବ ମଧୁ ଓ କୈଟଭଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କର।
ପ୍ରବୋଧଞ୍ଚ ଜଗତ୍ସ୍ଵାମୀ ନୀଯତାମଚ୍ଯୁତୋ ଲଘୁ । ବୋଧଶ୍ଚ କ୍ରିଯତାମସ୍ଯ ହନ୍ତୁମେତୌ ମହାସୁରୌ
ଏହି ଦୁଇ ମହା ଦାନବଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ପାଇଁ, ଜଗତ୍ର ସ୍ୱାମୀ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଜାଗ୍ରତ କରାଯାଉ, ତାଙ୍କୁ ସଚେତନ କରାଯାଉ।
ଏଵଂ ସ୍ତୁତା ତଦା ଦେଵୀ ତାମସୀ ତତ୍ର ଵେଧସା । ଵିଷ୍ଣୋଃ ପ୍ରବୋଧନାର୍ଥାଯ ନିହନ୍ତୁଂ ମଧୁକୈଟଭୌ
ଏପରି ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତିତା ହୋଇ, ସେଠାରେ ତାମସୀ ଦେବୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କରିବା ଓ ମଧୁ କୈଟଭଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ପାଇଁ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ନେତ୍ରାସ୍ଯନାସିକା-ବାହୁ-ହୃଦଯେଭ୍ଯସ୍ତଥୋରସଃ । ନିର୍ଗମ୍ଯ ଦର୍ଶନେ ତସ୍ଥୌ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଽଵ୍ଯକ୍ତଜନ୍ମନଃ
ଅଦୃଶ୍ୟ ଜନ୍ମ ଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ, ମୁଁହ, ନାକ, ବାହୁ, ହୃଦୟ ଓ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇ, ସେ ଦେବୀ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଶ୍ୟ ରୂପେ ଦଢ଼ି ହେଲେ।
ଉତ୍ତସ୍ଥୌ ଚ ଜଗନ୍ନାଥସ୍ତଯା ମୁକ୍ତୋ ଜନାର୍ଦନଃ । ଏକାର୍ଣଵେ ଽହିଶଯନାତ୍ତତଃ ସ ଦଦୃଶେ ଚ ତୌ
ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଜଗନ୍ନାଥ ଏକମାତ୍ର ସମୁଦ୍ରରେ ନାଗଶୟନ ଠାରୁ ଉଠିଲେ ଏବଂ ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ମଧୁକୈଟଭୌ ଦୁରାତ୍ମାନାଵତିଵୀର୍ଯପରାକ୍ରମୌ । କ୍ରୋଧରକ୍ତେକ୍ଷଣାଵତ୍ତୁଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଜନିତୋଦ୍ଯମୌ
ମଧୁ ଓ କୈଟଭ, ଦୁଷ୍ଟ ମନୋଭାବ ଓ ବିଶେଷ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରାକ୍ରମ ଥିବା, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ଥିଲେ।
ସମୁତ୍ଥାଯ ତତସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ଯୁଯୁଧେ ଭଗଵାନ୍ ହରିଃ । ପଞ୍ଚଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ବାହୁପ୍ରହରଣୋ ଵିଭୁଃ
ତାପରେ, ଭଗବାନ୍ ହରି ଉଠି, ସେ ଦୁଇଜଣ ସହିତ ନିଜ ବାହୁକୁ ଅସ୍ତ୍ର କରି ଅଂଶେଅଂଶେ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ବର୍ଷ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ତାଵପ୍ଯତିବଲୋନ୍ମତ୍ତୌ ମହାମାଯାଵିମୋହିତୌ । ଉକ୍ତଵନ୍ତୌ ଵରୋ ଽସ୍ମତ୍ତୋ ଵ୍ରିଯତାମିତି କେଶଵମ୍
ସେ ଦୁଇଜଣ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ମଦମସ୍ତ ଥିଲେ, ମହାମାୟାଙ୍କର ମୋହରେ ପଡ଼ି, କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଆମଠାରୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଁନିଅ'।
ଭଵନେତାମଦ୍ଯ ମେ ତୁଷ୍ଟୌ ମମ ଵଧ୍ଯାଵୁଭାଵପି । କିମନ୍ଯେନ ଵରେଣାତ୍ର ଏତାଵଦ୍ଧି ଵୃତଂ ମମ
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଆଜି ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ; ଯଦିଓ ଦୁହେଁ ମୋ ହାତରେ ବଧ ହେବେ, ଏଠାରେ ଆଉ କଣ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦରକାର? ଏହିଟି ମୋର ଇଚ୍ଛା।
ଵଞ୍ଚିତାଭ୍ଯାମିତି ତଦା ସର୍ଵମାପୋମଯଂ ଜଗତ୍ । ଵିଲୋକ୍ଯ ତାଭ୍ଯାଂ ଗଦିତୋ ଭଗଵାନ୍ କମଲେକ୍ଷଣଃ
ତାଳେ ସେମାନେ ବୁଝିଲେ ଯେ ସେମାନେ ଠକାଯାଇଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଜଳରେ ଭରିଯାଇଛି ଦେଖି, କମଳନୟନ ଭଗବାନ୍ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ:
ଆଵାଂ ଜହି ନ ଯତ୍ରୋର୍ଵୋ ସଲିଲେନ ପରିପ୍ଲୁତା । ପ୍ରୀତୌ ସ୍ଵସ୍ତଵ ଯୁଦ୍ଧେନ ଶ୍ଲାଘ୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ ମୃତ୍ଯୁରାଵଯୋଃ
ଯେଉଁଠି ପୃଥିବୀ ପାଣିରେ ଢାକା ନାହିଁ, ସେଠି ଆମକୁ ବଧ କର; ତୁମ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରି ଆମେ ପ୍ରସନ୍ନ, ତୁମର ପ୍ରତାପ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମ ମୃତ୍ୟୁ ତୁମ ହାତରେ ହେଉ।
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଭଗଵତା ଶଙ୍ଖ-ଚକ୍ର-ଗଦାଭୃତା । କୃତ୍ଵା ଚକ୍ରେଣ ଵୈ ଚ୍ଛିନ୍ନେ ଜଘନେ ଶିରସୀ ତଯୋଃ
'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ଭଗବାନ୍ କହି, ତାଙ୍କ ଚକ୍ରରେ ସେମାନଙ୍କ ଜଘନ ଉପରେ ମାରି, ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ।
ଏଵମେଷା ସମୁତ୍ପନ୍ନା ବ୍ରହ୍ମଣା ସଂସ୍ତୁତା ସ୍ଵଯମ୍ । ପ୍ରଭାଵମସ୍ଯା ଦେଵ୍ଯାସ୍ତୁ ଭୂଯଃ ଶୃଣୁ ଵଦାମି ତେ
ଏଭଳି ଦେବୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତିତ; ଏବେ ଆଉଥରେ ଶୁଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଦେବୀଙ୍କର ପ୍ରଭାବ କହିବି।