ତେ ଽପି ଦେଵ୍ଯା ନିରାତଙ୍କା ସ୍ଵାଧିକାରାନ୍ ଯଥା ପୁରା । ଯଜ୍ଞଭାଗଭୁଜଃ ସର୍ଵେ ଚକ୍ରୁର୍ଵିନିହତାରଯଃ
ଦେବୀଙ୍କ ଦୟାରେ, ଦେବମାନେ ଭୟମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଶତ୍ରୁମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବା ପରେ, ପୁର୍ବର ପରି ଯଜ୍ଞର ଅଂଶ ନେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଦୈତ୍ଯାଶ୍ଚ ଦେଵ୍ଯା ନିହତେ ଶୁମ୍ଭେ ଦେଵରିପୌ ଯୁଧି । ଜଗଦ୍ଵିଧ୍ଵଂସକେ ତସ୍ମିନ୍ ମହୋଗ୍ରେ ଽତୁଲଵିକ୍ରମେ । ନିଶୁମ୍ଭେ ଚ ମହାଵୀର୍ଯେ ଶେଷାଃ ପାତାଲମାଯଯୁଃ
ଦେବୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଶୁମ୍ଭ, ଯିଏ ଭୟଙ୍କର ଓ ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଓ ମହାବଳୀ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ; ତାପରେ ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ପାତାଳକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଏଵଂ ଭଗଵତୀ ଦେଵୀ ସା ନିତ୍ଯାପି ପୁନଃ ପୁନଃ । ସମ୍ଭୂଯ କୁରୁତେ ଭୂପ ଜଗତଃ ପରିପାଲନମ୍
ଏଭଳି ନିତ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭଗବତୀ ଦେବୀ ପୁନିପୁନି ଜନ୍ମ ନେଇ, ଏହି ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ତଯୈତନ୍ମୋହ୍ଯତେ ଵିଶ୍ଵଂ ସୈଵ ଵିଶ୍ଵଂ ପ୍ରସୂଯତେ । ସା ଯାଚିତା ଚ ଵିଜ୍ଞାନଂ ତୁଷ୍ଟା ଋଦ୍ଧିଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି
ସେଇ ଦେବୀ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ମୋହିତ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଜଗତକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି; ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଖୁସି ହେଲେ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ତଯୈତତ୍ସକଲଂ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଂ ମନୁଜେଶ୍ଵର । ମହାକାଲ୍ଯା ମହାକାଲେ ମହାକାରୀସ୍ଵରୂପଯା
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମହାକାଳୀଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି । ମହାକାଳୀ ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ମହାକାଳ ଓ ମହାକାରୀ ରୂପେ ବ୍ୟାପି ଅଛନ୍ତି ।
ସୈଵ କାଲେ ମହାମାରୀ ସୈଵ ସୃଷ୍ଟିର୍ଭଵତ୍ଯଜା । ସ୍ଥିତିଂ କରୋତି ଭୂତାନାଂ ସୈଵ କାଲେ ସନାତନୀ
ସମୟ ଆସିଲେ ସେ ମହାମାରୀ ଭାବେ ସମସ୍ତ କୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି; ଜନ୍ମ ନ ନେଇ ଅପରିଣାମୀ ଥିବା ସେ ନିଜେ ସୃଷ୍ଟିର ଦେବୀ ହୁଅନ୍ତି; ସେ ନିଜେ ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖନ୍ତି ।
ଭଵକାଲେ ନୃଣାଂ ସୈଵ ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଵୃଦ୍ଧିପ୍ରଦା ଗୃହେ । ସୈଵାଭାଵେ ତଥାଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଵିନାଶାଯୋପଜାଯତେ
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଉନ୍ନତିର ସମୟରେ ସେ ଗୃହରେ ବୃଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମୀ ହୁଅନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଅଭାବରେ, ଅଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭାବେ ନଷ୍ଟିର କାରଣ ହୁଅନ୍ତି ।
ସ୍ତୁତା ସମ୍ପୂଜିତା ପୁଷ୍ପୈର୍ଧୂପଗନ୍ଧାଦିବିସ୍ତଥା । ଦଦାତି ଵିତ୍ତଂ ପୁତ୍ରାଂଶ୍ଚ ମତିଂ ଧର୍ମେ ଗତିଂ ଶୁଭାମ୍
ଫୁଲ, ଧୂପ, ଗନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି ଓ ପୂଜା କଲେ, ସେ ଧନ, ପୁତ୍ର, ଧର୍ମରେ ବୁଦ୍ଧି ଓ ଶୁଭ ଗତି ଦେଇଥାନ୍ତି ।
ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ଭୂପ ଦେଵୀମାହାତ୍ମ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍ । ଏଵଂପ୍ରଭାଵା ସା ଦେଵୀ ଯଯେଦଂ ଧାର୍ଯତେ ଜଗତ୍
ରାଜା, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେବୀଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିମା କହିଦିଆଯାଇଛି; ଏହି ଦେବୀଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ବିଶ୍ୱ ରହିଛି ।
ଵିଦ୍ଯା ତଥୈଵ କ୍ରିଯତେ ଭଗଵଦ୍ଵିଷ୍ଣୁମାଯଯା । ତଥା ତ୍ଵମେଷ ଵୈଶ୍ଯଶ୍ଚ ତଥୈଵାନ୍ଯେ ଵିଵେକିନଃ । ମୋହ୍ଯନ୍ତେ ମୋହିତାଶ୍ଚୈଵ ମୋହମେଷ୍ଯନ୍ତି ଚାପରେ
ବିଦ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଭଗବତୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏହିପରି ଆପଣ, ଏହି ବଣିକ ଓ ଅନ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋହିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ମୋହରେ ପଡିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ମୋହରେ ପଡିବେ ।
ତାମୁପୈହି ମହାରାଜ ଶରଣଂ ପରମେଶ୍ଵରୀମ୍ । ଆରାଧିତା ସୈଵ ନୃଣାଂ ଭୋଗସ୍ଵର୍ଗାପଵର୍ଗଦା
ହେ ମହାରାଜ, ସେ ପରମେଶ୍ୱରୀଙ୍କ ଚରଣରେ ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର। ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଭୋଗ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୁରଥଃ ସ ନରାଧିପଃ । ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ମହାଭାଗଂ ତମୃଷିଂ ଶଂସିତଵ୍ରତମ୍
ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସୁରଥ ରାଜା ସେ ମହାଭାଗ ଋଷିଙ୍କୁ, ଯେଉଁଠି ନିଷ୍ଠା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ, ବନ୍ଦନା କଲେ।
ନିର୍ଵିଣ୍ଣୋ ଽତିମମତ୍ଵେନ ରାଜ୍ଯାପହରଣେନ ଚ । ଜଗମ ସଦ୍ଯସ୍ତପସେ ସ ଚ ଵୈଶ୍ଯୋ ମହାମୁନେ
ଅତି ଆସକ୍ତି ଓ ରାଜ୍ୟ ହରାଇବାର ଦୁଃଖରେ, ସେ ଏବଂ ବଣିକ ଦୁଇଜଣେ, ମହାମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖି, ତୁରନ୍ତ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସଂଦର୍ଶନାର୍ଥମମ୍ବାଯା ନଦୀପୁଲିନସଂସ୍ଥିତଃ । ସ ଚ ଵୈଶ୍ଯସ୍ତପସ୍ତେପେ ଦେଵୀସୂକ୍ତଂ ପରଂ ଜପନ୍
ମା ଦେବୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇବା ଆଶାରେ, ସେମାନେ ନଦୀର ପୁଲିନରେ ରହିଲେ; ବଣିକ ଦେବୀଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଷ୍ଳୋକ ଜପି ତପସ୍ୟା କଲେ।
ତୌ ତସ୍ମିନ୍ ପିଲିନେ ଦେଵ୍ଯାଃ କୃତ୍ଵା ମୂର୍ତି ମହୀମଯୀମ୍ । ଅର୍ହଣାଂ ଚକ୍ରତୁସ୍ତସ୍ଯାଃ ପୁଷ୍ପଧୂପାଗ୍ନିତର୍ପଣୈଃ
ସେ ନଦୀ ପୁଲିନରେ, ଦେବୀଙ୍କ ମୃତ୍ତିକା ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରି, ପୁଷ୍ପ, ଧୂପ, ଅଗ୍ନି ଓ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ନିରାହାରୌ ଯତାତ୍ମାନୌ ତନ୍ମନସ୍କୌ ସମାହିତୌ । ଦଦତୁସ୍ତୌ ବଲିଂ ଚୈଵ ନିଜଗାତ୍ରାସୃଗୁକ୍ଷିତମ୍
ଉପବାସ କରି, ନିଜ ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି, ସେମାନେ ନିଜ ଶରୀରର ରକ୍ତ ଦେଇ ବଳି ଅର୍ପଣ କଲେ।
ଏଵଂ ସମାରାଧଯତୋସ୍ତ୍ରିଭିର୍ଵର୍ଷୈର୍ଯତାତ୍ମନୋଃ । ପରିତୁଷ୍ଟା ଜଗଦ୍ଧାତ୍ରୀ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ପ୍ରାହ ଚଣ୍ଡିକା
ଏଭଳି ତିନି ବର୍ଷ ଧରି ନିଜ ମନକୁ ସଂଯମ କରି ଉପାସନା କରିଥିବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାତା ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖାଦେଲେ ଏବଂ କଥା କହିଲେ।
ଯତ୍ପ୍ରାର୍ଥ୍ଯତେ ତ୍ଵଯା ଭୂପ ତ୍ଵଯା ଚ କୁଲନନ୍ଦନ । ମତ୍ତସ୍ତତ୍ପ୍ରାପ୍ଯତାଂ ସର୍ଵଂ ପରିତୁଷ୍ଟା ଦଦାମି ତତ୍
ତୁମେ ରାଜା ଏବଂ ତୁମର ବଂଶର ଆନନ୍ଦ, ଯେଉଁ ଇଛା କରୁଛ, ସେ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଦେଉଛି, ମୋଠୁ ତୁମେ ପାଇବ।
ତତୋ ଵଵ୍ରେ ନୃପୋ ରାଜ୍ଯମଵିଭ୍ରଂଶ୍ଯନ୍ଯଜନ୍ମନି । ଅତ୍ରୈଵ ଚ ନିଜଂ ରାଜ୍ଯଂ ହତଶତ୍ରୁବଲଂ ବଲାତ୍
ତାପରେ ରାଜା ଏହି ଜନ୍ମରେ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଶକ୍ତିରେ ହରାଇ ଫେରି ପାଇବା ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମରେ ଅଭିଘ୍ନ ରାଜ୍ୟ ଚାହିଲେ।
ସୋ ଽପି ଵୈଶ୍ଯସ୍ତତୋ ଜ୍ଞାନଂ ଵଵ୍ରେ ନିର୍ଵିଣ୍ଣମାନସଃ । ମମେତ୍ଯହମିତି ପ୍ରାଜ୍ଞଃ ସଙ୍ଗଵିଚ୍ଯୁତିକାରକମ୍
ବ୍ୟାପାରୀ, ଜଣେ ଦୁଃଖିତ ମନ ନେଇ, ତାପରେ ଏହି ଇଚ୍ଛା କଲେ—‘ମୋର’ ଏବଂ ‘ମୁଁ’ ଭାବକୁ ଦୂର କରିବା ଜ୍ଞାନ ଦିଅ, ଯାହା ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡି ଦେଇପାରିବ।
ସ୍ଵଲ୍ପୈରହୋଭିର୍ନୃପତେ ସ୍ଵଂ ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯତେ ଭଵାନ୍ । ହତ୍ଵା ରିପୂନସ୍ଖଲିତଂ ତଵ ତତ୍ର ଭଵିଷ୍ଯତି
କିଛି ଦିନ ମଧ୍ୟରେ, ରାଜା, ତୁମେ ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ଫେରି ପାଇବା; ତୁମ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରି, ହାରାଇଥିବା ରାଜ୍ୟ ତୁମ ପାଖରେ ଆସିଯିବ।
ମୃତଶ୍ଚ ଭୂଯଃ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଜନ୍ମ ଦେଵାଦ୍ଵିଵସ୍ଵତଃ । ସାଵର୍ଣିକୋ ନାମ ମନୁର୍ଭଵାନ୍ ଭୁଵି ଭଵିଷ୍ଯତି
ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ତୁମେ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେବା; ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ ବିବସ୍ବତଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭାବେ, ସାବର୍ଣି ନାମରେ ମନୁ ହୋଇ ଭୂମିରେ ଜନ୍ମିବା।
ଵୈଶ୍ଯଵର୍ଯ ତ୍ଵଯା ଯଶ୍ଚ ଵରୋ ଽସ୍ମତ୍ତୋ ଽଭିଵାଞ୍ଛତଃ । ତଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛାମି ସଂସିଦ୍ଧ୍ଯୈ ତଵ ଜ୍ଞାନଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଉତ୍ତମ ବଣିକ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ମୋତେ ଚାହିଲା, ମୁଁ ସେଥିରେ ତୁମକୁ ଦେଉଛି; ତୁମର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାଇଁ, ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିବେ।
ଇତି ଦତ୍ତ୍ଵା ତଯୋର୍ଦେଵୀ ଯଥାଭିଲଷିତଂ ଵରମ୍ । ବଭୂଵାନ୍ତର୍ହିତା ସଦ୍ଯୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ତାଭ୍ଯାମଭିଷ୍ଟୁତା
ଏଭଳି ଦେବୀ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସେମାନେ ଭକ୍ତିରେ ଗାନ କରିଥିବାବେଳେ, ସେ ସତ୍ୟ ସହିତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।
ଏଵଂ ଦେଵ୍ଯା ଵରଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ସୁରଥଃ କ୍ଷତ୍ରିଯର୍ଷଭଃ । ସୂର୍ଯାଜ୍ଜନ୍ମ ସମାସାଦ୍ଯ ସାଵର୍ଣିର୍ଭଵିତା ମନୁଃ
ଏଭଳି ଦେବୀଙ୍କଠୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ, କ୍ଷତ୍ରିୟମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁରଥ, ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ, ସାବର୍ଣି ନାମକ ମନୁ ହେବେ।