ଦିଵ୍ଯାନ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣି ଶତଶୋ ମୁମୁଚେ ଯାନ୍ଯଥାମ୍ବିକା । ବଭଞ୍ଜ ତାନି ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରସ୍ତତ୍ପ୍ରତୀଘାତକର୍ତୃଭିଃ
ଅମ୍ବିକା ଶତଶଃ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଦୈତ୍ୟମୁକ୍ୟ ତାହାକୁ ପ୍ରତିଘାତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ।
ମୁକ୍ତାନି ତେନ ଚାସ୍ତ୍ରାଣି ଦିଵ୍ଯାନି ପରମେଶ୍ଵରୀ । ବଭଞ୍ଜ ଲୀଲଯୈଵୋଗ୍ରହୁଙ୍କାରୋଚ୍ଚାରଣାଦିଭିଃ
ପରମେଶ୍ୱରୀ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିକ୍ଷିପ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ସହଜରେ ଭଙ୍ଗ କଲେ, ଭୟଙ୍କର ହୁଁକାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରିୟାରେ।
ତତଃ ଶରଶତୈର୍ଦେଵୀମାଚ୍ଛାଦଯତ ସୋ ଽସୁରଃ । ସା ଚ ତତ୍କୁପିତା ଦେଵୀ ଧନୁଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ଚେଷୁଭିଃ
ତାପରେ ସେ ଦାନବ ଶତ-ଶତ ତୀରରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆଛାଦିତ କଲା । ଦେବୀ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ନିଜ ତୀରରେ ତାଙ୍କର ଧନୁକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ ।
ଛିନ୍ନେ ଧନୁଷି ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରସ୍ତଥା ଶକ୍ତିମଥାଦଦେ । ଚିଚ୍ଛେଦ ଦେଵୀ ଚକ୍ରେଣ ତାମପ୍ଯସ୍ଯ କରେ ସ୍ଥିତାମ୍
ଧନୁ ଭଙ୍ଗିଯିବା ପରେ, ଦାନବରାଜ ଏକ ଶକ୍ତି ନେଲା । ଦେବୀ ତାହାକୁ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଥିବାବେଳେ ଚକ୍ରରେ କାଟିଦେଲେ ।
ତତଃ ଖଡ୍ଗମୁପାଦାଯ ଶତଚନ୍ଦ୍ରଂ ଚ ଭାନୁମତ୍ । ଅଭ୍ଯଧାଵତ୍ତଦା ଦେଵୀଂ ଦୈତ୍ଯାନାମଧିପେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ଏବଂ ଶତ-ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଶୋଭିତ ତଳୱାର ନେଇ, ଦାନବମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା ।
ତସ୍ଯାପତତ ଏଵାଶୁ ଖଡ୍ଗଂ ଚିଚ୍ଛେଦ ଚଣ୍ଡିକା । ଧନୁର୍ମୁକ୍ତୈଃ ଶିତୈର୍ବାଣୈଶ୍ଚର୍ମ ଚାର୍କକରାମଲମ୍
ସେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ଚଣ୍ଡିକା ନିଜ ଧନୁରୁ ଛାଡ଼ିଥିବା ତୀରରେ ତାଙ୍କର ତଳୱାର କାଟିଦେଲେ । ସେହିପରି, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ପରି ଚମକୁଥିବା ତାଙ୍କର ଢାଲକୁ ମଧ୍ୟ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ ।
ଅଶ୍ଵାଂଶ୍ଚ ପାତଯାମାସ ରଥଂ ସାରଥିନା ସହ । ହତାଶ୍ଵଃ ସ ତଦା ଦୈତ୍ଯଶ୍ଛିନ୍ନଧାନ୍ଵା ଵିସାରଥିଃ । ଜଗ୍ରାହ ମୁଦ୍ଗରଂ ଘୋରମମ୍ବିକାନିଧନୋଦ୍ଯତଃ
ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ସାରଥିକୁ ଏକସাথে ପତିତ କରିଦେଲେ । ଘୋଡ଼ା ମରିଗଲା, ଧନୁ ଭଙ୍ଗିଗଲା, ସାରଥି ନାହିଁ; ଏହାପରେ ଦାନବ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ନେଇ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଷ୍ଟ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆଗକୁ ଆସିଲା ।
ଚିଚ୍ଛେଦାପତତସ୍ତସ୍ଯ ମୁଦ୍ଗରଂ ନିଶିତୈଃ ଶରୈଃ । ତଥାପି ସୋ ଽଭ୍ଯଧାଵତ୍ତାଂ ମୁଷ୍ଟିମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଵେଗଵାନ୍
ସେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ଆଗକୁ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଗଦାକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ କାଟିଦେଲେ । ତଥାପି, ସେ ତାଙ୍କ ମୁଷ୍ଟି ଉଠାଇ ବେଗରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା ।
ସ ମୁଷ୍ଟିଂ ପାତଯାମାସ ହୃଦଯେ ଦୈତ୍ଯପୁଙ୍ଗଵଃ । ଦେଵ୍ଯାସ୍ତଂ ଚାପି ସା ଦେଵୀ ତଲେନୋରସ୍ଯତାଡଯତ୍
ଏହି ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ, ଦେବୀଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ତାଙ୍କର ମୁଠିରେ ଭଳି ଘାତ କଲେ । ଦେବୀ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ହାତରେ ତାଳି ଦେଇ ଛାତିରେ ଘାତ କଲେ ।
ତଲପ୍ରହାରାଭିହତୋ ନିପପାତ ମହୀତଲେ । ସ ଦୈତ୍ଯରାଜଃ ସହସା ପୁନରେଵ ତଥୋତ୍ଥିତଃ
ଦେବୀଙ୍କ ହାତର ଘାତରେ, ଦେତ୍ୟରାଜ ତୁରନ୍ତ ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ । କିନ୍ତୁ ସେ ଆଉ ଏକଥରେ ତୁରନ୍ତ ଉଠିଗଲେ ।
ଉତ୍ପତ୍ଯ ଚ ପ୍ରଗୃହ୍ଯୋଚ୍ଚୈର୍ଦେଵୀଂ ଗଗନମାସ୍ଥିତଃ । ତତ୍ରାପି ସା ନିରାଧାରା ଯୁଯୁଧେ ତେନ ଚଣ୍ଡିକା
ସେ ଉଡି ଦେବୀଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚରେ ଧରି, ଆକାଶକୁ ଚାଲିଗଲେ । ତଥାପି, ଚଣ୍ଡିକା ଏଠି ଅସ୍ଥିର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାଲି ରହିଲେ ।
ନିଯୁଦ୍ଧଂ ଖେ ତଦା ଦୈତ୍ଯଶ୍ଚଣ୍ଡିକା ଚ ପରସ୍ପରମ୍ । ଚକ୍ରତୁଃ ପ୍ରଥମଂ ସିଦ୍ଧମୁନିଵିସ୍ମଯକାରକମ୍
ତାପରେ, ଆକାଶରେ ଦେତ୍ୟ ଓ ଚଣ୍ଡିକା ଏକାଏକି ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ । ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଦକ୍ଷ ଋଷି ଓ ମୁନିମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଦେଲା ।
ତତୋ ନିଯୁଦ୍ଧଂ ସୁଚିରଂ କୃତ୍ଵା ତେନାମ୍ବିକା ସହ । ଉତ୍ପାତ୍ଯ ଭ୍ରାମଯାମାସ ଚିକ୍ଷେପ ଧରଣୀତଲେ
ଅମ୍ବିକା ସହିତ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ହାତାହାତି ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ପରେ, ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଉଠାଇ, ଘୁମାଇ, ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ ।
ସ କ୍ଷିପ୍ତୋ ଧରଣୀଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ମୁଷ୍ଟିମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଵେଗିତଃ । ଅଭ୍ଯଧାଵତ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ଚଣ୍ଡିକାନିଧନେଚ୍ଛଯା
ଭୂମିରେ ପଡି, ସେ ଜୋରରେ ମୁଠି ଉଠାଇ, ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ଦୃଷ୍ଟ ମନରେ ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ ।
ତମାଯାନ୍ତଂ ତତୋ ଦେଵୀ ସର୍ଵଦୈତ୍ଯଜନେଶ୍ଵରମ୍ । ଜଗତ୍ଯାଂ ପାତଯାମାସ ଭିତ୍ତ୍ଵା ଶୂଲେନ ଵକ୍ଷସି
ତାପରେ ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟକୁ ଯେତେବେଳେ ଆସୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଛାତିକୁ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଭେଦି ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ।
ସ ଗତାସୁଃ ପପାତୋର୍ଵ୍ଯାଂ ଦେଵୀଶୂଲାଗ୍ରଵିକ୍ଷତଃ । ଚାଲଯନ୍ ସକଲାଂ ପୃଥ୍ଵୀଂ ସାବ୍ଧିଦ୍ଵୀପାଂ ସପର୍ଵତାମ୍
ଦେବୀଙ୍କର ଶୂଳର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଆଘାତରେ ସେ ପ୍ରାଣହୀନ ହୋଇ ପୃଥିବୀରେ ପଡିଗଲା, ଏହାର ଦେହ ଭୂମି, ସମୁଦ୍ର, ଦ୍ବୀପ ଓ ପାହାଡ଼କୁ କମ୍ପିଦେଲା।
ତତଃ ପ୍ରସନ୍ନମଖିଲଂ ହତେ ତସ୍ମିନ୍ ଦୁରାତ୍ମନି । ଜଗତ୍ସ୍ଵାସ୍ଥ୍ଯମତୀଵାପ ନିର୍ମଲଂ ଚାଭଵନ୍ନଭଃ
ସେ ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀ ନଷ୍ଟ ହେବା ପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଶାନ୍ତ ଓ ସୁସ୍ଥ ହେଲା; ଆକାଶ ନିର୍ମଳ ଓ ପରିସ୍କାର ହେଇଗଲା।
ଉତ୍ପାତମେଘାଃ ସୋଲ୍କା ଯେ ପ୍ରାଗାସଂସ୍ତେ ଶମଂ ଯଯୁଃ । ସରିତୋ ମାର୍ଗଵାହିନ୍ଯସ୍ତଥାସଂସ୍ତତ୍ର ପାତିତେ
ଯେଉଁ ଅଶୁଭ ମେଘ ଓ ଉଲ୍କାପିଣ୍ଡ ପୂର୍ବରୁ ଦେଖାଯାଇଥିଲା, ସେଗୁଡିକ ଶାନ୍ତ ହେଲା; ନଦୀମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାଭାବିକ ପଥରେ ପୁନଃ ବହିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତତୋ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ହର୍ଷନିର୍ଭମାନସାଃ । ବଭୂଵୁର୍ନିହତେ ତସ୍ମିନ୍ ଗନ୍ଧର୍ଵା ଲଲିତଂ ଜଗୁଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ମନକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଖୁସି ହେଲେ; ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ଅଵାଦଯଂସ୍ତଥୈଵାନ୍ଯେ ନନୃତୁଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣାଃ । ଵଵୁଃ ପୁଣ୍ଯାସ୍ତଥା ଵାତାଃ ସୁପ୍ରଭୋ ଽଭୂଦ୍ଦିଵାକରଃ
ଅନ୍ୟମାନେ ବାଦ୍ୟ ଚାଲାଇଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ନୃତ୍ୟ କଲେ; ଶୁଭ ପବନ ବହିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅତି ଚମକି ଉଦୟ ହେଲା।
ଦେଵ୍ଯା ହତେ ତତ୍ର ମହାସୁରେନ୍ଦ୍ରେ ସେନ୍ଦ୍ରାଃ ସୁରା ଵହ୍ନିପୁରୋଗମାସ୍ତାମ୍ । କାତ୍ଯାଯନୀଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁରିଷ୍ଟଲାଭାଦ୍ ଵିକାଶିଵକ୍ତ୍ରାବ୍ଜଵିକାଶିତାଶାଃ
ଯେତେବେଳେ ଦେବୀ ମହା ଦାନବ ପତିଙ୍କୁ ସେଠାରେ ସଂହାର କଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ଆନନ୍ଦରେ ମୁହଁ ଫୁଲିଯାଇ, ନିଜ ଇଛା ପୂରଣ ହେବାରେ ଖୁସି ହୋଇ, କାତ୍ୟାୟନୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଦେଵି ପ୍ରପନ୍ନାର୍ତିହରେ ପ୍ରସୀଦ ପ୍ରସୀଦ ମାତର୍ଜଗତୋ ଽଖିଲସ୍ଯ । ପ୍ରସୀଦ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରି ପାହି ଵିଶ୍ଵଂ ତ୍ଵମୀଶ୍ଵରୀ ଦେଵି ଚରାଚରସ୍ଯ
ହେ ଦେବୀ, ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଥିବା ଦୁଃଖିମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ଦୟା କରନ୍ତୁ! ଦୟା କରନ୍ତୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାଆ! ଦୟା କରନ୍ତୁ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଶ୍ୱାସ୍ତି, ଆପଣ ଚଳାଅଚଳ ଜଗତର ମହିଳା, ଦୟା କରି ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଆଧାରଭୂତା ଜଗତସ୍ତ୍ଵମେକା ମହୀସ୍ଵରୂପେଣ ଯତଃ ସ୍ଥିତାସି । ଅପାଂ ସ୍ଵରୂପସ୍ଥିତଯା ତ୍ଵଯୈତଦ୍ ଆପ୍ଯାଯ୍ଯତେ କୃତ୍ସ୍ତ୍ରମଲଙ୍ଘ୍ଯଵୀର୍ଯେ
ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ଆଧାର ଆପଣ, ଭୂମିର ରୂପରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି। ଜଳର ରୂପରେ ଆପଣ ଥିବାରୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆପଣଙ୍କ ଅପାର ଶକ୍ତିରେ ପୁଷ୍ଟି ହୁଏ।
ତ୍ଵଂ ଵୈଷ୍ଣଵୀ ଶକ୍ତିରନନ୍ତଵୀର୍ଯା ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ବୀଜଂ ପରମାସି ମାଯା । ସଂମୋହିତଂ ଦେଵି ସମସ୍ତମେତତ୍ ତେଵଂ ଵୈ ପ୍ରସନ୍ନା ଭୁଵି ମୁକ୍ତିହେତୁଃ
ଆପଣ ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିର ବୈଷ୍ଣବୀ ଶକ୍ତି, ଆପଣ ଉତ୍ତମ ମାୟା, ବିଶ୍ୱର ମୂଳ। ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆପଣଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁହଁ ହୋଇଛି; ଆପଣ ଖୁସି ହେଲେ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ମୁକ୍ତିର କାରଣ ହେଇଯାନ୍ତି।
ଵିଦ୍ଯାଃ ସମସ୍ତାସ୍ତଵ ଦେଵି ଭେଦାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ସମସ୍ତାଃ ସକଲା ଜଗତ୍ସୁ । ତ୍ଵଯୈକଯା ପୂରିତମମ୍ବଯୈତତ୍ କା ତେ ସ୍ତୁତିଃ ସ୍ତଵ୍ଯପରା ପରୋକ୍ତିଃ
ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଦେବୀ, ଆପଣଙ୍କ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରୂପ। ସମସ୍ତ ଜଗତର ମହିଳାମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଅନ୍ଶ। ଏହି ବିଶ୍ୱ ଆପଣ ଏକା ଭରିଛନ୍ତି, ମାଆ, ଆପଣଙ୍କୁ କଣ ସ୍ତୁତି କରିବି? ଯେଉଁ ସ୍ତୁତି କହାଯାଏ, ତାହା ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରଶଂସାର ଏକ ଅପୂର୍ବ ବ୍ୟଖ୍ୟା।
ସର୍ଵଭୂତା ଯଦା ଦେଵୀ ସ୍ଵର୍ଗମୁକ୍ତିପ୍ରଦାଯିନୀ । ତ୍ଵଂ ସ୍ତୁତା ସ୍ତୁତଯେ କା ଵା ଭଵନ୍ତୁ ପରମୋକ୍ତଯଃ
ଦେବୀ, ଆପଣ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି; ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, କେଉଁ ଉତ୍ତମ ଶବ୍ଦ ଆପଣଙ୍କ ସ୍ତୁତି ପାଇଁ ପ୍ରୟାପ୍ତ ହେବ?
ସର୍ଵସ୍ଯ ବୁଦ୍ଧିରୂପେଣ ଜନସ୍ଯ ହୃଦି ସଂସ୍ଥିତେ । ସ୍ଵର୍ଗାପଵର୍ଗଦେ ଦେଵି ନାରାଯଣି ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ଓ ଦେବୀ ନାରାୟଣୀ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ହୃଦୟରେ ବୁଦ୍ଧିର ଆକାରରେ ବସିଛ, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଉଛ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
କଲାକାଷ୍ଠାଦିରୂପେଣ ପରିଣାମପ୍ରଦାଯିନୀ । ଵିଶ୍ଵସ୍ଯୋପରତୌ ଶକ୍ତେ ନାରାଯଣି ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ଓ ନାରାୟଣୀ, ତୁମେ କାଳ, ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦିନ୍ଦିଆ ଆକାର ଧରି ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିଥାଉଛ, ବିଶ୍ୱ ଶେଷ ହେଲାବେଳେ ଶକ୍ତି ଭାବେ ରହିଥାଉଛ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ସର୍ଵମଙ୍ଗଲମାଙ୍ଗଲ୍ଯେ ଶିଵେ ସର୍ଵାର୍ଥସାଧିକେ । ଶରଣ୍ଯେ ତ୍ର୍ଯମ୍ବକେ ଗୌରି ନାରାଯଣି ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ସମସ୍ତ ଶୁଭ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୁଭା, ଶିବା, ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରୁଥିବା, ଦୁଃଖି ଲୋକଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ତ୍ରିନେତ୍ରୀ ଗୌରୀ, ଓ ନାରାୟଣୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ସୃଷ୍ଟିସ୍ଥିତିଵିନାଶାନାଂ ଶକ୍ତିଭୂତେ ସନାତନି । ଗୁଣାଶ୍ରଯେ ଗୁଣମଯେ ନାରାଯଣି ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ନାଶର ଶକ୍ତିର ଶାଶ୍ୱତ ଆଧାର, ଗୁଣରେ ଆଧାରିତ ଓ ଗୁଣର ଆକାର ଧରିଥିବା ଓ ନାରାୟଣୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।