ତେ ଽପି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚୋ ଦେଵ୍ଯାଃ ଶର୍ଵାଖ୍ଯାତଂ ମହାସୁରାଃ । ଅମର୍ଷାପୂରିତା ଜଗ୍ମୁର୍ଯତ୍ର କାତ୍ଯାଯନୀ ସ୍ଥିତା
ଦେବୀଙ୍କର ଏହି କଥା ଶିବଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣି, ସେଠି ଥିବା ବଡ଼ ଦାନବମାନେ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, କାତ୍ୟାୟନୀ ଯେଉଁଠାରେ ଦଢ଼ିଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଥମମେଵାଗ୍ରେ ଶରଶକ୍ତ୍ଯୃଷ୍ଟିଵୃଷ୍ଟିଭିଃ । ଵଵର୍ଷୁରୁଦ୍ଧତାମର୍ଷାସ୍ତାଂ ଦେଵୀମମରାରଯଃ
ତାପରେ, ଅମରମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ, ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧା ହୋଇ, ପ୍ରଥମେ ଦେବୀଙ୍କୁ ତୀର, ଶକ୍ତି ଓ ରୂଷ୍ଟିର ବର୍ଷା କରିଲେ।
ସା ଚ ତାନ୍ ପ୍ରହିତାନ୍ ବାଣାଞ୍ଛୂଲଶକ୍ତିପରଶ୍ଵଧାନ୍ । ଚିଚ୍ଛେଦ ଲୀଲଯାଽଧ୍ମାତଧନୁର୍ମୁକ୍ତୈର୍ମହେଷୁଭିଃ
ସେ ଦେବୀ ଆସନ୍ତା ତୀର, ଶୁଳ, ପରଶୁମାନେକୁ, ନିଜ ଧନୁଷ ତଣି ଛାଡ଼ିଥିବା ବଡ଼ ତୀରରେ ସହଜରେ କାଟିଦେଲେ।
ତସ୍ଯାଗ୍ରତସ୍ତଥା କାଲୀ ଶୂଲପାତଵିଦାରିତାନ୍ । ଖଟ୍ଵାଙ୍ଗପୋଥିତାଂଶ୍ଚାରୀନ୍ କୁର୍ଵତୀ ଵ୍ଯଚରତ୍ତଦା
ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଆଗରେ କାଳୀ ଘୁରୁଥିଲେ; କେହି ଶୁଳରେ ବିଛିନ୍ନ ହେଉଥିଲେ, କେହି ମୁଣ୍ଡ ଲାଗିଥିବା ଦଣ୍ଡରେ ପିଟିଯାଉଥିଲେ।
କମଣ୍ଡଲୁଜଲାକ୍ଷେପହତଵୀର୍ଯାନ୍ ହତୌଜସଃ । ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ଚାକରୋଚ୍ଛତ୍ରୂନ୍ ଯେନ ଯେନ ସ୍ମ ଧାଵତି
ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ତାଙ୍କର କମଣ୍ଡଳୁର ପାଣି ଛିଟିଇ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ କ୍ଷୟ କରିଦେଲେ, ସେଉଁଠିଏଉଁଠି ସେ ଦୌଡ଼ିଲେ।
ମାହେଶ୍ଵରୀ ତ୍ରିଶୂଲେନ ତଥା ଚକ୍ରେଣ ଵୈଷ୍ଣଵୀ । ଦୈତ୍ଯାଞ୍ଜଘାନ କୌମାରୀ ତଥା ଶକ୍ତ୍ଯାତିକୋପନା
ମାହେଶ୍ୱରୀ ତ୍ରିଶୂଳରେ, ବୈଷ୍ଣବୀ ଚକ୍ରରେ ଓ କୌମାରୀ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନୋଁକୁ ମାରିଦେଲେ।
ଐନ୍ଦ୍ରୀକୁଲିଶପାତେନ ଶତଶୋ ଦୈତ୍ଯଦାନଵାଃ । ପେତୁର୍ଵିଦାରିତାଃ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଂ ରୁଧିରୌଘପ୍ରଵର୍ଷିଣଃ
ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କର ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ଶତଶଃ ଦାନବ ଓ ଦେତ୍ୟମାନେ ଚିରିଯାଇ, ରକ୍ତ ଝରାଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ତୁଣ୍ଡପ୍ରହାରଵିଧ୍ଵସ୍ତା ଦଂଷ୍ଟ୍ରାଗ୍ରକ୍ଷତଵକ୍ଷସଃ । ଵାରାହମୂର୍ତ୍ଯା ନ୍ଯପତଂଶ୍ଚକ୍ରେଣ ଚ ଵିଦାରିତାଃ
ବରାହ ରୂପର ଠୁଣ୍ଡର ଆଘାତରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇ, ଦାଂତର ଚୋଟରେ ଛାତି ଆହତ ହୋଇ କେତେକ ଦାନବ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଚକ୍ରରେ ଚିରିଯାଇଲେ।
ନଖୈର୍ଵିଦାରିତାଂଶ୍ଚାନ୍ଯାନ୍ ଭକ୍ଷଯନ୍ତୀ ମହାସୁରାନ୍ । ନାରସିଂହୀ ଚଚାରାଜୌ ନାଦାପୂର୍ଣଦିଗନ୍ତରା
ନାରସିଂହୀ ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଡାକରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଗଞ୍ଜାଇଦେଲେ, ତାଙ୍କର ନଖରେ ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ଚିରିଯାଇ, ସେ ସେମାନୋଁକୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଖାଇଦେଲେ।
ଚଣ୍ଡାଟ୍ଟହାସୈରସୁରାଃ ଶିଵଦୂତ୍ଯଭିଦୂଷିତାଃ । ପେତୁଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପତିତାଂସ୍ତାଂଶ୍ଚଖାଦାଥ ସା ତଦା
ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ହସ ଓ ଶିବଦୂତୀଙ୍କର ଧମକରେ ଦାନବମାନେ ଭୂମିରେ ଗଡ଼ିପଡ଼ିଲେ, ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଖାଇଦେଲେ।
ଇତି ମାତୃଗଣଂ କ୍ରୁଦ୍ଧଂ ମର୍ଦଯନ୍ତଂ ମହାସୁରାନ୍ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଭ୍ଯୁପାଯୈର୍ଵିଵିଧୈର୍ନେଶୁର୍ଦେଵାରିସୈନିକାଃ
ମାତୃମଣ୍ଡଳ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ବଡ଼ ଦାନବମାନୋକୁ ଚୁର୍ମାର କରୁଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସେନାମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲେ।
ପଲାଯନପରାନ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୈତ୍ଯାନ୍ ମାତୃଗଣାର୍ଦିତାନ୍ । ଯୋଦ୍ଧୁମଭ୍ଯାଯଯୌ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ରକ୍ତବୀଜୋ ମହାସୁରଃ
ମାତୃମଣ୍ଡଳ ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେ ପୀଡିତ ହୋଇ ପଳାଇଯିବାକୁ ଦେଖି, ବଡ଼ ଦାନବ ରକ୍ତବୀଜ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆଗେଇଆସିଲେ।
ରକ୍ତବିନ୍ଦୁର୍ଯଦା ଭୂମୌ ପତତ୍ଯସ୍ଯ ଶରୀରତଃ । ସମୁତ୍ପତତି ମେଦିନ୍ଯାଂ ତତ୍ପ୍ରମାଣୋ ମହାସୁରଃ
ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଯେତେବେଳେ ଏକ ରକ୍ତବିନ୍ଦୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ୁଥିଲା, ସେଠାରୁ ତାଙ୍କ ପରି ଆଉ ଏକ ବଡ଼ ଦାନବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିଲା।
ଯୁଯୁଧେ ସ ଗଦାପାଣିପରିନ୍ଦ୍ରଶକ୍ତ୍ଯା ମହାସୁରଃ । ତତଶ୍ଚୈନ୍ଦ୍ରୀ ସ୍ଵଵଜ୍ରେଣ ରକ୍ତବୀଜମତାଡଯତ୍
ସେ ବଡ଼ ଦାନବ ଗଦା ଧରି ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କ ଶକ୍ତି ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ନିଜ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ରକ୍ତବୀଜଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
କୁଲିଶେନାହତସ୍ଯାଶୁ ବହୁ ସୁସ୍ତ୍ରାଵ ଶୋଣିତମ୍ । ସମୁତ୍ତସ୍ଥୁସ୍ତତୋ ଯୋଧାସ୍ତଦ୍ରୂପାସ୍ତତ୍ପରାକ୍ରମାଃ
ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ବହୁତ ରକ୍ତ ଝରିଲା; ସେଇ ରକ୍ତରୁ ତାଙ୍କ ଦେଖା ଓ ପ୍ରଭାବ ଥିବା ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ଯାଵନ୍ତଃ ପତିତାସ୍ତସ୍ଯ ଶରୀରାଦ୍ରକ୍ତବିନ୍ଦଵଃ । ତାଵନ୍ତଃ ପୁରୁଷା ଜାତାସ୍ତଦ୍ଵୀର୍ଯବଲଵିକ୍ରମାଃ
ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଯେତେ ରକ୍ତବିନ୍ଦୁ ପଡ଼ୁଥିଲା, ସେତେ ଲୋକ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ବଳ ଓ ପ୍ରତାପ ନେଇ ଜନ୍ମ ନେଉଥିଲେ।
ତେ ଚାପି ଯୁଯୁଧୁସ୍ତତ୍ର ପୁରୁଷା ରକ୍ତସମ୍ଭଵାଃ । ସମଂ ମାତୃବିରତ୍ଯୁଗ୍ରଶସ୍ତ୍ରପାତାତିଭୀଷଣମ୍
ସେଠାରେ ରକ୍ତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ ମାତୃମାନେ ସହିତ ଏକଠି ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ, ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଥିଲା, କାରଣ ତିବ୍ର ଅସ୍ତ୍ରପାତରେ ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ ହେଉଥିଲେ।
ପୁନଶ୍ଚ ଵଜ୍ରପାତେନ କ୍ଷତମସ୍ଯ ଶିରୋ ଯଦା । ଵଵାହ ରକ୍ତଂ ପୁରୁଷାସ୍ତତୋ ଜାତାଃ ସହସ୍ରଶଃ
ପୁଣି ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ବଜ୍ର ପଡ଼ି ଆଘାତ ହେଉଥିଲା, ସେତେବେଳେ ରକ୍ତ ବହିଯାଉଥିଲା ଏବଂ ସେଇ ରକ୍ତରୁ ହଜାର ହଜାର ପୁରୁଷ ଜନ୍ମ ନେଉଥିଲେ।
ଵୈଷ୍ଣଵୀ ସମରେ ଚୈନଂ ଚକ୍ରେଣାଭିଜଘାନ ହ । ଗଦଯା ଦାଡଯାମାସ ଐନ୍ଦ୍ରୀ ତମସୁରେଶ୍ଵରମ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ବୈଷ୍ଣବୀ ତାଙ୍କୁ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କୁ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ପିଟିଲେ।
ଵେଷ୍ଣାଵୀଚକ୍ରଭିନ୍ନସ୍ଯ ରୁଧିରସ୍ତ୍ରାଵସମ୍ଭଵୈଃ । ସହସ୍ରଶୌ ଜଗଦ୍ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ତତ୍ପ୍ରମାଣୈର୍ମହାସୁରୈଃ
ବୈଷ୍ଣବୀଙ୍କ ଚକ୍ରରେ ବିଦ୍ରା ହୋଇଥିବା ତାଙ୍କର ଦେହରୁ ଯେଉଁ ରକ୍ତ ଝରି ଆସୁଥିଲା, ସେଠାରୁ ଅନେକ ମହାଦାନବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଇ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ତାଙ୍କ ପରି ସଂଖ୍ୟାରେ ଭରିଦେଲେ।
ଶକ୍ତ୍ଯା ଜଘାନ କୌମାରୋ ଵାରାହୀ ଚ ତଥାସିନା । ମାହେଶ୍ଵରୀ ତ୍ରିଶୂଲେନ ରକ୍ତବୀଜଂ ମହାସୁରମ୍
କୌମାରୀ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, ବାରାହୀ ତଳେ ତାଙ୍କୁ ତାଲୱାର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ମାହେଶ୍ୱରୀ ତିନିମୁହା ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ତବୀଜ ମହାସୁରକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ସ ଚାପି ଗଦଯା ଦୈତ୍ଯଃ ସର୍ଵା ଏଵାହନତ୍ ପୃଥକ୍ । ମାତଃ କୋପସମାଵିଷ୍ଟୋ ରକ୍ତବୀଜୋ ମହାସୁରଃ
ଏହି ରକ୍ତବୀଜ ନାମକ ମହାସୁର କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସମସ୍ତ ମାତୃମାନେକୁ ଏକେକା ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ।
ତସ୍ଯାହତସ୍ଯ ବହୁଧା ଶକ୍ତିଶୂଲାଦିଭିର୍ବୁଵି । ପପାତ ଯୋ ଵୈ ରକ୍ତୌଘସ୍ତେନାସଞ୍ଛତଶୋ ଽସୁରାଃ
ସେ ଦାନବଟିଏ ଶକ୍ତି, ଶୂଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରରେ ବାରମ୍ବାର ଆଘାତ ପାଇଲାପରେ, ତାଙ୍କର ରକ୍ତ ଭୂମିରେ ବହିଗଲା। ସେଇ ରକ୍ତଧାରାରୁ ଅନେକ ଦାନବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ତୈଶ୍ଚାସୁରାସୃକ୍ସମ୍ଭୂତୈରସୁରୈଃ ସକଲଂ ଜଗତ୍ । ଵ୍ଯାପ୍ତମାସୀତ୍ତତୋ ଦେଵା ଭଯମାଜଗ୍ମୁରୁତ୍ତମମ୍
ସେଇ ଦାନବଙ୍କ ରକ୍ତରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଦାନବମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଭରିଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସ୍ଥିର ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ତାନ୍ ଵିଷଣ୍ଣାନ୍ ସୁରାନ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚଣ୍ଡିକା ପ୍ରାହ ସତ୍ଵରା । ଉଵାଚ କାଲୀଂ ଚାମୁଣ୍ଡେ ଵିସ୍ତୀର୍ଣଂ ଵଦନଂ କୁରୁ
ଦେବତାମାନେ ଏଭଳି ଅସ୍ଥିର ଓ ଭୟଭୀତ ଦେଖି, ଚଣ୍ଡିକା ତୁରନ୍ତ କହିଲେ— 'ଚାମୁଣ୍ଡେ, ତୁମର ମୁହଁ ବଡ଼ କର।'
ମଚ୍ଛସ୍ତ୍ରପାତସମ୍ଭୂତାନ୍ ରକ୍ତବିନ୍ଦୂନ୍ ମହାସୁରାନ୍ । ରକ୍ତବିନ୍ଦୋଃ ପ୍ରତୀଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ଵକ୍ତ୍ରେଣାନେନ ଵେଗିନା
ମୋ ଅସ୍ତ୍ରର ଆଘାତରେ ଯେଉଁ ରକ୍ତବିନ୍ଦୁଠାରୁ ବଡ଼ ଦାନବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ରକ୍ତବୀଜର ରକ୍ତରୁ ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଏହି ତୁରନ୍ତ ମୁହଁରେ ଧର।
ଭକ୍ଷଯନ୍ତୀ ଚର ରଣେ ତଦୁତ୍ପନ୍ନାନ୍ ମହାସୁରାନ୍ । ଏଵମେଷ କ୍ଷଯଂ ଦୈତ୍ଯଃ କ୍ଷୀଣରକ୍ତୋ ଗମିଷ୍ଯତି । ଭକ୍ଷ୍ଯମାଣାସ୍ତ୍ଵଯା ଚୋଗ୍ରା ନ ଚୋତ୍ପତ୍ସ୍ଯନ୍ତି ଚାପରେ
ଯୁଦ୍ଧରେ ତାହାଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ବଡ଼ ଦାନବମାନେକୁ ଖାଇଦେ। ଏଭଳି କରିଲେ, ଏହି ଦାନବ ତାଙ୍କର ରକ୍ତ ଶେଷ ହେଲେ ନଶ୍ଟ ହେଇଯିବ। ତୁମେ ଯେଉଁ ଭୟଙ୍କର ଦାନବମାନେକୁ ଖାଉଛ, ସେମାନେ ପୁଣି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବେନାହିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତାଂ ତତୋ ଦେଵୀ ଶୂଲେନାଭିଜଘାନ ତମ୍ । ମୁଖେନ କାଲୀ ଜଗୃହେ ରକ୍ତବୀଜସ୍ଯ ସୋଣିତମ୍
ଏଭଳି କହି, ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଶୂଳରେ ଆଘାତ କଲେ। ଏବଂ କାଳୀ ରକ୍ତବୀଜର ରକ୍ତକୁ ତାଙ୍କର ମୁହଁରେ ଧରିଲେ।
ତତୋ ଽସାଵାଜଘାନାଥ ଗଦଯା ତତ୍ର ଚଣ୍ଡିକାମ୍ । ନ ଚାସ୍ଯା ଵେଦନାଂ ଚକ୍ରେ ଗଦାପାତୋ ଽଲ୍ପିକାମପି
ତାପରେ ସେ ଅପରାହ୍ନ ଦେବୀ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ଗଦାରେ ଘାତ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଘାତରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ମାତ୍ର କଷ୍ଟ ବା ଯନ୍ତ୍ରଣା ମଧ୍ୟ ହେଲା ନାହିଁ।
ତସ୍ଯାହତସ୍ଯ ଦେହାତ୍ତୁ ବହୁ ସୁସ୍ତ୍ରାଵ ଶୋଣିତମ୍ । ଯତସ୍ତତଃ ସ୍ଵଵକ୍ତ୍ରେଣ ଵାମୁଣ୍ଡା ସମ୍ପ୍ରତୀଚ୍ଛତି
ଏଭଳି ଘାତ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ବହୁତ ରକ୍ତ ବହିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ରକ୍ତ ପଡ଼ୁଥିଲା, ସେଠାରୁ ଦେବୀ ଚାମୁଣ୍ଡା ତାହାକୁ ନିଜ ମୁଁହରେ ଧରି ନେଉଥିଲେ।