ଜଜ୍ଞେ ଵାରାହମତୁଲଂ ରୂପଂ ଯା ବିଭ୍ରତୀ ହରେଃ । ଶକ୍ତିଃ ସାପ୍ଯାଯୌ ତତ୍ର ଵାରାହୀଂ ବିଭ୍ରତୀ ତନୁମ୍
ଏଠାରେ ଅପୂର୍ବ ବରାହ ରୂପ ଦେଖାଦେଲା, ଯାହା ହରିଙ୍କର ଶକ୍ତି ଭାବେ ଧରିଥିଲେ; ସେ ବି ବରାହୀ ଦେହ ନେଇ ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲେ।
ନାରସିଂହୀ ନୃସିଂହସ୍ଯ ବିଭ୍ରତୀ ସଦୃଶଂ ଵପୁଃ । ପ୍ରାପ୍ତା ତତ୍ର ସଟାକ୍ଷେପକ୍ଷିପ୍ତନକ୍ଷତ୍ରସଂହତିଃ
ନାରସିଂହୀ, ନରସିଂହଙ୍କ ସଦୃଶ ରୂପ ଧରି, ତାଙ୍କର ଦାଡ଼ି ଝଟକାରେ ତାରାମାଳାକୁ ଚାଲିଦେଇ, ସେଠାକୁ ଆସିଥିଲେ।
ଵଜ୍ରହସ୍ତା ତଥୈଵୈନ୍ଦ୍ରୀ ଗଜରାଜୋପରି ସ୍ଥିତା । ପ୍ରାପ୍ତା ସହସ୍ରନଯନା ଯଥା ଶକ୍ରସ୍ତଥୈଵ ସା
ବଜ୍ରଧାରିଣୀ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ, ହାତୀରାଜା ଉପରେ ବସିଥିଲେ, ସେଠି ତାଙ୍କର ହଜାର ଟିଁକିଆ ଥିଲା, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜେ କରନ୍ତି, ସେଉଁପରି ସେ ଅବସ୍ଥାନ କଲେ।
ତତଃ ପରିଵୃତସ୍ତାଭିରୀଶାନୋ ଦେଵଶକ୍ତିଭିଃ । ହନ୍ଯନ୍ତାମସୁରାଃ ଶୀଘ୍ରଂ ମମ ପ୍ରୀତ୍ଯାଽହ ଚଣ୍ଡିକାମ୍
ତାପରେ ସେଇ ସମସ୍ତ ଦେବୀଶକ୍ତିମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିବାବେଳେ, ଭଗବାନ୍ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୋର ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ଦେବୀ, ଦୟାକରି ଦାନବମାନେକୁ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ କର।'
ତତୋ ଦେଵୋଶରୀରାତ୍ତୁ ଵିନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତାତିଭୀଷଣା । ଚଣ୍ଡିକାଶକ୍ତିରତ୍ଯୁଗ୍ରା ଶିଵାଶତନିନାଦିନୀ
ତାପରେ ଭଗବାନଙ୍କ ଦେହରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୀଷଣ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ ଶକ୍ତି ବାହାରିଲା, ଯାହା ଶତଶ ମେଘର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲା।
ସା ଚାହ ଧୂମ୍ରଜଟିଲମୀଶାନମପରାଜିତା । ଦୂତ ତ୍ଵଂ ଗଚ୍ଛ ଭଗଵନ୍ ପାର୍ଶ୍ଵଂ ଶୁମ୍ଭନିଶୁମ୍ଭଯୋଃ
ସେ ଅଜୟା ଦେବୀ ଝାଡ଼ା ଚୁଲି ଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଦୂତ, ହେ ଭଗବନ୍, ତୁମେ ଯାଅ, ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚ।'
ବ୍ରୂହି ଶୁମ୍ଭଂ ନିଶୁମ୍ଭଂ ଚ ଦାନଵାଵତିଗର୍ଵିତୌ । ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଦାନଵାସ୍ତତ୍ର ଯୁଦ୍ଧାଯ ସମୁପସ୍ଥିତାଃ
ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ, ଏହି ଅତ୍ୟଧିକ ଅହଂକାରୀ ଦାନବମାନେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ଯେଉଁଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମିନ୍ଦ୍ରୋ ଲଭତାଂ ଦେଵାଃ ସନ୍ତୁ ହଵିର୍ଭୁଜଃ । ଯୂଯଂ ପ୍ରଯାତ ପାତାଲଂ ଯଦି ଜୀଵିତୁମିଚ୍ଛଥ
ଇନ୍ଦ୍ର ତିନୋଟି ଲୋକ ପୁଣି ପାଉନ୍ତୁ, ଦେବତାମାନେ ହବିର୍ଭୋଗୀ ହେଉନ୍ତୁ; ତୁମେ ଯଦି ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହାଅ, ତେବେ ପାତାଳକୁ ଯାଅ।
ବଲାଵଲେପାଦଥ ଚେଦ୍ଭଵନ୍ତୋ ଯୁଦ୍ଧକାଙ୍କ୍ଷିଣଃ । ତଦାଗଚ୍ଛତ ତୃପ୍ଯନ୍ତୁ ମଚ୍ଛିଵାଃ ପିଶିତେନ ଵଃ
ଯଦି ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିର ଅହଂକାରରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଆସ; ମୋର ସଙ୍ଗୀମାନେ ତୁମ ମାଂସ ଖାଇ ତୃପ୍ତି ହେଉନ୍ତୁ।
ଯତୋ ନିଯୁକ୍ତୋ ଦୌତ୍ଯେନ ତଯା ଦେଵ୍ଯା ଶିଵଃ ସ୍ଵଯମ୍ । ଶିଵଦୂତୀତି ଲୋକେ ଽସ୍ମିଂମସ୍ତତଃ ସା ଖ୍ଯାତିମାଗତା
ଯେହেতୁ ସେ ଦେବୀ ନିଜେ ଶିବଙ୍କୁ ଦୂତି ଭାବେ ପଠାଇଥିଲେ, ଏହି ଲୋକରେ ମୁଁ 'ଶିବଦୂତୀ' ବୋଲି ପରିଚିତ।
ତେ ଽପି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚୋ ଦେଵ୍ଯାଃ ଶର୍ଵାଖ୍ଯାତଂ ମହାସୁରାଃ । ଅମର୍ଷାପୂରିତା ଜଗ୍ମୁର୍ଯତ୍ର କାତ୍ଯାଯନୀ ସ୍ଥିତା
ଦେବୀଙ୍କର ଏହି କଥା ଶିବଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣି, ସେଠି ଥିବା ବଡ଼ ଦାନବମାନେ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, କାତ୍ୟାୟନୀ ଯେଉଁଠାରେ ଦଢ଼ିଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଥମମେଵାଗ୍ରେ ଶରଶକ୍ତ୍ଯୃଷ୍ଟିଵୃଷ୍ଟିଭିଃ । ଵଵର୍ଷୁରୁଦ୍ଧତାମର୍ଷାସ୍ତାଂ ଦେଵୀମମରାରଯଃ
ତାପରେ, ଅମରମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ, ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧା ହୋଇ, ପ୍ରଥମେ ଦେବୀଙ୍କୁ ତୀର, ଶକ୍ତି ଓ ରୂଷ୍ଟିର ବର୍ଷା କରିଲେ।
ସା ଚ ତାନ୍ ପ୍ରହିତାନ୍ ବାଣାଞ୍ଛୂଲଶକ୍ତିପରଶ୍ଵଧାନ୍ । ଚିଚ୍ଛେଦ ଲୀଲଯାଽଧ୍ମାତଧନୁର୍ମୁକ୍ତୈର୍ମହେଷୁଭିଃ
ସେ ଦେବୀ ଆସନ୍ତା ତୀର, ଶୁଳ, ପରଶୁମାନେକୁ, ନିଜ ଧନୁଷ ତଣି ଛାଡ଼ିଥିବା ବଡ଼ ତୀରରେ ସହଜରେ କାଟିଦେଲେ।
ତସ୍ଯାଗ୍ରତସ୍ତଥା କାଲୀ ଶୂଲପାତଵିଦାରିତାନ୍ । ଖଟ୍ଵାଙ୍ଗପୋଥିତାଂଶ୍ଚାରୀନ୍ କୁର୍ଵତୀ ଵ୍ଯଚରତ୍ତଦା
ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଆଗରେ କାଳୀ ଘୁରୁଥିଲେ; କେହି ଶୁଳରେ ବିଛିନ୍ନ ହେଉଥିଲେ, କେହି ମୁଣ୍ଡ ଲାଗିଥିବା ଦଣ୍ଡରେ ପିଟିଯାଉଥିଲେ।
କମଣ୍ଡଲୁଜଲାକ୍ଷେପହତଵୀର୍ଯାନ୍ ହତୌଜସଃ । ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ଚାକରୋଚ୍ଛତ୍ରୂନ୍ ଯେନ ଯେନ ସ୍ମ ଧାଵତି
ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ତାଙ୍କର କମଣ୍ଡଳୁର ପାଣି ଛିଟିଇ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ କ୍ଷୟ କରିଦେଲେ, ସେଉଁଠିଏଉଁଠି ସେ ଦୌଡ଼ିଲେ।
ମାହେଶ୍ଵରୀ ତ୍ରିଶୂଲେନ ତଥା ଚକ୍ରେଣ ଵୈଷ୍ଣଵୀ । ଦୈତ୍ଯାଞ୍ଜଘାନ କୌମାରୀ ତଥା ଶକ୍ତ୍ଯାତିକୋପନା
ମାହେଶ୍ୱରୀ ତ୍ରିଶୂଳରେ, ବୈଷ୍ଣବୀ ଚକ୍ରରେ ଓ କୌମାରୀ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନୋଁକୁ ମାରିଦେଲେ।
ଐନ୍ଦ୍ରୀକୁଲିଶପାତେନ ଶତଶୋ ଦୈତ୍ଯଦାନଵାଃ । ପେତୁର୍ଵିଦାରିତାଃ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଂ ରୁଧିରୌଘପ୍ରଵର୍ଷିଣଃ
ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କର ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ଶତଶଃ ଦାନବ ଓ ଦେତ୍ୟମାନେ ଚିରିଯାଇ, ରକ୍ତ ଝରାଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ତୁଣ୍ଡପ୍ରହାରଵିଧ୍ଵସ୍ତା ଦଂଷ୍ଟ୍ରାଗ୍ରକ୍ଷତଵକ୍ଷସଃ । ଵାରାହମୂର୍ତ୍ଯା ନ୍ଯପତଂଶ୍ଚକ୍ରେଣ ଚ ଵିଦାରିତାଃ
ବରାହ ରୂପର ଠୁଣ୍ଡର ଆଘାତରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇ, ଦାଂତର ଚୋଟରେ ଛାତି ଆହତ ହୋଇ କେତେକ ଦାନବ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଚକ୍ରରେ ଚିରିଯାଇଲେ।
ନଖୈର୍ଵିଦାରିତାଂଶ୍ଚାନ୍ଯାନ୍ ଭକ୍ଷଯନ୍ତୀ ମହାସୁରାନ୍ । ନାରସିଂହୀ ଚଚାରାଜୌ ନାଦାପୂର୍ଣଦିଗନ୍ତରା
ନାରସିଂହୀ ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଡାକରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଗଞ୍ଜାଇଦେଲେ, ତାଙ୍କର ନଖରେ ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ଚିରିଯାଇ, ସେ ସେମାନୋଁକୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଖାଇଦେଲେ।
ଚଣ୍ଡାଟ୍ଟହାସୈରସୁରାଃ ଶିଵଦୂତ୍ଯଭିଦୂଷିତାଃ । ପେତୁଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପତିତାଂସ୍ତାଂଶ୍ଚଖାଦାଥ ସା ତଦା
ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ହସ ଓ ଶିବଦୂତୀଙ୍କର ଧମକରେ ଦାନବମାନେ ଭୂମିରେ ଗଡ଼ିପଡ଼ିଲେ, ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଖାଇଦେଲେ।
ଇତି ମାତୃଗଣଂ କ୍ରୁଦ୍ଧଂ ମର୍ଦଯନ୍ତଂ ମହାସୁରାନ୍ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଭ୍ଯୁପାଯୈର୍ଵିଵିଧୈର୍ନେଶୁର୍ଦେଵାରିସୈନିକାଃ
ମାତୃମଣ୍ଡଳ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ବଡ଼ ଦାନବମାନୋକୁ ଚୁର୍ମାର କରୁଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସେନାମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲେ।
ପଲାଯନପରାନ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୈତ୍ଯାନ୍ ମାତୃଗଣାର୍ଦିତାନ୍ । ଯୋଦ୍ଧୁମଭ୍ଯାଯଯୌ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ରକ୍ତବୀଜୋ ମହାସୁରଃ
ମାତୃମଣ୍ଡଳ ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେ ପୀଡିତ ହୋଇ ପଳାଇଯିବାକୁ ଦେଖି, ବଡ଼ ଦାନବ ରକ୍ତବୀଜ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆଗେଇଆସିଲେ।
ରକ୍ତବିନ୍ଦୁର୍ଯଦା ଭୂମୌ ପତତ୍ଯସ୍ଯ ଶରୀରତଃ । ସମୁତ୍ପତତି ମେଦିନ୍ଯାଂ ତତ୍ପ୍ରମାଣୋ ମହାସୁରଃ
ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଯେତେବେଳେ ଏକ ରକ୍ତବିନ୍ଦୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ୁଥିଲା, ସେଠାରୁ ତାଙ୍କ ପରି ଆଉ ଏକ ବଡ଼ ଦାନବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିଲା।
ଯୁଯୁଧେ ସ ଗଦାପାଣିପରିନ୍ଦ୍ରଶକ୍ତ୍ଯା ମହାସୁରଃ । ତତଶ୍ଚୈନ୍ଦ୍ରୀ ସ୍ଵଵଜ୍ରେଣ ରକ୍ତବୀଜମତାଡଯତ୍
ସେ ବଡ଼ ଦାନବ ଗଦା ଧରି ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କ ଶକ୍ତି ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ନିଜ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ରକ୍ତବୀଜଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
କୁଲିଶେନାହତସ୍ଯାଶୁ ବହୁ ସୁସ୍ତ୍ରାଵ ଶୋଣିତମ୍ । ସମୁତ୍ତସ୍ଥୁସ୍ତତୋ ଯୋଧାସ୍ତଦ୍ରୂପାସ୍ତତ୍ପରାକ୍ରମାଃ
ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ବହୁତ ରକ୍ତ ଝରିଲା; ସେଇ ରକ୍ତରୁ ତାଙ୍କ ଦେଖା ଓ ପ୍ରଭାବ ଥିବା ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ଯାଵନ୍ତଃ ପତିତାସ୍ତସ୍ଯ ଶରୀରାଦ୍ରକ୍ତବିନ୍ଦଵଃ । ତାଵନ୍ତଃ ପୁରୁଷା ଜାତାସ୍ତଦ୍ଵୀର୍ଯବଲଵିକ୍ରମାଃ
ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଯେତେ ରକ୍ତବିନ୍ଦୁ ପଡ଼ୁଥିଲା, ସେତେ ଲୋକ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ବଳ ଓ ପ୍ରତାପ ନେଇ ଜନ୍ମ ନେଉଥିଲେ।
ତେ ଚାପି ଯୁଯୁଧୁସ୍ତତ୍ର ପୁରୁଷା ରକ୍ତସମ୍ଭଵାଃ । ସମଂ ମାତୃବିରତ୍ଯୁଗ୍ରଶସ୍ତ୍ରପାତାତିଭୀଷଣମ୍
ସେଠାରେ ରକ୍ତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ ମାତୃମାନେ ସହିତ ଏକଠି ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ, ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଥିଲା, କାରଣ ତିବ୍ର ଅସ୍ତ୍ରପାତରେ ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ ହେଉଥିଲେ।
ପୁନଶ୍ଚ ଵଜ୍ରପାତେନ କ୍ଷତମସ୍ଯ ଶିରୋ ଯଦା । ଵଵାହ ରକ୍ତଂ ପୁରୁଷାସ୍ତତୋ ଜାତାଃ ସହସ୍ରଶଃ
ପୁଣି ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ବଜ୍ର ପଡ଼ି ଆଘାତ ହେଉଥିଲା, ସେତେବେଳେ ରକ୍ତ ବହିଯାଉଥିଲା ଏବଂ ସେଇ ରକ୍ତରୁ ହଜାର ହଜାର ପୁରୁଷ ଜନ୍ମ ନେଉଥିଲେ।
ଵୈଷ୍ଣଵୀ ସମରେ ଚୈନଂ ଚକ୍ରେଣାଭିଜଘାନ ହ । ଗଦଯା ଦାଡଯାମାସ ଐନ୍ଦ୍ରୀ ତମସୁରେଶ୍ଵରମ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ବୈଷ୍ଣବୀ ତାଙ୍କୁ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କୁ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ପିଟିଲେ।
ଵେଷ୍ଣାଵୀଚକ୍ରଭିନ୍ନସ୍ଯ ରୁଧିରସ୍ତ୍ରାଵସମ୍ଭଵୈଃ । ସହସ୍ରଶୌ ଜଗଦ୍ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ତତ୍ପ୍ରମାଣୈର୍ମହାସୁରୈଃ
ବୈଷ୍ଣବୀଙ୍କ ଚକ୍ରରେ ବିଦ୍ରା ହୋଇଥିବା ତାଙ୍କର ଦେହରୁ ଯେଉଁ ରକ୍ତ ଝରି ଆସୁଥିଲା, ସେଠାରୁ ଅନେକ ମହାଦାନବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଇ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ତାଙ୍କ ପରି ସଂଖ୍ୟାରେ ଭରିଦେଲେ।