ସ ଚ ସିଂହୋ ମହାନାଦମତୀଵ କୃତଵାନ୍ ନୃପ । ଘଣ୍ଟାସ୍ଵନେନ ତନ୍ନାଦମମ୍ବିକା ଚାପ୍ଯବୃଂହଯତ୍
ସେ ସିଂହଟି ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲା, ରାଜା, ଏବଂ ଅମ୍ବିକା ତାଙ୍କର ଘଣ୍ଟିର ଧ୍ୱନି ସହିତ ସେଇ ଶବ୍ଦକୁ ଆଉ ଅଧିକ ଉଚ୍ଚ କରିଦେଲେ।
ଧନୁର୍ଜ୍ଯାସିଂହଘଣ୍ଟାନାଂ ନାଦାପୂରିତଦିଙ୍ମୁଖା । ନିନାଦୈର୍ଭୋଷଣୈଃ କାଲୀ ଜିଗ୍ଯେ ଵିସ୍ତାରିତାନନା
ଧନୁଷର ତାଣ, ସିଂହର ଗର୍ଜନ ଏବଂ ଘଣ୍ଟିର ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଭରିଯାଇଥିଲା; କାଳୀ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ମୁହଁ ଖୋଲି ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଓ ଚିତ୍କିରି ଦେଇ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲେ।
ତଂ ନିନାଦମୁପଶ୍ରୁତ୍ଯ ଦୈତ୍ଯସୈନ୍ଯୈଶ୍ଚତୁର୍ଦିଶମ୍ । ଦେଵୀ ସିଂହସ୍ତଥା କାଲୀ ସରୋଷୈଃ ପରିଵାରିତାଃ
ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଦାନବ ସେନାମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦେବୀ, ସିଂହ ଏବଂ କାଳୀଙ୍କୁ କ୍ରୋଧରେ ଘେରି ନେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଭୂପ ଵିନାଶାଯ ସୁରଦ୍ଵିଷାମ୍ । ଭଵାଯାମରସିଂହାନାମତିଵୀର୍ଯବଲାନ୍ଵିତାଃ
ଏହି ସମୟରେ, ରାଜା, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ନଶ୍ଟ ହେବା ପାଇଁ ଏବଂ ଅମର ସିଂହମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ, ଅତିଶୟ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ଥିବା ଶକ୍ତିମାନେ—
ବ୍ରହ୍ମେଶଗୁହଵିଷ୍ଣୂନାଂ ତଥେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଚ ଶକ୍ତଯଃ । ଶରୀରେଭ୍ଯୋ ଵିନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ତଦ୍ରୂପୈଶ୍ଚଣ୍ଡିକାଂ ଯଯୁଃ
ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, କାର୍ତ୍ତିକେୟ, ବିଷ୍ଣୁ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିମାନେ ତାଙ୍କର ଶରୀରରୁ ବାହାରି ନିଜ ନିଜ ରୂପରେ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଯସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ଯଦ୍ରୂପଂ ଯଥାଭୂଷଣଵାହନମ୍ । ତଦ୍ଵଦେଵ ହି ତଚ୍ଛକ୍ତିରସୁରାନ୍ ଯୋଦ୍ଧୁମାଯଯୌ
ଯେଉଁ ଦେବତାଙ୍କ ଯେଉଁ ରୂପ, ଭୂଷଣ ଓ ବାହନ ଥିଲା, ସେଇ ଭଳି ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିମାନେ ଦାନବମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଲେ।
ହଂସଯୁକ୍ତଵିମାନାଗ୍ରେ ସାକ୍ଷସୂତ୍ରକମଣ୍ଡଲୁଃ । ଆଯାତା ବ୍ରହ୍ମଣଃ ଶକ୍ତିର୍ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ସାଭିଧୀଯତେ
ହଂସ ଯୋଗୁ ଚାଲିଥିବା ବିମାନର ଆଗରେ, ମାଳା ଓ କମଣ୍ଡଳୁ ଧରି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ଆସିଥିଲେ।
ମାହେଶ୍ଵରୀ ଵୃଷାରୂଢା ତ୍ରିଶୂଲଵରଧୀରିଣୀ । ମହାହିଵଲଯା ପ୍ରାପ୍ତା ଚନ୍ଦ୍ରଲେଖାଵିଭୂଷଣା
ମହେଶ୍ୱରୀ ବୃଷ ଉପରେ ବସି, ତ୍ରିଶୂଳ ଧରି ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଥିବା, ବଡ଼ ସାପ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି ଆସିଥିଲେ।
କୌମାରୀ ଶକ୍ତିହସ୍ତା ଚ ମଯୂରଵରଵାହନା । ଯୋଦ୍ଧୁମଭ୍ଯାଯଯୌ ଦୈତ୍ଯାନମ୍ବିକା ଗୁହରୂପିଣୀ
କୌମାରୀ, ହାତରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଏବଂ ମୟୂର ଉପରେ ବସି, ଦାନବମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଗୁହା ରୂପ ଅମ୍ବିକା ଭାବେ ଆସିଥିଲେ।
ତଥୈଵ ଵୈଷ୍ଣାଵୀ ଶକ୍ତିର୍ଗରୁଡୋପରି ସଂସ୍ଥିତା । ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଶାର୍ଙ୍ଗଖଡ୍ଗହସ୍ତାଭ୍ଯୁପାଯଯୌ
ଏହିପରି ଭାବରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶକ୍ତି ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବସି, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ଧନୁଷ ଓ ତଳୱାର ଧରି ଆସିଥିଲେ।
ଜଜ୍ଞେ ଵାରାହମତୁଲଂ ରୂପଂ ଯା ବିଭ୍ରତୀ ହରେଃ । ଶକ୍ତିଃ ସାପ୍ଯାଯୌ ତତ୍ର ଵାରାହୀଂ ବିଭ୍ରତୀ ତନୁମ୍
ଏଠାରେ ଅପୂର୍ବ ବରାହ ରୂପ ଦେଖାଦେଲା, ଯାହା ହରିଙ୍କର ଶକ୍ତି ଭାବେ ଧରିଥିଲେ; ସେ ବି ବରାହୀ ଦେହ ନେଇ ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲେ।
ନାରସିଂହୀ ନୃସିଂହସ୍ଯ ବିଭ୍ରତୀ ସଦୃଶଂ ଵପୁଃ । ପ୍ରାପ୍ତା ତତ୍ର ସଟାକ୍ଷେପକ୍ଷିପ୍ତନକ୍ଷତ୍ରସଂହତିଃ
ନାରସିଂହୀ, ନରସିଂହଙ୍କ ସଦୃଶ ରୂପ ଧରି, ତାଙ୍କର ଦାଡ଼ି ଝଟକାରେ ତାରାମାଳାକୁ ଚାଲିଦେଇ, ସେଠାକୁ ଆସିଥିଲେ।
ଵଜ୍ରହସ୍ତା ତଥୈଵୈନ୍ଦ୍ରୀ ଗଜରାଜୋପରି ସ୍ଥିତା । ପ୍ରାପ୍ତା ସହସ୍ରନଯନା ଯଥା ଶକ୍ରସ୍ତଥୈଵ ସା
ବଜ୍ରଧାରିଣୀ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ, ହାତୀରାଜା ଉପରେ ବସିଥିଲେ, ସେଠି ତାଙ୍କର ହଜାର ଟିଁକିଆ ଥିଲା, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜେ କରନ୍ତି, ସେଉଁପରି ସେ ଅବସ୍ଥାନ କଲେ।
ତତଃ ପରିଵୃତସ୍ତାଭିରୀଶାନୋ ଦେଵଶକ୍ତିଭିଃ । ହନ୍ଯନ୍ତାମସୁରାଃ ଶୀଘ୍ରଂ ମମ ପ୍ରୀତ୍ଯାଽହ ଚଣ୍ଡିକାମ୍
ତାପରେ ସେଇ ସମସ୍ତ ଦେବୀଶକ୍ତିମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିବାବେଳେ, ଭଗବାନ୍ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୋର ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ଦେବୀ, ଦୟାକରି ଦାନବମାନେକୁ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ କର।'
ତତୋ ଦେଵୋଶରୀରାତ୍ତୁ ଵିନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତାତିଭୀଷଣା । ଚଣ୍ଡିକାଶକ୍ତିରତ୍ଯୁଗ୍ରା ଶିଵାଶତନିନାଦିନୀ
ତାପରେ ଭଗବାନଙ୍କ ଦେହରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୀଷଣ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ ଶକ୍ତି ବାହାରିଲା, ଯାହା ଶତଶ ମେଘର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲା।
ସା ଚାହ ଧୂମ୍ରଜଟିଲମୀଶାନମପରାଜିତା । ଦୂତ ତ୍ଵଂ ଗଚ୍ଛ ଭଗଵନ୍ ପାର୍ଶ୍ଵଂ ଶୁମ୍ଭନିଶୁମ୍ଭଯୋଃ
ସେ ଅଜୟା ଦେବୀ ଝାଡ଼ା ଚୁଲି ଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଦୂତ, ହେ ଭଗବନ୍, ତୁମେ ଯାଅ, ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚ।'
ବ୍ରୂହି ଶୁମ୍ଭଂ ନିଶୁମ୍ଭଂ ଚ ଦାନଵାଵତିଗର୍ଵିତୌ । ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଦାନଵାସ୍ତତ୍ର ଯୁଦ୍ଧାଯ ସମୁପସ୍ଥିତାଃ
ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ, ଏହି ଅତ୍ୟଧିକ ଅହଂକାରୀ ଦାନବମାନେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ଯେଉଁଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମିନ୍ଦ୍ରୋ ଲଭତାଂ ଦେଵାଃ ସନ୍ତୁ ହଵିର୍ଭୁଜଃ । ଯୂଯଂ ପ୍ରଯାତ ପାତାଲଂ ଯଦି ଜୀଵିତୁମିଚ୍ଛଥ
ଇନ୍ଦ୍ର ତିନୋଟି ଲୋକ ପୁଣି ପାଉନ୍ତୁ, ଦେବତାମାନେ ହବିର୍ଭୋଗୀ ହେଉନ୍ତୁ; ତୁମେ ଯଦି ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହାଅ, ତେବେ ପାତାଳକୁ ଯାଅ।
ବଲାଵଲେପାଦଥ ଚେଦ୍ଭଵନ୍ତୋ ଯୁଦ୍ଧକାଙ୍କ୍ଷିଣଃ । ତଦାଗଚ୍ଛତ ତୃପ୍ଯନ୍ତୁ ମଚ୍ଛିଵାଃ ପିଶିତେନ ଵଃ
ଯଦି ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିର ଅହଂକାରରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଆସ; ମୋର ସଙ୍ଗୀମାନେ ତୁମ ମାଂସ ଖାଇ ତୃପ୍ତି ହେଉନ୍ତୁ।
ଯତୋ ନିଯୁକ୍ତୋ ଦୌତ୍ଯେନ ତଯା ଦେଵ୍ଯା ଶିଵଃ ସ୍ଵଯମ୍ । ଶିଵଦୂତୀତି ଲୋକେ ଽସ୍ମିଂମସ୍ତତଃ ସା ଖ୍ଯାତିମାଗତା
ଯେହেতୁ ସେ ଦେବୀ ନିଜେ ଶିବଙ୍କୁ ଦୂତି ଭାବେ ପଠାଇଥିଲେ, ଏହି ଲୋକରେ ମୁଁ 'ଶିବଦୂତୀ' ବୋଲି ପରିଚିତ।
ତେ ଽପି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚୋ ଦେଵ୍ଯାଃ ଶର୍ଵାଖ୍ଯାତଂ ମହାସୁରାଃ । ଅମର୍ଷାପୂରିତା ଜଗ୍ମୁର୍ଯତ୍ର କାତ୍ଯାଯନୀ ସ୍ଥିତା
ଦେବୀଙ୍କର ଏହି କଥା ଶିବଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣି, ସେଠି ଥିବା ବଡ଼ ଦାନବମାନେ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, କାତ୍ୟାୟନୀ ଯେଉଁଠାରେ ଦଢ଼ିଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଥମମେଵାଗ୍ରେ ଶରଶକ୍ତ୍ଯୃଷ୍ଟିଵୃଷ୍ଟିଭିଃ । ଵଵର୍ଷୁରୁଦ୍ଧତାମର୍ଷାସ୍ତାଂ ଦେଵୀମମରାରଯଃ
ତାପରେ, ଅମରମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ, ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧା ହୋଇ, ପ୍ରଥମେ ଦେବୀଙ୍କୁ ତୀର, ଶକ୍ତି ଓ ରୂଷ୍ଟିର ବର୍ଷା କରିଲେ।
ସା ଚ ତାନ୍ ପ୍ରହିତାନ୍ ବାଣାଞ୍ଛୂଲଶକ୍ତିପରଶ୍ଵଧାନ୍ । ଚିଚ୍ଛେଦ ଲୀଲଯାଽଧ୍ମାତଧନୁର୍ମୁକ୍ତୈର୍ମହେଷୁଭିଃ
ସେ ଦେବୀ ଆସନ୍ତା ତୀର, ଶୁଳ, ପରଶୁମାନେକୁ, ନିଜ ଧନୁଷ ତଣି ଛାଡ଼ିଥିବା ବଡ଼ ତୀରରେ ସହଜରେ କାଟିଦେଲେ।
ତସ୍ଯାଗ୍ରତସ୍ତଥା କାଲୀ ଶୂଲପାତଵିଦାରିତାନ୍ । ଖଟ୍ଵାଙ୍ଗପୋଥିତାଂଶ୍ଚାରୀନ୍ କୁର୍ଵତୀ ଵ୍ଯଚରତ୍ତଦା
ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଆଗରେ କାଳୀ ଘୁରୁଥିଲେ; କେହି ଶୁଳରେ ବିଛିନ୍ନ ହେଉଥିଲେ, କେହି ମୁଣ୍ଡ ଲାଗିଥିବା ଦଣ୍ଡରେ ପିଟିଯାଉଥିଲେ।
କମଣ୍ଡଲୁଜଲାକ୍ଷେପହତଵୀର୍ଯାନ୍ ହତୌଜସଃ । ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ଚାକରୋଚ୍ଛତ୍ରୂନ୍ ଯେନ ଯେନ ସ୍ମ ଧାଵତି
ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ତାଙ୍କର କମଣ୍ଡଳୁର ପାଣି ଛିଟିଇ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ କ୍ଷୟ କରିଦେଲେ, ସେଉଁଠିଏଉଁଠି ସେ ଦୌଡ଼ିଲେ।
ମାହେଶ୍ଵରୀ ତ୍ରିଶୂଲେନ ତଥା ଚକ୍ରେଣ ଵୈଷ୍ଣଵୀ । ଦୈତ୍ଯାଞ୍ଜଘାନ କୌମାରୀ ତଥା ଶକ୍ତ୍ଯାତିକୋପନା
ମାହେଶ୍ୱରୀ ତ୍ରିଶୂଳରେ, ବୈଷ୍ଣବୀ ଚକ୍ରରେ ଓ କୌମାରୀ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନୋଁକୁ ମାରିଦେଲେ।
ଐନ୍ଦ୍ରୀକୁଲିଶପାତେନ ଶତଶୋ ଦୈତ୍ଯଦାନଵାଃ । ପେତୁର୍ଵିଦାରିତାଃ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଂ ରୁଧିରୌଘପ୍ରଵର୍ଷିଣଃ
ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କର ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ଶତଶଃ ଦାନବ ଓ ଦେତ୍ୟମାନେ ଚିରିଯାଇ, ରକ୍ତ ଝରାଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ତୁଣ୍ଡପ୍ରହାରଵିଧ୍ଵସ୍ତା ଦଂଷ୍ଟ୍ରାଗ୍ରକ୍ଷତଵକ୍ଷସଃ । ଵାରାହମୂର୍ତ୍ଯା ନ୍ଯପତଂଶ୍ଚକ୍ରେଣ ଚ ଵିଦାରିତାଃ
ବରାହ ରୂପର ଠୁଣ୍ଡର ଆଘାତରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇ, ଦାଂତର ଚୋଟରେ ଛାତି ଆହତ ହୋଇ କେତେକ ଦାନବ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଚକ୍ରରେ ଚିରିଯାଇଲେ।
ନଖୈର୍ଵିଦାରିତାଂଶ୍ଚାନ୍ଯାନ୍ ଭକ୍ଷଯନ୍ତୀ ମହାସୁରାନ୍ । ନାରସିଂହୀ ଚଚାରାଜୌ ନାଦାପୂର୍ଣଦିଗନ୍ତରା
ନାରସିଂହୀ ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଡାକରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଗଞ୍ଜାଇଦେଲେ, ତାଙ୍କର ନଖରେ ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ଚିରିଯାଇ, ସେ ସେମାନୋଁକୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଖାଇଦେଲେ।
ଚଣ୍ଡାଟ୍ଟହାସୈରସୁରାଃ ଶିଵଦୂତ୍ଯଭିଦୂଷିତାଃ । ପେତୁଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପତିତାଂସ୍ତାଂଶ୍ଚଖାଦାଥ ସା ତଦା
ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ହସ ଓ ଶିବଦୂତୀଙ୍କର ଧମକରେ ଦାନବମାନେ ଭୂମିରେ ଗଡ଼ିପଡ଼ିଲେ, ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଖାଇଦେଲେ।