ମଯା ତଵାତ୍ରୋପହୃତୌ ଚଣ୍ଡମୁଣ୍ଡୌ ମହାପଶୂ । ଯୁଦ୍ଧଯଜ୍ଞେ ସ୍ଵଯଂ ଶୁମ୍ଭଂ ନିଶୁମ୍ଭଂ ଚ ହନିଷ୍ଯସି
ମୁଁ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ, ଏହି ଦୁଇ ଭୟଙ୍କର ଦାନବକୁ ଯୁଦ୍ଧ ଯଜ୍ଞରେ ତୁମ ପାଇଁ ଆଣିଛି; ତୁମେ ନିଜେ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭକୁ ମାରିବ।
ତାଵାନୀତୌ ତତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚଣାଡମୁଣ୍ଡୌ ମହାସୁରୌ । ଉଵାଚ କାଲୀଂ କଲ୍ଯାଣୀ ଲଲିତଂ ଚଣ୍ଡିକା ଵଚଃ
ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ, ଏହି ଦୁଇ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ଆଣିଦେଉଥିବା ଦେଖି, ଶୁଭା ଚଣ୍ଡିକା କାଳୀଙ୍କୁ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ।
ଯସ୍ମାଚ୍ଚଣ୍ଡଂ ଚ ମୁଣ୍ଡଂ ଚ ଗୃହୀତ୍ଵା ତ୍ଵମୁପାଗତା । ଚାମୁଣ୍ଡେତି ତତୋ ଲୋକେ ଖ୍ଯାତା ଦେଵି ଭଵିଷ୍ଯସି
ତୁମେ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡକୁ ଆଣି ଏଠାରେ ଆସିଛ; ଏହି କାରଣରେ, ଦେବୀ, ତୁମେ ଲୋକରେ 'ଚାମୁଣ୍ଡା' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବ।
ଚଣ୍ଡେ ଚ ନିହତେ ଦୈତ୍ଯେ ମୁଣ୍ଡେ ଚ ଵିନିପାତିତେ । ବହୁଲେଷୁ ଚ ସୈନ୍ଯେଷୁ କ୍ଷଯିତେଷ୍ଵସୁରେଶ୍ଵରଃ
ଚଣ୍ଡ ଦାନବ ମୃତ୍ୟୁ ହେବାପରେ, ମୁଣ୍ଡ ପଡିଯିବାପରେ, ଏବଂ ବହୁ ସେନା ନଷ୍ଟ ହେବାପରେ, ଦାନବମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ—
ତତଃ କୋପପରାଧୀନଚେତାଃ ଶୁମ୍ଭଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ । ଉଦ୍ଯୋଗଂ ସର୍ଵସୈନ୍ଯାନାଂ ଦୈତ୍ଯାନାମାଦିଦେଶ ହ
ତାପରେ, ଶୁମ୍ଭ ଯିଏ କ୍ରୋଧ ଓ ଅପମାନରେ ମନ ହରାଇଥିଲେ, ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଦାନବ ସେନାକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ଅଦ୍ଯ ସର୍ଵବଲୈର୍ଦୈତ୍ଯାଃ ଷଡଶୀତିରୁଦାଯୁଧାଃ । କମ୍ବୂନାଂ ଚତୁରଶୀତିର୍ନିର୍ଯାନ୍ତୁ ସ୍ଵବଲୈର୍ଵୃତାଃ
ଆଜି ଛଅଠିଆଁ ଏବଂ ଛଅଅଠି ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଦାନବ ପ୍ରଧାନମାନେ, ଏବଂ ଚାରିଅଠି କମ୍ବୁ ସେନାପତିମାନେ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ନିଜ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ବେରିଯାଆନ୍ତୁ।
କୋଟିଵୀର୍ଯାଣି ପଞ୍ଚାଶଦସୁରାଣାଂ କୁଲାନି ଵୈ । ଶତଂ କୁଲାନି ଧୌମ୍ରାଣାଂ ନିର୍ଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ମମାଜ୍ଞଯା
ମୋର ଆଦେଶରେ, ପଞ୍ଚାଶିଟି ପ୍ରବଳ ଦାନବ ଗୋତି ଏବଂ ଶତଟି ଧୌମ୍ର ଗୋତି ଯୁଦ୍ଧକୁ ବାହାରିଯାଆନ୍ତୁ।
କାଲକା ଦୌର୍ହୃଦା ମୌର୍ଯାଃ କାଲକେଯାସ୍ତଥାସୁରାଃ । ଯୁଦ୍ଧାଯ ସଜ୍ଜା ନିର୍ଯାନ୍ତୁ ଆଜ୍ଞଯା ତ୍ଵରିତା ମମ
କାଳକ, ଦୌର୍ହୃଦ, ମୌର୍ୟ ଏବଂ କାଳକେୟ ନାମକ ଦାନବମାନେ, ମୋର ଆଦେଶରେ ତୁରନ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ବାହାରିଯାଆନ୍ତୁ।
ଇତ୍ଯାଜ୍ଞାପ୍ଯାସୁରପତିଃ ଶୁମ୍ଭୋ ଭୈରଵଶାସନଃ । ନିର୍ଜଗାମ ମହାସୈନ୍ଯସହସ୍ରୈର୍ବହୁଭିର୍ଵୃତଃ
ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ଶାସକ ଶୁମ୍ଭଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଇ, ଦାନବମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଅନେକ ମହାସେନା ସହିତ ବାହାରିଲେ।
ଆଯାନ୍ତଂ ଚଣ୍ଡିକା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ସୈନ୍ଯମତିଭିଷଣମ୍ । ଜ୍ଯାସ୍ଵନୈଃ ପୂରଯାମାସ ଧରଣୀଗଗନାନ୍ତରମ୍
ସେ ଭୟଙ୍କର ସେନାକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଚଣ୍ଡିକା ତାଙ୍କ ଧନୁର ତାରର ଧ୍ୱନିରେ ଭୂମି ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟର ସମସ୍ତ ଆକାଶକୁ ପୂରିଦେଲେ।
ସ ଚ ସିଂହୋ ମହାନାଦମତୀଵ କୃତଵାନ୍ ନୃପ । ଘଣ୍ଟାସ୍ଵନେନ ତନ୍ନାଦମମ୍ବିକା ଚାପ୍ଯବୃଂହଯତ୍
ସେ ସିଂହଟି ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲା, ରାଜା, ଏବଂ ଅମ୍ବିକା ତାଙ୍କର ଘଣ୍ଟିର ଧ୍ୱନି ସହିତ ସେଇ ଶବ୍ଦକୁ ଆଉ ଅଧିକ ଉଚ୍ଚ କରିଦେଲେ।
ଧନୁର୍ଜ୍ଯାସିଂହଘଣ୍ଟାନାଂ ନାଦାପୂରିତଦିଙ୍ମୁଖା । ନିନାଦୈର୍ଭୋଷଣୈଃ କାଲୀ ଜିଗ୍ଯେ ଵିସ୍ତାରିତାନନା
ଧନୁଷର ତାଣ, ସିଂହର ଗର୍ଜନ ଏବଂ ଘଣ୍ଟିର ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଭରିଯାଇଥିଲା; କାଳୀ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ମୁହଁ ଖୋଲି ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଓ ଚିତ୍କିରି ଦେଇ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲେ।
ତଂ ନିନାଦମୁପଶ୍ରୁତ୍ଯ ଦୈତ୍ଯସୈନ୍ଯୈଶ୍ଚତୁର୍ଦିଶମ୍ । ଦେଵୀ ସିଂହସ୍ତଥା କାଲୀ ସରୋଷୈଃ ପରିଵାରିତାଃ
ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଦାନବ ସେନାମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦେବୀ, ସିଂହ ଏବଂ କାଳୀଙ୍କୁ କ୍ରୋଧରେ ଘେରି ନେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଭୂପ ଵିନାଶାଯ ସୁରଦ୍ଵିଷାମ୍ । ଭଵାଯାମରସିଂହାନାମତିଵୀର୍ଯବଲାନ୍ଵିତାଃ
ଏହି ସମୟରେ, ରାଜା, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ନଶ୍ଟ ହେବା ପାଇଁ ଏବଂ ଅମର ସିଂହମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ, ଅତିଶୟ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ଥିବା ଶକ୍ତିମାନେ—
ବ୍ରହ୍ମେଶଗୁହଵିଷ୍ଣୂନାଂ ତଥେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଚ ଶକ୍ତଯଃ । ଶରୀରେଭ୍ଯୋ ଵିନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ତଦ୍ରୂପୈଶ୍ଚଣ୍ଡିକାଂ ଯଯୁଃ
ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, କାର୍ତ୍ତିକେୟ, ବିଷ୍ଣୁ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିମାନେ ତାଙ୍କର ଶରୀରରୁ ବାହାରି ନିଜ ନିଜ ରୂପରେ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଯସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ଯଦ୍ରୂପଂ ଯଥାଭୂଷଣଵାହନମ୍ । ତଦ୍ଵଦେଵ ହି ତଚ୍ଛକ୍ତିରସୁରାନ୍ ଯୋଦ୍ଧୁମାଯଯୌ
ଯେଉଁ ଦେବତାଙ୍କ ଯେଉଁ ରୂପ, ଭୂଷଣ ଓ ବାହନ ଥିଲା, ସେଇ ଭଳି ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିମାନେ ଦାନବମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଲେ।
ହଂସଯୁକ୍ତଵିମାନାଗ୍ରେ ସାକ୍ଷସୂତ୍ରକମଣ୍ଡଲୁଃ । ଆଯାତା ବ୍ରହ୍ମଣଃ ଶକ୍ତିର୍ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ସାଭିଧୀଯତେ
ହଂସ ଯୋଗୁ ଚାଲିଥିବା ବିମାନର ଆଗରେ, ମାଳା ଓ କମଣ୍ଡଳୁ ଧରି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ଆସିଥିଲେ।
ମାହେଶ୍ଵରୀ ଵୃଷାରୂଢା ତ୍ରିଶୂଲଵରଧୀରିଣୀ । ମହାହିଵଲଯା ପ୍ରାପ୍ତା ଚନ୍ଦ୍ରଲେଖାଵିଭୂଷଣା
ମହେଶ୍ୱରୀ ବୃଷ ଉପରେ ବସି, ତ୍ରିଶୂଳ ଧରି ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଥିବା, ବଡ଼ ସାପ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି ଆସିଥିଲେ।
କୌମାରୀ ଶକ୍ତିହସ୍ତା ଚ ମଯୂରଵରଵାହନା । ଯୋଦ୍ଧୁମଭ୍ଯାଯଯୌ ଦୈତ୍ଯାନମ୍ବିକା ଗୁହରୂପିଣୀ
କୌମାରୀ, ହାତରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଏବଂ ମୟୂର ଉପରେ ବସି, ଦାନବମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଗୁହା ରୂପ ଅମ୍ବିକା ଭାବେ ଆସିଥିଲେ।
ତଥୈଵ ଵୈଷ୍ଣାଵୀ ଶକ୍ତିର୍ଗରୁଡୋପରି ସଂସ୍ଥିତା । ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଶାର୍ଙ୍ଗଖଡ୍ଗହସ୍ତାଭ୍ଯୁପାଯଯୌ
ଏହିପରି ଭାବରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶକ୍ତି ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବସି, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ଧନୁଷ ଓ ତଳୱାର ଧରି ଆସିଥିଲେ।
ଜଜ୍ଞେ ଵାରାହମତୁଲଂ ରୂପଂ ଯା ବିଭ୍ରତୀ ହରେଃ । ଶକ୍ତିଃ ସାପ୍ଯାଯୌ ତତ୍ର ଵାରାହୀଂ ବିଭ୍ରତୀ ତନୁମ୍
ଏଠାରେ ଅପୂର୍ବ ବରାହ ରୂପ ଦେଖାଦେଲା, ଯାହା ହରିଙ୍କର ଶକ୍ତି ଭାବେ ଧରିଥିଲେ; ସେ ବି ବରାହୀ ଦେହ ନେଇ ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲେ।
ନାରସିଂହୀ ନୃସିଂହସ୍ଯ ବିଭ୍ରତୀ ସଦୃଶଂ ଵପୁଃ । ପ୍ରାପ୍ତା ତତ୍ର ସଟାକ୍ଷେପକ୍ଷିପ୍ତନକ୍ଷତ୍ରସଂହତିଃ
ନାରସିଂହୀ, ନରସିଂହଙ୍କ ସଦୃଶ ରୂପ ଧରି, ତାଙ୍କର ଦାଡ଼ି ଝଟକାରେ ତାରାମାଳାକୁ ଚାଲିଦେଇ, ସେଠାକୁ ଆସିଥିଲେ।
ଵଜ୍ରହସ୍ତା ତଥୈଵୈନ୍ଦ୍ରୀ ଗଜରାଜୋପରି ସ୍ଥିତା । ପ୍ରାପ୍ତା ସହସ୍ରନଯନା ଯଥା ଶକ୍ରସ୍ତଥୈଵ ସା
ବଜ୍ରଧାରିଣୀ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ, ହାତୀରାଜା ଉପରେ ବସିଥିଲେ, ସେଠି ତାଙ୍କର ହଜାର ଟିଁକିଆ ଥିଲା, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜେ କରନ୍ତି, ସେଉଁପରି ସେ ଅବସ୍ଥାନ କଲେ।
ତତଃ ପରିଵୃତସ୍ତାଭିରୀଶାନୋ ଦେଵଶକ୍ତିଭିଃ । ହନ୍ଯନ୍ତାମସୁରାଃ ଶୀଘ୍ରଂ ମମ ପ୍ରୀତ୍ଯାଽହ ଚଣ୍ଡିକାମ୍
ତାପରେ ସେଇ ସମସ୍ତ ଦେବୀଶକ୍ତିମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିବାବେଳେ, ଭଗବାନ୍ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୋର ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ଦେବୀ, ଦୟାକରି ଦାନବମାନେକୁ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ କର।'
ତତୋ ଦେଵୋଶରୀରାତ୍ତୁ ଵିନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତାତିଭୀଷଣା । ଚଣ୍ଡିକାଶକ୍ତିରତ୍ଯୁଗ୍ରା ଶିଵାଶତନିନାଦିନୀ
ତାପରେ ଭଗବାନଙ୍କ ଦେହରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୀଷଣ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ ଶକ୍ତି ବାହାରିଲା, ଯାହା ଶତଶ ମେଘର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲା।
ସା ଚାହ ଧୂମ୍ରଜଟିଲମୀଶାନମପରାଜିତା । ଦୂତ ତ୍ଵଂ ଗଚ୍ଛ ଭଗଵନ୍ ପାର୍ଶ୍ଵଂ ଶୁମ୍ଭନିଶୁମ୍ଭଯୋଃ
ସେ ଅଜୟା ଦେବୀ ଝାଡ଼ା ଚୁଲି ଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଦୂତ, ହେ ଭଗବନ୍, ତୁମେ ଯାଅ, ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚ।'
ବ୍ରୂହି ଶୁମ୍ଭଂ ନିଶୁମ୍ଭଂ ଚ ଦାନଵାଵତିଗର୍ଵିତୌ । ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଦାନଵାସ୍ତତ୍ର ଯୁଦ୍ଧାଯ ସମୁପସ୍ଥିତାଃ
ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ, ଏହି ଅତ୍ୟଧିକ ଅହଂକାରୀ ଦାନବମାନେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ଯେଉଁଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମିନ୍ଦ୍ରୋ ଲଭତାଂ ଦେଵାଃ ସନ୍ତୁ ହଵିର୍ଭୁଜଃ । ଯୂଯଂ ପ୍ରଯାତ ପାତାଲଂ ଯଦି ଜୀଵିତୁମିଚ୍ଛଥ
ଇନ୍ଦ୍ର ତିନୋଟି ଲୋକ ପୁଣି ପାଉନ୍ତୁ, ଦେବତାମାନେ ହବିର୍ଭୋଗୀ ହେଉନ୍ତୁ; ତୁମେ ଯଦି ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହାଅ, ତେବେ ପାତାଳକୁ ଯାଅ।
ବଲାଵଲେପାଦଥ ଚେଦ୍ଭଵନ୍ତୋ ଯୁଦ୍ଧକାଙ୍କ୍ଷିଣଃ । ତଦାଗଚ୍ଛତ ତୃପ୍ଯନ୍ତୁ ମଚ୍ଛିଵାଃ ପିଶିତେନ ଵଃ
ଯଦି ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିର ଅହଂକାରରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଆସ; ମୋର ସଙ୍ଗୀମାନେ ତୁମ ମାଂସ ଖାଇ ତୃପ୍ତି ହେଉନ୍ତୁ।
ଯତୋ ନିଯୁକ୍ତୋ ଦୌତ୍ଯେନ ତଯା ଦେଵ୍ଯା ଶିଵଃ ସ୍ଵଯମ୍ । ଶିଵଦୂତୀତି ଲୋକେ ଽସ୍ମିଂମସ୍ତତଃ ସା ଖ୍ଯାତିମାଗତା
ଯେହেতୁ ସେ ଦେବୀ ନିଜେ ଶିବଙ୍କୁ ଦୂତି ଭାବେ ପଠାଇଥିଲେ, ଏହି ଲୋକରେ ମୁଁ 'ଶିବଦୂତୀ' ବୋଲି ପରିଚିତ।