ଅସିନା ନିହତାଃ କେଚିତ୍କେଚିତ୍ଖଟ୍ଵାଙ୍ଗତାଡିତାଃ । ଜଗ୍ମୁର୍ଵିନାଶମସୁରା ଦନ୍ତାଗ୍ରାଭିହତା ରଣେ
କିଛି ଅସୁର ତାଙ୍କର ତଳୱାରରେ ମରିଗଲେ, କିଛି ଗଦା ଘାତରେ ମରିଗଲେ, ଆଉ କିଛି ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନ୍ତର ତୀରେ ଘାତ ପାଇ ନଷ୍ଟ ହେଲେ।
କ୍ଷଣେନ ତନ୍ମହାସୈନ୍ଯମସୁରାଣାଂ ନିପାତିତମ୍ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚଣ୍ଡୋ ଽଭିମୈର୍ଭୋମାକ୍ଷୀଂ ତାଂ ମହାସୁରଃ
କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଅସୁରମାନଙ୍କର ସେ ବଡ଼ ସେନା ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲା; ଏହା ଦେଖି ମହାଅସୁର ଚଣ୍ଡ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ।
ଶରଵର୍ଷୈର୍ମହାଭୀମୈର୍ଭୋମାକ୍ଷୀଂ ତାଂ ମହାସୁରଃ । ଛାଦଯାମାସ ଚକ୍ରୈଶ୍ଚ ମୁଣ୍ଡଃ କ୍ଷିପ୍ତୈଃ ସହସ୍ରଶଃ
ମୁଣ୍ଡ ନାମକ ଭୟଙ୍କର ଦେମନ ଭୂମି ଚକ୍ଷୁ ଦେବୀଙ୍କୁ ଭୟାନକ ବାଣ ଭର୍ଷା ଓ ହଜାର ହଜାର ଚକ୍ର ଫିଙ୍ଗି ତାଙ୍କୁ ଢାକି ଦେଲା।
ତାନି ଚକ୍ରାଣ୍ଯନେକାନି ଵିଶମାନାନି ତନ୍ମୁଖମ୍ । ବଭୁର୍ଯଥାର୍କବିମ୍ବାନି ସୁବହୂନି ଘନୋଦରମ୍
ସେଇ ଅନେକ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଚକ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଦେବୀଙ୍କ ମୁହଁ ଦିଗରେ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରାଯାଇଥିଲା, ଘନ ମେଘର ଉପରେ ଅନେକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ବିମ୍ବ ଦେଖାଯିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତତୋ ଜହାସାତିରୁଷା ଭୀମଂ ଭୈରଵନାଦିନୀ । କାଲୀ କରାଲଵକ୍ତ୍ରାନ୍ତର୍ଦୁର୍ଦର୍ଶଦଶନୋଜ୍ଜ୍ଵଲା
ତାପରେ କାଳୀ ଦେବୀ ଭୟଙ୍କର ରାଗରେ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ଗର୍ଜନ ସହିତ ହସିଲେ, ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଭୟାନକ ମୁହଁ ଓ ଦୁର୍ଦ୍ଦର୍ଶନ ଦାନ୍ତ ଜ୍ୱାଳାମୟ ହେଇ ଚମକୁଥିଲା।
ଉତ୍ଥାଯ ଚ ମହାସିଂହଂ ଦେଵୀ ଚଣ୍ଡମଧାଵତ । ଗୃହୀତ୍ଵା ଚାସ୍ଯ କେଶେଷୁ ଶିରସ୍ତେନାସିନାଚ୍ଛିନତ୍
ପରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ସିଂହ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଚଣ୍ଡଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ତାଙ୍କର କେଶ ଧରି ତଳେ ଖଡ଼ଗ ଦେଇ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ।
ଛିନ୍ନେ ଶିରସି ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚକ୍ରେ ନାଦଂ ସୁଭୈରଵମ୍ । ତେନ ନାଦେନ ମହତା ତ୍ରାସିତଂ ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍
ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେବା ପରେ ଦେମନ ରାଜା ଭୟାନକ ଚିତ୍କାର କଲେ; ସେଇ ଭୟାନକ ଶବ୍ଦରେ ତିନି ଜଗତ ଭୟଭୀତ ହେଇଗଲା।
ଅଥ ମୁଣ୍ଡୋ ଽଭ୍ଯଧାଵତ୍ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚଣ୍ଡଂ ନିପାତିତମ୍ । ତମପ୍ଯପାତଯଦ୍ ଭୂମୌ ସା ଖଡ୍ଗାଭିହତଂ ରୁଷା
ତାପରେ ମୁଣ୍ଡ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା, ଚଣ୍ଡଙ୍କୁ ନିପାତିତ ଦେଖି; ଦେବୀ ରାଗରେ ତାଙ୍କୁ ଖଡ଼ଗ ଦେଇ ଭୂମିରେ ଫେଲିଦେଲେ।
ହତଶେଷଂ ତତଃ ସୈନ୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚଣ୍ଡଂ ନିପାତିତମ୍ । ମୁଣ୍ଡଂ ଚ ସୁମହାଵୀର୍ଯଂ ଦିଶୋ ଭେଜେ ଭଯାତୁରମ୍
ଅନ୍ୟ ଅଂଶର ସେନା ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବା ଦେଖି, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଚଣ୍ଡ ପଡିଯିବା ଦେଖି, ମୁଣ୍ଡ ଭୟରେ ଅତି ଆତଙ୍କିତ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପଳାଇଗଲା।
ଶିରଞ୍ଚଣ୍ଡସ୍ଯ କାଲୀ ଚ ଗୃହୀତ୍ଵା ମୁଣ୍ଡମେଵ ଚ । ପ୍ରାହ ପ୍ରଚଣ୍ଡାଟ୍ଟହାସମିଶ୍ରମଭ୍ଯେତ୍ଯ ଚଣ୍ଡିକାମ୍
କାଳୀ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ର ମୁଣ୍ଡ ଧରି, ଭୟଙ୍କର ହସରେ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ମଯା ତଵାତ୍ରୋପହୃତୌ ଚଣ୍ଡମୁଣ୍ଡୌ ମହାପଶୂ । ଯୁଦ୍ଧଯଜ୍ଞେ ସ୍ଵଯଂ ଶୁମ୍ଭଂ ନିଶୁମ୍ଭଂ ଚ ହନିଷ୍ଯସି
ମୁଁ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ, ଏହି ଦୁଇ ଭୟଙ୍କର ଦାନବକୁ ଯୁଦ୍ଧ ଯଜ୍ଞରେ ତୁମ ପାଇଁ ଆଣିଛି; ତୁମେ ନିଜେ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭକୁ ମାରିବ।
ତାଵାନୀତୌ ତତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚଣାଡମୁଣ୍ଡୌ ମହାସୁରୌ । ଉଵାଚ କାଲୀଂ କଲ୍ଯାଣୀ ଲଲିତଂ ଚଣ୍ଡିକା ଵଚଃ
ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ, ଏହି ଦୁଇ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ଆଣିଦେଉଥିବା ଦେଖି, ଶୁଭା ଚଣ୍ଡିକା କାଳୀଙ୍କୁ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ।
ଯସ୍ମାଚ୍ଚଣ୍ଡଂ ଚ ମୁଣ୍ଡଂ ଚ ଗୃହୀତ୍ଵା ତ୍ଵମୁପାଗତା । ଚାମୁଣ୍ଡେତି ତତୋ ଲୋକେ ଖ୍ଯାତା ଦେଵି ଭଵିଷ୍ଯସି
ତୁମେ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡକୁ ଆଣି ଏଠାରେ ଆସିଛ; ଏହି କାରଣରେ, ଦେବୀ, ତୁମେ ଲୋକରେ 'ଚାମୁଣ୍ଡା' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବ।
ଚଣ୍ଡେ ଚ ନିହତେ ଦୈତ୍ଯେ ମୁଣ୍ଡେ ଚ ଵିନିପାତିତେ । ବହୁଲେଷୁ ଚ ସୈନ୍ଯେଷୁ କ୍ଷଯିତେଷ୍ଵସୁରେଶ୍ଵରଃ
ଚଣ୍ଡ ଦାନବ ମୃତ୍ୟୁ ହେବାପରେ, ମୁଣ୍ଡ ପଡିଯିବାପରେ, ଏବଂ ବହୁ ସେନା ନଷ୍ଟ ହେବାପରେ, ଦାନବମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ—
ତତଃ କୋପପରାଧୀନଚେତାଃ ଶୁମ୍ଭଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ । ଉଦ୍ଯୋଗଂ ସର୍ଵସୈନ୍ଯାନାଂ ଦୈତ୍ଯାନାମାଦିଦେଶ ହ
ତାପରେ, ଶୁମ୍ଭ ଯିଏ କ୍ରୋଧ ଓ ଅପମାନରେ ମନ ହରାଇଥିଲେ, ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଦାନବ ସେନାକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ଅଦ୍ଯ ସର୍ଵବଲୈର୍ଦୈତ୍ଯାଃ ଷଡଶୀତିରୁଦାଯୁଧାଃ । କମ୍ବୂନାଂ ଚତୁରଶୀତିର୍ନିର୍ଯାନ୍ତୁ ସ୍ଵବଲୈର୍ଵୃତାଃ
ଆଜି ଛଅଠିଆଁ ଏବଂ ଛଅଅଠି ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଦାନବ ପ୍ରଧାନମାନେ, ଏବଂ ଚାରିଅଠି କମ୍ବୁ ସେନାପତିମାନେ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ନିଜ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ବେରିଯାଆନ୍ତୁ।
କୋଟିଵୀର୍ଯାଣି ପଞ୍ଚାଶଦସୁରାଣାଂ କୁଲାନି ଵୈ । ଶତଂ କୁଲାନି ଧୌମ୍ରାଣାଂ ନିର୍ଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ମମାଜ୍ଞଯା
ମୋର ଆଦେଶରେ, ପଞ୍ଚାଶିଟି ପ୍ରବଳ ଦାନବ ଗୋତି ଏବଂ ଶତଟି ଧୌମ୍ର ଗୋତି ଯୁଦ୍ଧକୁ ବାହାରିଯାଆନ୍ତୁ।
କାଲକା ଦୌର୍ହୃଦା ମୌର୍ଯାଃ କାଲକେଯାସ୍ତଥାସୁରାଃ । ଯୁଦ୍ଧାଯ ସଜ୍ଜା ନିର୍ଯାନ୍ତୁ ଆଜ୍ଞଯା ତ୍ଵରିତା ମମ
କାଳକ, ଦୌର୍ହୃଦ, ମୌର୍ୟ ଏବଂ କାଳକେୟ ନାମକ ଦାନବମାନେ, ମୋର ଆଦେଶରେ ତୁରନ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ବାହାରିଯାଆନ୍ତୁ।
ଇତ୍ଯାଜ୍ଞାପ୍ଯାସୁରପତିଃ ଶୁମ୍ଭୋ ଭୈରଵଶାସନଃ । ନିର୍ଜଗାମ ମହାସୈନ୍ଯସହସ୍ରୈର୍ବହୁଭିର୍ଵୃତଃ
ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ଶାସକ ଶୁମ୍ଭଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଇ, ଦାନବମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଅନେକ ମହାସେନା ସହିତ ବାହାରିଲେ।
ଆଯାନ୍ତଂ ଚଣ୍ଡିକା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ସୈନ୍ଯମତିଭିଷଣମ୍ । ଜ୍ଯାସ୍ଵନୈଃ ପୂରଯାମାସ ଧରଣୀଗଗନାନ୍ତରମ୍
ସେ ଭୟଙ୍କର ସେନାକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଚଣ୍ଡିକା ତାଙ୍କ ଧନୁର ତାରର ଧ୍ୱନିରେ ଭୂମି ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟର ସମସ୍ତ ଆକାଶକୁ ପୂରିଦେଲେ।
ସ ଚ ସିଂହୋ ମହାନାଦମତୀଵ କୃତଵାନ୍ ନୃପ । ଘଣ୍ଟାସ୍ଵନେନ ତନ୍ନାଦମମ୍ବିକା ଚାପ୍ଯବୃଂହଯତ୍
ସେ ସିଂହଟି ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲା, ରାଜା, ଏବଂ ଅମ୍ବିକା ତାଙ୍କର ଘଣ୍ଟିର ଧ୍ୱନି ସହିତ ସେଇ ଶବ୍ଦକୁ ଆଉ ଅଧିକ ଉଚ୍ଚ କରିଦେଲେ।
ଧନୁର୍ଜ୍ଯାସିଂହଘଣ୍ଟାନାଂ ନାଦାପୂରିତଦିଙ୍ମୁଖା । ନିନାଦୈର୍ଭୋଷଣୈଃ କାଲୀ ଜିଗ୍ଯେ ଵିସ୍ତାରିତାନନା
ଧନୁଷର ତାଣ, ସିଂହର ଗର୍ଜନ ଏବଂ ଘଣ୍ଟିର ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଭରିଯାଇଥିଲା; କାଳୀ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ମୁହଁ ଖୋଲି ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଓ ଚିତ୍କିରି ଦେଇ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲେ।
ତଂ ନିନାଦମୁପଶ୍ରୁତ୍ଯ ଦୈତ୍ଯସୈନ୍ଯୈଶ୍ଚତୁର୍ଦିଶମ୍ । ଦେଵୀ ସିଂହସ୍ତଥା କାଲୀ ସରୋଷୈଃ ପରିଵାରିତାଃ
ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଦାନବ ସେନାମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦେବୀ, ସିଂହ ଏବଂ କାଳୀଙ୍କୁ କ୍ରୋଧରେ ଘେରି ନେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଭୂପ ଵିନାଶାଯ ସୁରଦ୍ଵିଷାମ୍ । ଭଵାଯାମରସିଂହାନାମତିଵୀର୍ଯବଲାନ୍ଵିତାଃ
ଏହି ସମୟରେ, ରାଜା, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ନଶ୍ଟ ହେବା ପାଇଁ ଏବଂ ଅମର ସିଂହମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ, ଅତିଶୟ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ଥିବା ଶକ୍ତିମାନେ—
ବ୍ରହ୍ମେଶଗୁହଵିଷ୍ଣୂନାଂ ତଥେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଚ ଶକ୍ତଯଃ । ଶରୀରେଭ୍ଯୋ ଵିନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ତଦ୍ରୂପୈଶ୍ଚଣ୍ଡିକାଂ ଯଯୁଃ
ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, କାର୍ତ୍ତିକେୟ, ବିଷ୍ଣୁ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିମାନେ ତାଙ୍କର ଶରୀରରୁ ବାହାରି ନିଜ ନିଜ ରୂପରେ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଯସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ଯଦ୍ରୂପଂ ଯଥାଭୂଷଣଵାହନମ୍ । ତଦ୍ଵଦେଵ ହି ତଚ୍ଛକ୍ତିରସୁରାନ୍ ଯୋଦ୍ଧୁମାଯଯୌ
ଯେଉଁ ଦେବତାଙ୍କ ଯେଉଁ ରୂପ, ଭୂଷଣ ଓ ବାହନ ଥିଲା, ସେଇ ଭଳି ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିମାନେ ଦାନବମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଲେ।
ହଂସଯୁକ୍ତଵିମାନାଗ୍ରେ ସାକ୍ଷସୂତ୍ରକମଣ୍ଡଲୁଃ । ଆଯାତା ବ୍ରହ୍ମଣଃ ଶକ୍ତିର୍ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ସାଭିଧୀଯତେ
ହଂସ ଯୋଗୁ ଚାଲିଥିବା ବିମାନର ଆଗରେ, ମାଳା ଓ କମଣ୍ଡଳୁ ଧରି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ଆସିଥିଲେ।
ମାହେଶ୍ଵରୀ ଵୃଷାରୂଢା ତ୍ରିଶୂଲଵରଧୀରିଣୀ । ମହାହିଵଲଯା ପ୍ରାପ୍ତା ଚନ୍ଦ୍ରଲେଖାଵିଭୂଷଣା
ମହେଶ୍ୱରୀ ବୃଷ ଉପରେ ବସି, ତ୍ରିଶୂଳ ଧରି ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଥିବା, ବଡ଼ ସାପ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି ଆସିଥିଲେ।
କୌମାରୀ ଶକ୍ତିହସ୍ତା ଚ ମଯୂରଵରଵାହନା । ଯୋଦ୍ଧୁମଭ୍ଯାଯଯୌ ଦୈତ୍ଯାନମ୍ବିକା ଗୁହରୂପିଣୀ
କୌମାରୀ, ହାତରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଏବଂ ମୟୂର ଉପରେ ବସି, ଦାନବମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଗୁହା ରୂପ ଅମ୍ବିକା ଭାବେ ଆସିଥିଲେ।
ତଥୈଵ ଵୈଷ୍ଣାଵୀ ଶକ୍ତିର୍ଗରୁଡୋପରି ସଂସ୍ଥିତା । ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଶାର୍ଙ୍ଗଖଡ୍ଗହସ୍ତାଭ୍ଯୁପାଯଯୌ
ଏହିପରି ଭାବରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶକ୍ତି ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବସି, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ଧନୁଷ ଓ ତଳୱାର ଧରି ଆସିଥିଲେ।