ତତଃ କୋପଂ ଚକାରୋଚ୍ଚୈରମ୍ବିକା ତାନରୀନ୍ ପ୍ରତି । କୋପେନ ଚାସ୍ଯା ଵଦନଂ ମଷୀଵର୍ଣମଭୂତ୍ତଦା
ତାପରେ ଅମ୍ବିକା ଶତ୍ରୁମାନେ ପ୍ରତି ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ । ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଏକଦମ କଳା ମସି ପରି ହେଇଗଲା ।
ଭ୍ରୁକୁଟୀକୁଟିଲାତ୍ତସ୍ଯା ଲଲାଟଫଲକାଦ୍ ଦ୍ରୁତମ୍ । କାଲୀ କରାଲଵଦନା ଵିନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତାସିପାଶିନୀ
ତାଙ୍କର ଭୂରୁ ଭଂଗର ଲଳାଟ ଭାଗରୁ, କାଳୀ ତୁରନ୍ତ ବାହାରିଲେ । ସେ ଭୟଙ୍କର ମୁହଁରେ, ହାତରେ ତଳୱାର ଓ ଫାସ ନେଇଥିଲେ ।
ଵିଚିତ୍ରଖଟ୍ଵାଙ୍ଗଧରା ନରମାଲାଵିଭୂଷଣା । ଦ୍ଵୀପିଚର୍ମପରୀଧାନା ଶୁଷ୍କମାଂସାତିଭୈରଵା
ସେ ଅଜବ କପାଳ ଦଣ୍ଡ ଧରିଥିଲେ, ମଣିଷ ମୁଣ୍ଡ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ବାଘ ଚର୍ମ ପରିଧାନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶୁଷ୍କ ମାଂସ ଦେଖି ଅତି ଭୟଙ୍କର ଲାଗୁଥିଲା ।
ଅତିଵିସ୍ତାରଵଦନା ଜିହ୍ଵାଲଲନଭୀଷଣା । ନିମଗ୍ନାରକ୍ତନଯନା ନାଦାପୂରିତଦିଙ୍ମୁଖା
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ବହୁତ ଚଉଡ଼ା ଥିଲା, ଲମ୍ବା ଜିହ୍ବା ଭୟ ଦେଉଥିଲା, ରକ୍ତ ରଙ୍ଗର ଚୋକ ଭିତରକୁ ଗଡ଼ି ଯାଇଥିଲା, ତାଙ୍କର ଦହାଡ଼ ଚାରିପାଖା ଦିଗକୁ ପୂରି ଦେଇଥିଲା ।
ସା ଵେଗେନାଭିପତିତା ଘତଯନ୍ତୀ ମହାସୁରାନ୍ । ସୈନ୍ଯେ ତତ୍ର ସୁରାରୀଣାମଭକ୍ଷଯତ ତଦ୍ଵଲମ୍
ସେ ତେଜରେ ଆଗକୁ ଝପଟି ଆସି, ବଡ଼ ଦେମନମାନେକୁ ପିଟିଲେ । ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେର ସେନାରେ, ସେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଖାଇଦେଲେ ।
ପାର୍ଷ୍ଣିଗ୍ରାହାଙ୍କୁଶଗ୍ରାହିଯୋଧଘଣ୍ଟାସମନ୍ଵିତାନ୍ । ସମାଦାଯୈକହସ୍ତେନ ମୁଖେ ଚିକ୍ଷେପ ଵାରଣାନ୍
ସେ ଏକ ହାତରେ ଅଶ୍ୱାରୋହୀ, ଆଙ୍କୁଶ ଓ ଘଣ୍ଟା ଲଗାଇଥିବା ହାତୀମାନେକୁ ଧରି, ସିଧା ମୁହଁରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ ।
ତଥୈଵ ଯୋଧଂ ତୁରଗୈ ରଥଂ ସାରଥିନା ସହ । ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ଵକ୍ତ୍ରେ ଦଶନୈଶ୍ଚର୍ଵଯନ୍ତ୍ଯତିଭୈରଵମ୍
ସେ ଏକ ଯୋଧାକୁ ତାଙ୍କର ଘୋଡା, ରଥ ଓ ସାରଥି ସହିତ ଧରି, ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତରେ ତାଙ୍କୁ ମୁହଁରେ ପକାଇ ଚବାଇ ଦେଲେ।
ଏକଂ ଜଗ୍ରାହ କେଶେଷୁ ଗ୍ରୀଵାଯାମଥ ଚାପରମ୍ । ପାଦେନାକ୍ରମ୍ଯ ଚୈଵାନ୍ଯମୁରସାନ୍ଯମପୋଥଯତ୍
ସେ ଏକ ଯୋଧାକୁ କେଶ ଧରିଲେ, ଆଉ ଏକକୁ ଗଳା ଧରିଲେ, ଅନ୍ୟକୁ ପା ଦେଇ ଚାପିଲେ, ଆଉ ଏକକୁ ଛାତି ଦେଇ ଘାତ କଲେ।
ତୈର୍ମୁକ୍ତାନି ଚ ଶସ୍ତ୍ରଣି ମହାସ୍ତ୍ରାଣି ତଥାସୁରୈଃ । ମୁଖେନ ଜଗ୍ରାହ ରୁଷା ଦଶନୈର୍ମଥିତାନ୍ଯପି
ଅସୁରମାନେ ଯେଉଁ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଥିଲେ, ସେ ମୁହଁରେ ଧରି, କ୍ରୋଧରେ ଦାନ୍ତରେ ଚବାଇ ଭଙ୍ଗିଦେଲେ।
ବଲିନାଂ ତଦ୍ବଲଂ ସର୍ଵମସୁରାଣାଂ ଦୁରାତ୍ମନାମ୍ । ମମର୍ଦାଭକ୍ଷଯଚ୍ଚାନ୍ଯାନନ୍ଯାଂଶ୍ଚାତାଡଯତ୍ତଥା
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁଷ୍ଟ ଅସୁରମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ ଚାପି ଭଙ୍ଗିଦେଲେ, କିଛିକୁ ଖାଇଦେଲେ, ଆଉ କିଛିକୁ ଘାତ କଲେ।
ଅସିନା ନିହତାଃ କେଚିତ୍କେଚିତ୍ଖଟ୍ଵାଙ୍ଗତାଡିତାଃ । ଜଗ୍ମୁର୍ଵିନାଶମସୁରା ଦନ୍ତାଗ୍ରାଭିହତା ରଣେ
କିଛି ଅସୁର ତାଙ୍କର ତଳୱାରରେ ମରିଗଲେ, କିଛି ଗଦା ଘାତରେ ମରିଗଲେ, ଆଉ କିଛି ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନ୍ତର ତୀରେ ଘାତ ପାଇ ନଷ୍ଟ ହେଲେ।
କ୍ଷଣେନ ତନ୍ମହାସୈନ୍ଯମସୁରାଣାଂ ନିପାତିତମ୍ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚଣ୍ଡୋ ଽଭିମୈର୍ଭୋମାକ୍ଷୀଂ ତାଂ ମହାସୁରଃ
କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଅସୁରମାନଙ୍କର ସେ ବଡ଼ ସେନା ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲା; ଏହା ଦେଖି ମହାଅସୁର ଚଣ୍ଡ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ।
ଶରଵର୍ଷୈର୍ମହାଭୀମୈର୍ଭୋମାକ୍ଷୀଂ ତାଂ ମହାସୁରଃ । ଛାଦଯାମାସ ଚକ୍ରୈଶ୍ଚ ମୁଣ୍ଡଃ କ୍ଷିପ୍ତୈଃ ସହସ୍ରଶଃ
ମୁଣ୍ଡ ନାମକ ଭୟଙ୍କର ଦେମନ ଭୂମି ଚକ୍ଷୁ ଦେବୀଙ୍କୁ ଭୟାନକ ବାଣ ଭର୍ଷା ଓ ହଜାର ହଜାର ଚକ୍ର ଫିଙ୍ଗି ତାଙ୍କୁ ଢାକି ଦେଲା।
ତାନି ଚକ୍ରାଣ୍ଯନେକାନି ଵିଶମାନାନି ତନ୍ମୁଖମ୍ । ବଭୁର୍ଯଥାର୍କବିମ୍ବାନି ସୁବହୂନି ଘନୋଦରମ୍
ସେଇ ଅନେକ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଚକ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଦେବୀଙ୍କ ମୁହଁ ଦିଗରେ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରାଯାଇଥିଲା, ଘନ ମେଘର ଉପରେ ଅନେକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ବିମ୍ବ ଦେଖାଯିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତତୋ ଜହାସାତିରୁଷା ଭୀମଂ ଭୈରଵନାଦିନୀ । କାଲୀ କରାଲଵକ୍ତ୍ରାନ୍ତର୍ଦୁର୍ଦର୍ଶଦଶନୋଜ୍ଜ୍ଵଲା
ତାପରେ କାଳୀ ଦେବୀ ଭୟଙ୍କର ରାଗରେ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ଗର୍ଜନ ସହିତ ହସିଲେ, ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଭୟାନକ ମୁହଁ ଓ ଦୁର୍ଦ୍ଦର୍ଶନ ଦାନ୍ତ ଜ୍ୱାଳାମୟ ହେଇ ଚମକୁଥିଲା।
ଉତ୍ଥାଯ ଚ ମହାସିଂହଂ ଦେଵୀ ଚଣ୍ଡମଧାଵତ । ଗୃହୀତ୍ଵା ଚାସ୍ଯ କେଶେଷୁ ଶିରସ୍ତେନାସିନାଚ୍ଛିନତ୍
ପରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ସିଂହ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଚଣ୍ଡଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ତାଙ୍କର କେଶ ଧରି ତଳେ ଖଡ଼ଗ ଦେଇ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ।
ଛିନ୍ନେ ଶିରସି ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚକ୍ରେ ନାଦଂ ସୁଭୈରଵମ୍ । ତେନ ନାଦେନ ମହତା ତ୍ରାସିତଂ ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍
ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେବା ପରେ ଦେମନ ରାଜା ଭୟାନକ ଚିତ୍କାର କଲେ; ସେଇ ଭୟାନକ ଶବ୍ଦରେ ତିନି ଜଗତ ଭୟଭୀତ ହେଇଗଲା।
ଅଥ ମୁଣ୍ଡୋ ଽଭ୍ଯଧାଵତ୍ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚଣ୍ଡଂ ନିପାତିତମ୍ । ତମପ୍ଯପାତଯଦ୍ ଭୂମୌ ସା ଖଡ୍ଗାଭିହତଂ ରୁଷା
ତାପରେ ମୁଣ୍ଡ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା, ଚଣ୍ଡଙ୍କୁ ନିପାତିତ ଦେଖି; ଦେବୀ ରାଗରେ ତାଙ୍କୁ ଖଡ଼ଗ ଦେଇ ଭୂମିରେ ଫେଲିଦେଲେ।
ହତଶେଷଂ ତତଃ ସୈନ୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚଣ୍ଡଂ ନିପାତିତମ୍ । ମୁଣ୍ଡଂ ଚ ସୁମହାଵୀର୍ଯଂ ଦିଶୋ ଭେଜେ ଭଯାତୁରମ୍
ଅନ୍ୟ ଅଂଶର ସେନା ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବା ଦେଖି, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଚଣ୍ଡ ପଡିଯିବା ଦେଖି, ମୁଣ୍ଡ ଭୟରେ ଅତି ଆତଙ୍କିତ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପଳାଇଗଲା।
ଶିରଞ୍ଚଣ୍ଡସ୍ଯ କାଲୀ ଚ ଗୃହୀତ୍ଵା ମୁଣ୍ଡମେଵ ଚ । ପ୍ରାହ ପ୍ରଚଣ୍ଡାଟ୍ଟହାସମିଶ୍ରମଭ୍ଯେତ୍ଯ ଚଣ୍ଡିକାମ୍
କାଳୀ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ର ମୁଣ୍ଡ ଧରି, ଭୟଙ୍କର ହସରେ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ମଯା ତଵାତ୍ରୋପହୃତୌ ଚଣ୍ଡମୁଣ୍ଡୌ ମହାପଶୂ । ଯୁଦ୍ଧଯଜ୍ଞେ ସ୍ଵଯଂ ଶୁମ୍ଭଂ ନିଶୁମ୍ଭଂ ଚ ହନିଷ୍ଯସି
ମୁଁ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ, ଏହି ଦୁଇ ଭୟଙ୍କର ଦାନବକୁ ଯୁଦ୍ଧ ଯଜ୍ଞରେ ତୁମ ପାଇଁ ଆଣିଛି; ତୁମେ ନିଜେ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭକୁ ମାରିବ।
ତାଵାନୀତୌ ତତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚଣାଡମୁଣ୍ଡୌ ମହାସୁରୌ । ଉଵାଚ କାଲୀଂ କଲ୍ଯାଣୀ ଲଲିତଂ ଚଣ୍ଡିକା ଵଚଃ
ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ, ଏହି ଦୁଇ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ଆଣିଦେଉଥିବା ଦେଖି, ଶୁଭା ଚଣ୍ଡିକା କାଳୀଙ୍କୁ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ।
ଯସ୍ମାଚ୍ଚଣ୍ଡଂ ଚ ମୁଣ୍ଡଂ ଚ ଗୃହୀତ୍ଵା ତ୍ଵମୁପାଗତା । ଚାମୁଣ୍ଡେତି ତତୋ ଲୋକେ ଖ୍ଯାତା ଦେଵି ଭଵିଷ୍ଯସି
ତୁମେ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡକୁ ଆଣି ଏଠାରେ ଆସିଛ; ଏହି କାରଣରେ, ଦେବୀ, ତୁମେ ଲୋକରେ 'ଚାମୁଣ୍ଡା' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବ।
ଚଣ୍ଡେ ଚ ନିହତେ ଦୈତ୍ଯେ ମୁଣ୍ଡେ ଚ ଵିନିପାତିତେ । ବହୁଲେଷୁ ଚ ସୈନ୍ଯେଷୁ କ୍ଷଯିତେଷ୍ଵସୁରେଶ୍ଵରଃ
ଚଣ୍ଡ ଦାନବ ମୃତ୍ୟୁ ହେବାପରେ, ମୁଣ୍ଡ ପଡିଯିବାପରେ, ଏବଂ ବହୁ ସେନା ନଷ୍ଟ ହେବାପରେ, ଦାନବମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ—
ତତଃ କୋପପରାଧୀନଚେତାଃ ଶୁମ୍ଭଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ । ଉଦ୍ଯୋଗଂ ସର୍ଵସୈନ୍ଯାନାଂ ଦୈତ୍ଯାନାମାଦିଦେଶ ହ
ତାପରେ, ଶୁମ୍ଭ ଯିଏ କ୍ରୋଧ ଓ ଅପମାନରେ ମନ ହରାଇଥିଲେ, ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଦାନବ ସେନାକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ଅଦ୍ଯ ସର୍ଵବଲୈର୍ଦୈତ୍ଯାଃ ଷଡଶୀତିରୁଦାଯୁଧାଃ । କମ୍ବୂନାଂ ଚତୁରଶୀତିର୍ନିର୍ଯାନ୍ତୁ ସ୍ଵବଲୈର୍ଵୃତାଃ
ଆଜି ଛଅଠିଆଁ ଏବଂ ଛଅଅଠି ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଦାନବ ପ୍ରଧାନମାନେ, ଏବଂ ଚାରିଅଠି କମ୍ବୁ ସେନାପତିମାନେ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ନିଜ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ବେରିଯାଆନ୍ତୁ।
କୋଟିଵୀର୍ଯାଣି ପଞ୍ଚାଶଦସୁରାଣାଂ କୁଲାନି ଵୈ । ଶତଂ କୁଲାନି ଧୌମ୍ରାଣାଂ ନିର୍ଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ମମାଜ୍ଞଯା
ମୋର ଆଦେଶରେ, ପଞ୍ଚାଶିଟି ପ୍ରବଳ ଦାନବ ଗୋତି ଏବଂ ଶତଟି ଧୌମ୍ର ଗୋତି ଯୁଦ୍ଧକୁ ବାହାରିଯାଆନ୍ତୁ।
କାଲକା ଦୌର୍ହୃଦା ମୌର୍ଯାଃ କାଲକେଯାସ୍ତଥାସୁରାଃ । ଯୁଦ୍ଧାଯ ସଜ୍ଜା ନିର୍ଯାନ୍ତୁ ଆଜ୍ଞଯା ତ୍ଵରିତା ମମ
କାଳକ, ଦୌର୍ହୃଦ, ମୌର୍ୟ ଏବଂ କାଳକେୟ ନାମକ ଦାନବମାନେ, ମୋର ଆଦେଶରେ ତୁରନ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ବାହାରିଯାଆନ୍ତୁ।
ଇତ୍ଯାଜ୍ଞାପ୍ଯାସୁରପତିଃ ଶୁମ୍ଭୋ ଭୈରଵଶାସନଃ । ନିର୍ଜଗାମ ମହାସୈନ୍ଯସହସ୍ରୈର୍ବହୁଭିର୍ଵୃତଃ
ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ଶାସକ ଶୁମ୍ଭଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଇ, ଦାନବମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଅନେକ ମହାସେନା ସହିତ ବାହାରିଲେ।
ଆଯାନ୍ତଂ ଚଣ୍ଡିକା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ସୈନ୍ଯମତିଭିଷଣମ୍ । ଜ୍ଯାସ୍ଵନୈଃ ପୂରଯାମାସ ଧରଣୀଗଗନାନ୍ତରମ୍
ସେ ଭୟଙ୍କର ସେନାକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଚଣ୍ଡିକା ତାଙ୍କ ଧନୁର ତାରର ଧ୍ୱନିରେ ଭୂମି ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟର ସମସ୍ତ ଆକାଶକୁ ପୂରିଦେଲେ।