ଶବ୍ଦାତ୍ମିକା ସୁଵିମଲର୍ଗ୍ଯଜୁଷାଂ ନିଧାନମ୍ ଉଦ୍ଗୀଥରମ୍ଯପଦପାଠଵତାଂ ଚ ସାମ୍ନାମ୍ । ଦେଵୀ ତ୍ରଯୀ ଭଗଵତୀ ଭଵଭାଵନାଯ ଵାର୍ତା ଚ ସର୍ଵଜଗତାଂ ପରମାର୍ତିହନ୍ତ୍ରୀ
ତୁମେ ଶବ୍ଦର ମୂଳ, ପବିତ୍ର ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବାରେ ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରୟ, ଉଚ୍ଚ ସାମ ଗୀତ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାରେ ଆନନ୍ଦ ଦେବା; ଦେବୀ, ତୁମେ ତିନି ବେଦ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକାରୀ ଏବଂ ପରମ ଦୁଃଖ ନାଶିନୀ।
ମେଧାସି ଦେଵି ଵିଦିତାଖିଲଶାସ୍ତ୍ରସାରା ଦୁର୍ଗାସି ଦୁର୍ଗଭଵସାଗରନୌରସଙ୍ଗା । ଶ୍ରୀଃ କୈଟଭାରିହୃଦଯୈକକୃତାଧିଵାସା ଗୌରୀ ତ୍ଵମେଵ ଶଶିମୌଲିକୃତପ୍ରତିଷ୍ଠା
ଦେବୀ, ତୁମେ ମେଧା, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ତତ୍ତ୍ୱ ଜଣା; ଦୁର୍ଗା ଭାବେ ତୁମେ ଦୁଃଖର ସାଗରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପାଇଁ ନୌକା; ଶ୍ରୀ ଭାବେ ତୁମେ କୈଟଭ ନାଶକ ହରିଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଛ; ଗୌରୀ ଭାବେ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ଶିରୋପରି ଥିବା ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛ।
ଈଷତ୍ସହାସମମଲଂ ପରିପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ର- ବିମ୍ବାନୁକାରି କନକୋତ୍ତମକାନ୍ତିକାନ୍ତମ୍ । ଅତ୍ଯଦ୍ଭୁତଂ ପ୍ରହୃତମାତ୍ତରୁଷା ତଥାପି ଵକ୍ତ୍ରଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ସହସା ମହିଷାସୁରେଣ
ମହିଷାସୁର ତୁମର ମୁହଁକୁ ହଠାତ୍ ଦେଖିଲା—ସାଉ ହସ, ନିର୍ମଳ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ରର ପ୍ରତିମା, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚମକରେ ଦୀପ୍ତ, ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ଭୟଙ୍କର—
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ଦେଵି କୁପିତଂ ଭ୍ରୁକୁଟୀକରାଲମ୍ ଉଦ୍ଯଚ୍ଛଶାଙ୍କସଦୃଶଚ୍ଛଵି ଯନ୍ନ ସଦ୍ଯଃ । ପ୍ରାଣାନ୍ମୁମୋଚ ମହୀଷସ୍ତଦତୀଵ ଚିତ୍ରଂ କୈର୍ଜୋଵ୍ଯତେ ହି କୁପିତାନ୍ତକଦର୍ଶନେନ
ଦେବୀ, ତୁମର କ୍ରୋଧିତ ମୁହଁ, ଭୃକୁଟି ଭୟଙ୍କର ହୋଇ ଉଦୟ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚମକୁଥିବା, ଦେଖି ମହିଷାସୁର ତୁରନ୍ତ ଜୀବନ ଛାଡି ଦେଲେନି, ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ; କାହା ପାଇଁ ଏମିତି କ୍ରୋଧିତ ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରିବାକୁ ସହିପାରିବ?
ଦେଵି ପ୍ରସୀଦ ପରମା ଭଵତୀ ଭଵାଯ ସଦ୍ଯୋ ଵିନାଶଯସି କୋପଵତୀ କୁଲାନି । ଵିଜ୍ଞାତମେତଦଧୁନୈଵ ଯଦସ୍ତମେତନ୍ ନୀତଂ ବଲଂ ସୁଵିପୁଲଂ ମହିଷାସୁରସ୍ଯ
ଓ ଦେବୀ, ଦୟା କରନ୍ତୁ! ଏହି ଜଗତ୍ର ଭଲ ପାଇଁ, ଆପଣ ରୋଷରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କୁଳକୁ ତୁରନ୍ତ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଥାନ୍ତି। ଏବେ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା ଯେ, ମହିଷାସୁରଙ୍କର ବଡ଼ ଶକ୍ତିକୁ ଆପଣ ଶେଷ କରିଦେଇଛନ୍ତି।
ତେ ସଂମତା ଜନପଦେଷୁ ଧନାନି ତେଷାଂ ତେଷାଂ ଯଶାଂସି ନ ଚ ସୀଦତି ଧର୍ମଵର୍ଗଃ । ଧନ୍ଯାସ୍ତ ଏଵ ନିଭୃତାତ୍ମଜଭୃତ୍ଯଦାରା ଯେଷାଂ ସଦାଭ୍ଯୁଦଯଦା ଭଵତୀ ପ୍ରସନ୍ନା
ଯେଉଁ ଦେଶରେ ଆପଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଏ, ସେଉଁଠି ଲୋକମାନେ ଧନ ଓ କୀର୍ତି ରଖିଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଧର୍ମର ରାସ୍ତା କେବେ ଅଟକି ନଯାଏ। ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ପିଲା, କର୍ମଚାରୀ ଓ ଜୀବନସାଥୀଙ୍କୁ ନିରାପଦ ରଖିପାରିଥାନ୍ତି, ଆପଣ ଖୁସି ହେଲେ ସେମାନେ ସଦା ଉନ୍ନତି ପାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାଗ୍ୟବାନ।
ଧର୍ମ୍ଯାଣି ଦେଵି ସକଲାନି ସଦୈଵ କର୍ମାଣ୍ଯ୍ ଅତ୍ଯାଦୃତଃ ପ୍ରତିଦିନଂ ସୁକୃତୀ କରୋତି । ସ୍ଵର୍ଗଂ ପ୍ରଯାତି ଚ ତତୋ ଭଵତୀପ୍ରସାଦାଲ୍ ଲୋକତ୍ରଯେ ଽପି ଫଲଦା ନନୁ ଦେଵି ତେନ
ଓ ଦେବୀ, ଯେଉଁ ଲୋକ ନିତ୍ୟ ଭକ୍ତି ଭାବରେ ଧର୍ମିକ କାମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଭଲ କାମ କରନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ ସେମାନେ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ଆପଣ ତିନି ଜଗତରେ ମଧ୍ୟ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଦୁର୍ଗେ ସ୍ମୃତା ହରସି ଭୀତିମଶେଷଜନ୍ତୋଃ ସ୍ଵସ୍ଥୈଃ ସ୍ମୃତା ମତିମତୀଵ ଶୁଭାଂ ଦଦାସି । ଦାରିଦ୍ରଯଦୁଃ ଖଭଯହାରିଣି କା ତ୍ଵଦନ୍ଯା ସର୍ଵୋପକାରକରଣାଯ ସଦାର୍ଽଽଦ୍ରଚିତ୍ତା
ଓ ଦୁର୍ଗା, ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଭୟ ଦୂର କରିଦେଇଥାନ୍ତି। ସ୍ଵସ୍ଥ ଲୋକମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଭାବିଲେ, ଆପଣ ସେମାନେକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ଦୁଃଖ ଓ ଭୟ ଦୂର କରିଥିବା, ସବୁଠୁ ଦୟାଳୁ ଓ ସବୁଠୁ ଉପକାରୀ ଆପଣ ଛଡ଼ା ଆଉ କିଏ?
ଏଭିର୍ହତୈର୍ଜଗଦୁପୈତି ସୁଖଂ ତଥୈତେ କୁର୍ଵନ୍ତୁ ନାମ ନରକାଯ ଚିରାଯ ପାପମ୍ । ସଂଗ୍ରାମମୃତ୍ଯୁମଧିଗମ୍ଯ ଦିଵଂ ପ୍ରଯାନ୍ତୁ ମତ୍ଵେତି ନୂନମହିତାନ୍ ଵିନିହଂସି ଦେଵି
ଏମାନେ ମରିଗଲାପରେ ଜଗତ ଶାନ୍ତି ଓ ସୁଖ ପାଏ। ଅନ୍ୟମାନେ ଦୁଷ୍ଟ କାମ କରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପାଇଁ ନରକକୁ ଯାଉନ୍ତୁ। ଏଭଳି ଭାବି, ଦେବୀ, ଆପଣ ନିଶ୍ଚୟ ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ପଠାଇଦେଇଥାନ୍ତି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ କିଂ ନ ଭଵତୀ ପ୍ରକରୋତି ଭସ୍ମ ସର୍ଵାସୁରାନରିଷୁ ଯତ୍ପ୍ରହିଣୋଷି ଶସ୍ତ୍ରମ୍ । ଲୋକାନ୍ ପ୍ରଯାନ୍ତୁ ରିପଵୋ ଽପି ହି ଶସ୍ତ୍ରପୂତା ଇତ୍ଥଂ ମତିର୍ଭଵତି ତେଷ୍ଵପି ତେ ଽତିସାଧ୍ଵୀ
କେବଳ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆପଣ ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେକୁ ଭସ୍ମ କରିପାରିବେ, ତେବେ କାହିଁକି ଏହା କରନ୍ତି ନାହିଁ? ଆପଣ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଶସ୍ତ୍ର ଦେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପଠାନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଶସ୍ତ୍ରରେ ପବିତ୍ର ହେଇ ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତି। ଏହି ଭାବନା ଆପଣଙ୍କର ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦୟା।
ଖଡ୍ଗପ୍ରଭାନିକରଵିସ୍ଫୁରଣୈସ୍ତଥୋଗ୍ରୈଃ ଶୂଲାଗ୍ରକାନ୍ତିନିଵହେନ ଦୃଶୋ ଽସୁରାଣାମ୍ । ଯନ୍ନାଗତା ଵିଲଯମଂଶୁମଦିନ୍ଦୁଖଣ୍ଡ- ଯୋଗ୍ଯାନନଂ ତଵ ଵିଲୋକଯତାଂ ତଦେତତ୍
ତୁମର ତଳୱାରର ଚମକ ଆଉ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣର ତୀର ରୂପର ତେଜରେ, ଅସୁରମାନେ ତୁମର ଚାନ୍ଦ୍ରକଳା ସହିତ ଶୋଭିତ ମୁହଁକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ତାହା ସହିପାରିଲାନି, ଏବଂ ତାହାରେ ସେମାନେ ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲେ।
ଦୁର୍ଵୃତ୍ତଵୃତ୍ତଶମନଂ ତଵ ଦେଵି ଶୀଲଂ ରୂପଂ ତଥୈତଦଵିଚିନ୍ତ୍ଯମତୁଲ୍ଯମନ୍ଯୈଃ । ଵୀର୍ଯଂ ଚ ହନ୍ତୃ ହୃତଦେଵପରାକ୍ରମାଣାଂ ଵୈରିଷ୍ଵପି ପ୍ରକଟିତୈଵ ଦଯା ତ୍ଵଯେତ୍ଥମ୍
ହେ ଦେବୀ, ତୁମର ସ୍ୱଭାବ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବା; ତୁମର ରୂପ ଅଦ୍ଭୁତ, ଅପୂର୍ବ ଏବଂ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ତୁଳନା କରିହେବା ନୁହେଁ। ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିବା ତୁମର ପ୍ରଭାବ ଅଦ୍ୱିତୀୟ। ଏବଂ ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ଦୟା ଦେଖାଇଛ।
କେନୋପମା ଭଵତୁ ତେ ଽସ୍ଯ ପରାକ୍ରମସ୍ଯ ରୂପଂ ଚ ଶତ୍ରୁଭଯକାର୍ଯତିହାରି କୁତ୍ର । ଚିତ୍ତେ କୃପା ସମରନିଷ୍ଠୁରତା ଚ ଦୃଷ୍ଟା ତ୍ଵଯ୍ଯେଵ ଦେଵି ଵରଦେ ଭୁଵନତ୍ରଯେ ଽପି
ତୁମର ପ୍ରଭାବକୁ କେଉଁଠି ତୁଳନା କରିହେବ? ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଭୟକୁ ଦୂର କରିବା ତୁମର ରୂପ ପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦେବତାଙ୍କର ରୂପ ଅଛି କି? ଏହି ତିନି ଜଗତରେ କେବଳ ତୁମେ, ଦେବୀ, ଦୟା ଆଉ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୃଢତା ଦେଖାଇଛ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମେତଦଖିଲଂ ରିପୁନାଶନେନ ତ୍ରାତଂ ତ୍ଵଯା ସମରମୂର୍ଧନି ତେ ଽପି ହତ୍ଵା । ନୀତା ଦିଵଂ ରିପୁଗଣା ଭଯମପ୍ଯପାସ୍ତମ୍ ଅସ୍ମାକମୁନ୍ମଦସୁରାରିଭଵଂ ନମସ୍ତେ
ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ତିନି ଜଗତକୁ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରି ସୁରକ୍ଷିତ କରିଛ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ନିହତ ହେଇ ଦିବଲୋକକୁ ଯାଇଛନ୍ତି। ଅସୁରମାନଙ୍କର ଅହଂକାରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଆମର ଭୟ ଦୂର ହୋଇଯାଇଛ। ଆମେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।
ଶୂଲେନ ପାହି ନୋ ଦେଵି ପାହି ଖଡ୍ଗେନ ଚାମ୍ବିକେ । ଘଣ୍ଟାସ୍ଵନେନ ନଃ ପାହି ଚାପଜ୍ଯାନିଃ ସ୍ଵନେନ ଚ
ହେ ଦେବୀ, ତୁମର ବାଣରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ହେ ଅମ୍ବିକା, ତୁମର ତଳୱାରରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ତୁମର ଘଣ୍ଟାର ଶବ୍ଦରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଆଉ ତୁମର ଧନୁର ତାରର ଶବ୍ଦରେ ମଧ୍ୟ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ପ୍ରାଚ୍ଯାଂ ରକ୍ଷ ପ୍ରତୀଚ୍ଯାଂ ଚ ଚଣ୍ଡିକେ ରକ୍ଷ ଦକ୍ଷିଣେ । ଭ୍ରାମଣେନାତ୍ମଶୂଲସ୍ଯ ଉତ୍ତରସ୍ଯାଂ ତଥେଶ୍ଵରି
ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ମଧ୍ୟ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ହେ ଚଣ୍ଡିକା, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ତୁମର ବାଣର ଘୂର୍ଣ୍ଣନରେ ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ମଧ୍ୟ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ହେ ଶ୍ୱର୍ଣ୍ଣ।
ସୌମ୍ଯାନି ଯାନି ରୂପାଣି ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ଵିଚରନ୍ତି ତେ । ଯାନି ଚାତ୍ଯର୍ଥଘୋରାଣି ତୈ ରକ୍ଷାସ୍ମାଂସ୍ତଥା ଭୁଵମ୍
ମାଆ, ତୁମେ ତିନି ଲୋକରେ ଯେଉଁ ସାଧା ମୂର୍ତ୍ତିରେ ଘୁଡ଼ିବା କରୁଛ, ଏବଂ ଯେଉଁ ଭୟଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତିରେ ଅଛ, ସେହି ଦୁଇ ପ୍ରକାର ରୂପ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ଏବଂ ଏ ଭୂମିକୁ ରକ୍ଷା କର।
ଖଡ୍ଗଶୂଲଗଦାଦୀନି ଯାନି ଚାସ୍ତ୍ରାଣି ତେ ଽମ୍ବିକେ । କରପଲ୍ଲଵସଙ୍ଗୀନି ତୈରସ୍ମାନ୍ ରକ୍ଷ ସର୍ଵତଃ
ମାଆ, ତୁମର ମୃଦୁ ହାତରେ ଥିବା ତଳୱାର, ବଣ୍ଡା, ଗଦା ଓ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରକ୍ଷା କର।
ଏଵଂ ସ୍ତୁତା ସୁରୈର୍ଦିଵ୍ଯୈଃ କୁସୁମୈର୍ନନ୍ଦନୋଦ୍ଭଵୈଃ । ଅର୍ଚିତା ଜଗତାଂ ଧାତ୍ରୀ ତଥା ଗନ୍ଧାନୁଲେପନୈଃ
ଏପରି ଦେବତାମାନେ ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ଭୂତ ଦିବ୍ୟ ଫୁଲରେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଏବଂ ଜଗତର ଧାରକ ଭଗବାନ ଶୁଭ୍ର ସୁଗନ୍ଧ ଲେପ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ପୂଜା କଲେ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ସମସ୍ତୈସ୍ତ୍ରିଦଶାର୍ଦିଵ୍ଯୈର୍ଧୂପୈସ୍ତୁ ଧୂପିତା । ପ୍ରାହ ପ୍ରସାଦସୁମୁଖୀ ସମସ୍ତାନ୍ ପ୍ରଣତାନ୍ ସୁରାନ୍
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦିବ୍ୟ ଧୂପ ଦେଇ ତୁମକୁ ଧୂପିତ କଲେ; ତୁମେ ଦୟାମୟ ମୁହଁରେ ସମସ୍ତ ଶରଣାଗତ ଦେବତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲା।
ଵ୍ରିଯତାଂ ତ୍ରିଦଶାଃ ସର୍ଵେ ଯଦସ୍ମତ୍ତୋ ଽଭିଵାଞ୍ଛିତମ୍ । ଦଦାମ୍ଯହମତିପ୍ରୀତ୍ଯା ସ୍ତଵୈରେଭିଃ ସୁପୂଜିତା
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମୋଠାରୁ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଁଛନ୍ତି, ସେଥିରେ ମନେ ରଖନ୍ତୁ; ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଭଲଭାବରେ ପୂଜିତ ହେଇ, ମୁଁ ଅତି ଖୁସିରେ ତାହା ଦେବି।
କର୍ତଵ୍ଯମପରଂ ଯଚ୍ଚ ଦୁଷ୍କରଂ ତନ୍ନ ଵିଦ୍ମହେ । ଇତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯେ ଵଚୋ ଦେଵ୍ଯାଃ ପ୍ରତ୍ଯୂଚୁସ୍ତେ ଦିଵୌକସଃ
ମାଆଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ କହିଲେ — ଆମେ ଆଉ କିଛି କରିବା ଅଛି କି, କିମ୍ବା କିଛି କଷ୍ଟକର କାମ ଅଛି କି, ଆମେ ଜାଣିନାହିଁ।
ଭଗଵତ୍ଯା କୃତଂ ସର୍ଵଂ ନ କିଞ୍ଚିଦଵଶିଷ୍ଯତେ । ଯଦଯଂ ନିହତଃ ଶତ୍ରୁରସ୍ମାକଂ ମହିଷାସୁରଃ
ମାଆଙ୍କର କୃପାରେ ସବୁ କାମ ସଫଳ ହୋଇଛି; ଏବେ କିଛି ବାକି ରହିନାହିଁ, କାରଣ ଆମର ଶତ୍ରୁ ମହିଷାସୁର ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛି।
ଯଦି ଚାପି ଵରୋ ଦେଯସ୍ତ୍ଵଯାସ୍ମାକଂ ମହେଶ୍ଵରି । ସଂସ୍ମୃତା ସଂସ୍ମୃତା ତ୍ଵଂ ନୋ ହିଂସେଥାଃ ପରମାପଦଃ
ଏ ମହେଶ୍ୱରୀ, ଯଦି ଆପଣ ଆମକୁ କିଛି ଦୟା କରିବେ, ତେବେ ଏହି ଦୟା ଦିଅନ୍ତୁ—ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା, ସମସ୍ତ ବଡ଼ ବିପଦରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିବେ।
ଯଶ୍ଚ ମର୍ତ୍ଯଃ ସ୍ତଵୈରେଭିସ୍ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୋଷ୍ଯତ୍ଯମଲାନନେ । ତସ୍ଯ ଵିତ୍ତର୍ଧିଵିଭଵୈର୍ଧନଦାରାଦିସମ୍ପଦାମ୍ । ଵୃଦ୍ଧଯେ ଽସ୍ମାତ୍ପ୍ରସନ୍ନା ତ୍ଵଂ ଭଵେଥାଃ ସର୍ଵଦାମ୍ବିକେ
ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ଏହି ସ୍ତୁତିଗୁଡିକ ସହିତ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବେ, ଓ ନିର୍ମଳ ମୁହଁ ଥିବା ମାଆ, ଆପଣ ସଦା ତାଙ୍କୁ ଦୟା କରି, ତାଙ୍କର ଧନ, ସମ୍ପଦ, ଅର୍ଥ, ଜନାନୀ, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ବୃଦ୍ଧି କରନ୍ତୁ।
ଇତି ପ୍ରସାଦିତା ଦେଵୈର୍ଜଗତୋର୍ଽଥେ ତଥାଽତ୍ମନଃ । ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଭଦ୍ରକାଲୀ ବଭୂଵାନ୍ତର୍ହିତା ନୃପ
ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ଜଗତ ଓ ନିଜ ଉପକାର ପାଇଁ ମାଆଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପରେ, ଭଦ୍ରକାଳୀ 'ତଥା' କହି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ରାଜା।
ଇତ୍ଯେତତ୍କଥିତଂ ଭୂପ ସମ୍ଭୂତା ସା ଯଥା ପୁରା । ଦେଵୀ ଦେଵଶରୀରେଭ୍ଯୋ ଜଗତ୍ତ୍ରଯହିତୈଷିଣୀ
ରାଜା, ଏହିପରି ଗଳ୍ପ କହିଦିଆଯାଇଛି—କିପରି ଦେବୀ ପୂର୍ବେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶରୀରରୁ ଉଦ୍ଭବ ହେଇଥିଲେ, ତିନି ଜଗତର ଭଲ ପାଇଁ।
ପୁନଶ୍ଚ ଗୌରୀଦେହାତ୍ ସା ସମୁଦ୍ଭୂତା ଯଥାଭଵତ୍ । ଵଧାଯ ଦୁଷ୍ଟଦୈତ୍ଯାନାଂ ତଥା ଶୁମ୍ଭନିଶୁମ୍ଭଯୋଃ
ଏବଂ ପୁନି ଗୌରୀଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଦେବୀ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିଲେ, ଦୁଷ୍ଟ ଦେତ୍ୟମାନେ, ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ।
ରକ୍ଷଣାଯ ଚ ଲୋକାନାଂ ଦେଵାନାମୁପକାରିଣୀ । ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ମଯାଽଖ୍ଯାତଂ ଯଥାଵତ୍କଥଯାମି ତେ
ଲୋକମାନଙ୍କର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କର ଉପକାରୀ ଭାବରେ, ଏହି କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ ଯେପରି ଘଟିଛି, ସେହିପରି ଭଲଭାବରେ କହିବି; ତୁମେ ଶୁଣ।
ପୁରା ଶୁମ୍ଭନିଶୁମ୍ଭାଭ୍ଯାମସୁରାଭ୍ଯାଂ ଶଚୀପତେଃ । ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଯଜ୍ଞଭାଗାଶ୍ଚ ହୃତା ମଦବଲାଶ୍ରଯାତ୍
ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ମୋର ଶକ୍ତିର ଆଶ୍ରୟରେ, ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ ଦୁଇଟି ଦାନବ ଶଚୀପତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ତିନି ଲୋକ ଓ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶ ଦଳି ନେଇଥିଲେ।