ତତଃ କ୍ରୁଦ୍ଧା ଜଗନ୍ମାତା ଚଣ୍ଡିକା ପାନମୁତ୍ତମମ୍ । ପପୌ ପୁନଃ ପୁନଶ୍ଚୈଵ ଜହାସାରୁଣଲୋଚନା
ତାପରେ, ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଜଗତ୍ ମାଆ ଚଣ୍ଡିକା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପାନୀୟକୁ ପୁନିପୁନି ପିଲେ, ଲାଲ ଆଖିରେ ହସିଲେ।
ନନର୍ଦ ଚାସୁରଃ ସୋ ଽପି ବଲଵୀର୍ଯମଦୋଦ୍ଧତଃ । ଵିଷାଣାବ୍ଯାଞ୍ଚ ଚିକ୍ଷେପ ଚଣ୍ଡିକାଂ ପ୍ରତି ଭୂଧରାନ୍
ସେ ଦାନବ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବର ମଦରେ ମତାଳି ହୋଇ ଗର୍ଜନ କଲା, ତାହାର ଶଙ୍ଖ ଦ୍ୱାରା ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ପାହାଡ଼ ଫିଙ୍ଗିଲା।
ସା ଚ ତାନ୍ ପ୍ରହିତାଂସ୍ତେନ ଚୂର୍ଣଯନ୍ତୀ ଶରୋତ୍କରୈଃ । ଉଵାଚ ତଂ ମଦୋଦ୍ଧୂତମୁଖରାଗାକୁଲାକ୍ଷରମ୍
ସେ ଦେବୀ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଫିଙ୍ଗାଯାଇଥିବା ପାହାଡ଼ଗୁଡିକୁ ତୀରର ବର୍ଷାରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ, ଏବଂ ମଦରେ ରଙ୍ଗିତ ଓ ଉତ୍ତେଜିତ ଶବ୍ଦରେ ତାହାକୁ କହିଲେ।
ଗର୍ଜ ଗର୍ଜ କ୍ଷଣଂ ମୂଢ ମଧୁ ଯାଵତ୍ପିବାମ୍ଯହମ୍ । ମଯା ତ୍ଵଯି ହତେ ଽତ୍ରୈଵ ଗର୍ଜିଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯାଶୁ ଦେଵତାଃ
ମୂଢ଼, ଏକ କ୍ଷଣ ଗର୍ଜନ କର, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ମୋ ପାନୀୟ ପିଉଛି; ଏଠାରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ମାରିଦେଲେ ପରେ ଦେବତାମାନେ ଶୀଘ୍ର ଗର୍ଜନ କରିବେ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସମୁତ୍ପତ୍ଯ ସାରୂଢା ତଂ ମହାସୁରମ୍ । ପାଦେନାକ୍ରମ୍ଯ କଣ୍ଠେ ଚ ଶୂଲେନୈନମତାଡଯତ୍
ଏଭଳି କହି, ଦେବୀ ଉଡ଼ି ଗଲେ, ସେ ମହାଦାନବ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ, ପା ଦ୍ୱାରା ତାହାର ଗଳାକୁ ଚାପି ଦେଲେ, ଏବଂ ତାଳବାରିକୁ ତାହାରେ ଘାତ କଲେ।
ତତଃ ସୋ ଽପି ପଦାକ୍ରାନ୍ତସ୍ତଯା ନିଜମୁଖାତ୍ତତଃ । ଅର୍ଧନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତ ଏଵାସୀଦ୍ ଦେଵ୍ଯା ଵୀର୍ଯେଣ ସଂଵୃତଃ
ତାପରେ, ଦେବୀ ତାହାରେ ପା ଚାପି ଦେଲେ, ସେ ନିଜ ମୁହଁରୁ ଆଧା ଉପରେ ଆସୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଦେବୀଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଅଟକି ରହିଗଲା।
ଅର୍ଧନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତ ଏଵାସୌ ଯୁଧ୍ଯମାନୋ ମହାସୁରଃ । ତଯା ମହାସିନା ଦେଵ୍ଯା ଶିରଶ୍ଛିତ୍ତ୍ଵା ନିପାତିତଃ
ସେ ମହାଅସୁର ଆଧା ଦେହ ଉପରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତଳୱାରରେ ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ।
ଏଵଂ ସ ମହିଷୋ ନାମ ସସୈନ୍ଯଃ ସସୁହୃଦ୍ଗଣଃ । ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ମୋହଯିତ୍ଵା ତୁ ତଯା ଦେଵ୍ଯା ଵିନାଶିତଃ
ଏଭଳି, ମହିଷ ନାମକ ଅସୁର, ତାଙ୍କର ସେନା ଓ ସମସ୍ତ ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ, ତିନି ଜଗତକୁ ଭ୍ରମିତ କରିଥିଲେ; ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ସମୂଳେ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସ୍ଥୈସ୍ତଦା ଭୂତୈର୍ମହିଷେ ଵିନିପାତିତେ । ଜଯେତ୍ଯୁକ୍ତଂ ତତଃ ସର୍ଵୈଃ ସଦେଵାସୁରମାନଵୈଃ
ତିନି ଜଗତର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଦେଖିଲେ ମହିଷ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି; ତାପରେ ଦେବତା, ଅସୁର ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏକସାଥି 'ଜୟ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ।
ତତୋ ହାହାକୃତଂ ସର୍ଵଂ ଦୈତ୍ଯସୈନ୍ଯଂ ନନାଶ ତତ୍ । ପ୍ରହର୍ଷଞ୍ଚ ପରଂ ଜଗ୍ମୁଃ ସକଲା ଦେଵତାଗଣାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ସେନା ଶୋକରେ ଡୁବିଗଲା ଓ ନଷ୍ଟ ହେଲା; ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ।
ତୁଷ୍ଟୁଵୁସ୍ତାଂ ସୁରା ଦେଵୀଂ ସହ ଦିଵ୍ଯୈର୍ମହର୍ଷିଭିଃ । ଜଗୁର୍ଗନ୍ଧର୍ଵପତଯୋ ନନୃତୁଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣାଃ
ଦେବତାମାନେ ଦିବ୍ୟ ଋଷିମାନେ ସହିତ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ତତଃ ସୁରଗଣାଃ ସର୍ଵେ ଦେଵ୍ଯା ହନ୍ଦ୍ରପୁରୋଗମାଃ । ସ୍ତୁତିମାରେଭିରେ କର୍ତୁଂ ନିହତେ ମହିଷାସୁରେ
ମହିଷାସୁର ନିହତ ହେବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଆଗୁଆ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଶକ୍ରାଦଯଃ ସୁରଗଣା ନିହତେ ଽତିଵୀର୍ଯେ ତସ୍ମିନ୍ ଦୁରାତ୍ମନି ସୁରାରିବଲେ ଚ ଦେଵ୍ଯା । ତାଂ ତୁଷ୍ଟୁବୁଃ ପ୍ରଣତିନମ୍ରଶିରୋଧରାଂସା ଵାଗ୍ଭିଃ ପ୍ରହର୍ଷପୁଲକୋଦ୍ଗମଚାରୁଦେହାଃ
ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦେବତାଶତ୍ରୁ, ଅତିଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁରାତ୍ମାକୁ ଦେବୀ ନିହତ କରିବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ, ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦର ଉତ୍କଳନ ସହିତ, ମନରେ ହର୍ଷ ଭରି, ମଧୁର କଥା ରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଦେଵ୍ଯା ଯଯା ତତମିଦଂ ଜଗଦାତ୍ମଶକ୍ତ୍ଯା ନିଃ ଶେଷଦେଵଗଣଶକ୍ତିସମୂହମୂର୍ତ୍ଯା । ତାମମ୍ବିକାମଖିଲଦେଵମର୍ଷିପୂଜ୍ଯାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ନତାଃ ସ୍ମ ଵିଦଧାତୁ ଶୁଭାନି ସା ନଃ
ଯେଉଁ ଦେବୀଙ୍କର ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଭରି ଅଛି, ଯେଉଁ ଦେବୀ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଶକ୍ତିର ଏକତ୍ର ରୂପ, ସେଇ ଅମ୍ବିକା, ଯେଉଁଠିକି ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଆମେ ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ—ସେ ଦେବୀ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଯସ୍ଯାଃ ପ୍ରଭାଵମତୁଲଂ ଭଗଵାନନନ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମା ହରଶ୍ଚ ନହି ଵକ୍ତୁମଲଂ ବଲଂ ଚ । ସା ଚଣ୍ଡିକାଖିଲଜଗତ୍ପରିପାଲନାଯ ନାଶାଯ ଚାଶୁଭଯସ୍ଯ ମତିଂ କରୋତୁ
ଯେଉଁ ଦେବୀଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିକୁ ଅନନ୍ତ ଭଗବାନ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଶିବ ମଧ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ସେଇ ଚଣ୍ଡିକା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷା କରିଥିବା ଓ ଅଶୁଭ ଦୂର କରିଥିବା ଦେବୀ, ଆମର ମନକୁ ଉତ୍ତମ କାମରେ ଲଗାନ୍ତୁ।
ଯା ଶ୍ରୀଃ ସ୍ଵଯଂ ସୁକୃତିନାଂ ଭଵନେଷ୍ଵଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ପାପାତ୍ମନାଂ କୃତଧିଯାଂ ହୃଦଯେଷୁ ବୁଦ୍ଧିଃ । ଶ୍ରଦ୍ଧାଂ ସତାଂ କୁଲଜନପ୍ରଭଵସ୍ଯ ଲଜ୍ଜା ତାଂ ତ୍ଵାଂ ନତାଃ ସ୍ମ ପରିପାଲଯ ଦେଵି ଵିଶ୍ଵମ୍
ଯେଉଁ ଦେବୀ ନିଜେ ଶ୍ରୀରୂପେ ନିର୍ମଳ ଲୋକମାନଙ୍କ ଘରେ ଅଛନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟମନେ ମଧ୍ୟ ଅଶ୍ରୀରୂପେ ଅଛନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବୁଦ୍ଧି ଭାବେ ଅଛନ୍ତି, ଭଲ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭାବେ ଅଛନ୍ତି, ଉଚ୍ଚ କୁଳରେ ଲଜ୍ଜା ଭାବେ ଅଛନ୍ତି—ଏହି ଦେବୀ, ଆମେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ; ଦୟାକରି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ରକ୍ଷା କର।
କିଂ ଵର୍ଣଯାମ ତଵ ରୂପମଚିନ୍ତ୍ଯମେତତ୍ କିଂ ଚାତିଵୀର୍ଯମସୁରକ୍ଷଯକାରି ଭୂରି । କିଂ ଚାହଵେଷୁ ଚରିତାନି ତଵାଦ୍ଭୁତାନି ସର୍ଵେଷୁ ଦେଵ୍ଯସୁରଦେଵଗଣାଦିକେଷୁ
ତୁମର ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ରୂପକୁ କିପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି? ତୁମର ଅତିଶକ୍ତି, ଯାହା ଦେମନମାନେ ଦୂର କରିଥାଏ, ତାହାକୁ କିପରି କହିବି? ତୁମର ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକୁ, ଦେବତା, ଦେମନ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, କିପରି ବିବର୍ଣ୍ଣନ କରିବି?
ହେତୁଃ ସମସ୍ତଜଗତାଂ ତ୍ରିଗୁଣାପି ଦୋଷୈର୍ ନ ଜ୍ଞାଯସେ ହରିହରାଦିଭିରପ୍ଯପାରା । ସର୍ଵାଶ୍ରଯାଖିଲମିଦଂ ଜଗଦଂଶଭୂତମ୍ ଅଵ୍ଯାକୃତା ହି ପରମା ପ୍ରକୃତିସ୍ତ୍ଵମାଦ୍ଯା
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର କାରଣ, ତିନି ଗୁଣ ରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ହରି, ହର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ତୁମେ ଅସୀମ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତୁମେ ଆଶ୍ରୟ ଦେଉଛ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ତୁମର ଏକ ଅଂଶ ମାତ୍ର। ତୁମେ ଅବିକଳ, ପ୍ରାଚୀନ ଏବଂ ପରମ ପ୍ରକୃତି।
ଯସ୍ଯାଃ ସମସ୍ତସୁରତା ସମୁଦୀରଣେନ ତୃପ୍ତିଂ ପ୍ରିଯାତି ସକଲେଷୁ ମଖେଷୁ ଦେଵି । ସ୍ଵାହାସି ଵୈ ପିତୃଗଣସ୍ଯ ଚ ତୃପ୍ତିହେତୁର୍ ଉଚ୍ଚାର୍ଯସେ ତ୍ଵମତ ଏଵ ଜନୈଃ ସ୍ଵଧା ଚ
ଓ ଦେବୀ, ତୁମର ଉଚ୍ଚାରଣରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ପୂଜାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି; ପିତୃମାନଙ୍କର ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାଇଁ ତୁମେ ସ୍ୱାହା ଭାବେ ଅଛ, ଏହିପରି ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ୱଧା ଭାବେ ଡାକନ୍ତି।
ଯା ମୁକ୍ତିହେତୁରଵିଚିନ୍ତ୍ଯମହାଵ୍ରତା ତ୍ଵମ୍ ଅଭ୍ଯସ୍ଯସେ ସୁନିଯତେନ୍ଦ୍ରିଯତତ୍ତ୍ଵସାରୈଃ । ମୋକ୍ଷାର୍ଥିଭିର୍ମୁନିଭିରସ୍ତସମସ୍ତଦୋଷୈର୍ ଵିଦ୍ଯାସି ସା ଭଗଵତୀ ପରମା ହି ଦେଵି
ତୁମେ ମୁକ୍ତିର ଉତ୍ସ, ଅପୂର୍ବ ଏବଂ ଅଗ୍ରହୀତ ବ୍ରତର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ; ନିୟମିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ନିପୁଣ ମୁନିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ମୋକ୍ଷ ଚାହନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ, ସେମାନେ ତୁମେ ପରମ ଜ୍ଞାନ ଭାବେ ପୂଜନ୍ତି, ଓ ଭାଗ୍ୟବତୀ ଦେବୀ।
ଶବ୍ଦାତ୍ମିକା ସୁଵିମଲର୍ଗ୍ଯଜୁଷାଂ ନିଧାନମ୍ ଉଦ୍ଗୀଥରମ୍ଯପଦପାଠଵତାଂ ଚ ସାମ୍ନାମ୍ । ଦେଵୀ ତ୍ରଯୀ ଭଗଵତୀ ଭଵଭାଵନାଯ ଵାର୍ତା ଚ ସର୍ଵଜଗତାଂ ପରମାର୍ତିହନ୍ତ୍ରୀ
ତୁମେ ଶବ୍ଦର ମୂଳ, ପବିତ୍ର ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବାରେ ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରୟ, ଉଚ୍ଚ ସାମ ଗୀତ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାରେ ଆନନ୍ଦ ଦେବା; ଦେବୀ, ତୁମେ ତିନି ବେଦ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକାରୀ ଏବଂ ପରମ ଦୁଃଖ ନାଶିନୀ।
ମେଧାସି ଦେଵି ଵିଦିତାଖିଲଶାସ୍ତ୍ରସାରା ଦୁର୍ଗାସି ଦୁର୍ଗଭଵସାଗରନୌରସଙ୍ଗା । ଶ୍ରୀଃ କୈଟଭାରିହୃଦଯୈକକୃତାଧିଵାସା ଗୌରୀ ତ୍ଵମେଵ ଶଶିମୌଲିକୃତପ୍ରତିଷ୍ଠା
ଦେବୀ, ତୁମେ ମେଧା, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ତତ୍ତ୍ୱ ଜଣା; ଦୁର୍ଗା ଭାବେ ତୁମେ ଦୁଃଖର ସାଗରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପାଇଁ ନୌକା; ଶ୍ରୀ ଭାବେ ତୁମେ କୈଟଭ ନାଶକ ହରିଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଛ; ଗୌରୀ ଭାବେ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ଶିରୋପରି ଥିବା ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛ।
ଈଷତ୍ସହାସମମଲଂ ପରିପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ର- ବିମ୍ବାନୁକାରି କନକୋତ୍ତମକାନ୍ତିକାନ୍ତମ୍ । ଅତ୍ଯଦ୍ଭୁତଂ ପ୍ରହୃତମାତ୍ତରୁଷା ତଥାପି ଵକ୍ତ୍ରଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ସହସା ମହିଷାସୁରେଣ
ମହିଷାସୁର ତୁମର ମୁହଁକୁ ହଠାତ୍ ଦେଖିଲା—ସାଉ ହସ, ନିର୍ମଳ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ରର ପ୍ରତିମା, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚମକରେ ଦୀପ୍ତ, ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ଭୟଙ୍କର—
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ଦେଵି କୁପିତଂ ଭ୍ରୁକୁଟୀକରାଲମ୍ ଉଦ୍ଯଚ୍ଛଶାଙ୍କସଦୃଶଚ୍ଛଵି ଯନ୍ନ ସଦ୍ଯଃ । ପ୍ରାଣାନ୍ମୁମୋଚ ମହୀଷସ୍ତଦତୀଵ ଚିତ୍ରଂ କୈର୍ଜୋଵ୍ଯତେ ହି କୁପିତାନ୍ତକଦର୍ଶନେନ
ଦେବୀ, ତୁମର କ୍ରୋଧିତ ମୁହଁ, ଭୃକୁଟି ଭୟଙ୍କର ହୋଇ ଉଦୟ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚମକୁଥିବା, ଦେଖି ମହିଷାସୁର ତୁରନ୍ତ ଜୀବନ ଛାଡି ଦେଲେନି, ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ; କାହା ପାଇଁ ଏମିତି କ୍ରୋଧିତ ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରିବାକୁ ସହିପାରିବ?
ଦେଵି ପ୍ରସୀଦ ପରମା ଭଵତୀ ଭଵାଯ ସଦ୍ଯୋ ଵିନାଶଯସି କୋପଵତୀ କୁଲାନି । ଵିଜ୍ଞାତମେତଦଧୁନୈଵ ଯଦସ୍ତମେତନ୍ ନୀତଂ ବଲଂ ସୁଵିପୁଲଂ ମହିଷାସୁରସ୍ଯ
ଓ ଦେବୀ, ଦୟା କରନ୍ତୁ! ଏହି ଜଗତ୍ର ଭଲ ପାଇଁ, ଆପଣ ରୋଷରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କୁଳକୁ ତୁରନ୍ତ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଥାନ୍ତି। ଏବେ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା ଯେ, ମହିଷାସୁରଙ୍କର ବଡ଼ ଶକ୍ତିକୁ ଆପଣ ଶେଷ କରିଦେଇଛନ୍ତି।
ତେ ସଂମତା ଜନପଦେଷୁ ଧନାନି ତେଷାଂ ତେଷାଂ ଯଶାଂସି ନ ଚ ସୀଦତି ଧର୍ମଵର୍ଗଃ । ଧନ୍ଯାସ୍ତ ଏଵ ନିଭୃତାତ୍ମଜଭୃତ୍ଯଦାରା ଯେଷାଂ ସଦାଭ୍ଯୁଦଯଦା ଭଵତୀ ପ୍ରସନ୍ନା
ଯେଉଁ ଦେଶରେ ଆପଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଏ, ସେଉଁଠି ଲୋକମାନେ ଧନ ଓ କୀର୍ତି ରଖିଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଧର୍ମର ରାସ୍ତା କେବେ ଅଟକି ନଯାଏ। ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ପିଲା, କର୍ମଚାରୀ ଓ ଜୀବନସାଥୀଙ୍କୁ ନିରାପଦ ରଖିପାରିଥାନ୍ତି, ଆପଣ ଖୁସି ହେଲେ ସେମାନେ ସଦା ଉନ୍ନତି ପାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାଗ୍ୟବାନ।
ଧର୍ମ୍ଯାଣି ଦେଵି ସକଲାନି ସଦୈଵ କର୍ମାଣ୍ଯ୍ ଅତ୍ଯାଦୃତଃ ପ୍ରତିଦିନଂ ସୁକୃତୀ କରୋତି । ସ୍ଵର୍ଗଂ ପ୍ରଯାତି ଚ ତତୋ ଭଵତୀପ୍ରସାଦାଲ୍ ଲୋକତ୍ରଯେ ଽପି ଫଲଦା ନନୁ ଦେଵି ତେନ
ଓ ଦେବୀ, ଯେଉଁ ଲୋକ ନିତ୍ୟ ଭକ୍ତି ଭାବରେ ଧର୍ମିକ କାମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଭଲ କାମ କରନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ ସେମାନେ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ଆପଣ ତିନି ଜଗତରେ ମଧ୍ୟ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଦୁର୍ଗେ ସ୍ମୃତା ହରସି ଭୀତିମଶେଷଜନ୍ତୋଃ ସ୍ଵସ୍ଥୈଃ ସ୍ମୃତା ମତିମତୀଵ ଶୁଭାଂ ଦଦାସି । ଦାରିଦ୍ରଯଦୁଃ ଖଭଯହାରିଣି କା ତ୍ଵଦନ୍ଯା ସର୍ଵୋପକାରକରଣାଯ ସଦାର୍ଽଽଦ୍ରଚିତ୍ତା
ଓ ଦୁର୍ଗା, ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଭୟ ଦୂର କରିଦେଇଥାନ୍ତି। ସ୍ଵସ୍ଥ ଲୋକମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଭାବିଲେ, ଆପଣ ସେମାନେକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ଦୁଃଖ ଓ ଭୟ ଦୂର କରିଥିବା, ସବୁଠୁ ଦୟାଳୁ ଓ ସବୁଠୁ ଉପକାରୀ ଆପଣ ଛଡ଼ା ଆଉ କିଏ?
ଏଭିର୍ହତୈର୍ଜଗଦୁପୈତି ସୁଖଂ ତଥୈତେ କୁର୍ଵନ୍ତୁ ନାମ ନରକାଯ ଚିରାଯ ପାପମ୍ । ସଂଗ୍ରାମମୃତ୍ଯୁମଧିଗମ୍ଯ ଦିଵଂ ପ୍ରଯାନ୍ତୁ ମତ୍ଵେତି ନୂନମହିତାନ୍ ଵିନିହଂସି ଦେଵି
ଏମାନେ ମରିଗଲାପରେ ଜଗତ ଶାନ୍ତି ଓ ସୁଖ ପାଏ। ଅନ୍ୟମାନେ ଦୁଷ୍ଟ କାମ କରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପାଇଁ ନରକକୁ ଯାଉନ୍ତୁ। ଏଭଳି ଭାବି, ଦେବୀ, ଆପଣ ନିଶ୍ଚୟ ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ପଠାଇଦେଇଥାନ୍ତି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ କିଂ ନ ଭଵତୀ ପ୍ରକରୋତି ଭସ୍ମ ସର୍ଵାସୁରାନରିଷୁ ଯତ୍ପ୍ରହିଣୋଷି ଶସ୍ତ୍ରମ୍ । ଲୋକାନ୍ ପ୍ରଯାନ୍ତୁ ରିପଵୋ ଽପି ହି ଶସ୍ତ୍ରପୂତା ଇତ୍ଥଂ ମତିର୍ଭଵତି ତେଷ୍ଵପି ତେ ଽତିସାଧ୍ଵୀ
କେବଳ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆପଣ ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେକୁ ଭସ୍ମ କରିପାରିବେ, ତେବେ କାହିଁକି ଏହା କରନ୍ତି ନାହିଁ? ଆପଣ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଶସ୍ତ୍ର ଦେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପଠାନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଶସ୍ତ୍ରରେ ପବିତ୍ର ହେଇ ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତି। ଏହି ଭାବନା ଆପଣଙ୍କର ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦୟା।