ନିପାତ୍ଯ ପ୍ରମଥାନୀକମଭ୍ଯଧାଵତ ସୋ ଽସୁରଃ । ସିଂହଂ ହନ୍ତୁଂ ମହାଦେଵ୍ଯାଃ କୋପଂ ଚକ୍ରେ ତତୋ ଽମ୍ବିକା
ପ୍ରମଥାମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ଭୁଲାଇ ଦେଇ, ସେ ଅସୁର ମହାଦେବୀଙ୍କର ସିଂହକୁ ମାରିବାକୁ ଆଗେଇ ଆସିଲେ; ତେବେ ଅମ୍ବିକା ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ସୋ ଽପି କୋପାନ୍ମହାଵୀର୍ଯଃ ଖୁରକ୍ଷୁଣ୍ଣମହୀତଲଃ । ଶୃଙ୍ଗାଭ୍ଯାଂ ପର୍ଵତାନୁଚ୍ଚୈଶ୍ଚିକ୍ଷେପ ଚ ନନାଦ ଚ
ସେ ମଧ୍ୟ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଖୁର ଦେଇ ଭୂମିକୁ ଚୋଟ ଦେଲେ, ଶଙ୍ଖ ଦେଇ ପାହାଡ଼କୁ ଉଚ୍ଚରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ, ଏବଂ ଗର୍ଜନ କଲେ।
ଵେଗଭ୍ରମଣଵିକ୍ଷୁଣ୍ଣା ମହୀ ତସ୍ଯ ଵ୍ଯଶୀର୍ଯତ । ଲାଙ୍ଗୂଲେନାହତଶ୍ଚାବ୍ଧିଃ ପ୍ଲାଵଯାମାସ ସର୍ଵତଃ
ତାଙ୍କର ତେଜ ଘୂର୍ଣ୍ଣନ ଓ ଗତିରେ ଭୂମି ଭାଙ୍ଗି ଚିଁଡ଼ିଗଲା; ପୁଛର ଆଘାତରେ ସମୁଦ୍ର ଚାରିପାଖରେ ଉଫାନି ଗଲା।
ଧୁତଶୃଙ୍ଗଵିଭିନ୍ନାଶ୍ଚ ଖଣ୍ଡଂ ଖଣ୍ଡଂ ଯଯୁର୍ଘନା । ଶ୍ଵାସାନିଲାସ୍ତାଃ ଶତଶୋ ନିପେତୁର୍ନଭସୋ ଽଚଲାଃ
ତାଙ୍କର ଶଙ୍ଖ ଦେଇ ଘୁଞ୍ଚାଇ ଦେଲେ, ମେଘମାନେ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ ହୋଇ ଚିଁଡ଼ିଗଲେ; ଶ୍ୱାସର ଝଟକାରେ ଶତଶଃ ପାହାଡ଼ ଆକାଶରୁ ଭୂମିକୁ ଖସିପଡ଼ିଲେ।
ଇତି କ୍ରୋଧସମାଧ୍ମାତମାପତାନ୍ତଂ ମହାସୁରମ୍ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସା ଚଣ୍ଡିକା କୋପଂ ତଦ୍ଵଧାଯ ତଦାକରୋତ୍
ଏହିପରି ରାଗରେ ଫୁଲିଉଠି ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଆସୁଥିବା ଏହି ବଡ଼ ଦାନବକୁ ଦେଖି, ଚଣ୍ଡିକା ତାହାର ନାଶ ପାଇଁ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ସା କ୍ଷିପ୍ତ୍ଵା ତସ୍ଯ ଵୈ ପାଶଂ ତଂ ବବନ୍ଧ ମହାସୁରମ୍ । ତତ୍ଯାଜ ମାହିଷଂ ରୂପଂ ସୋ ଽପି ବଦ୍ଧୋ ମହାମୃଧେ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଦୂରୀ ଫେଙ୍ଗି ଏହି ବଡ଼ ଦାନବକୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ; ଏହି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ବାନ୍ଧାଯିବା ସମୟରେ ସେ ମହିଷ ରୂପକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତତଃ ସିଂହୋ ଽଭଵତ୍ ସଦ୍ଯୋ ଯାଵତ୍ତସ୍ଯାମ୍ବିକା ଶିରଃ । ଛିନତ୍ତି ତାଵତ୍ପୁରୁଷଃ ଖଡ୍ଗପାଣିରଦୃଶ୍ଯତ
ତାପରେ ତୁରନ୍ତ ସେ ସିଂହ ହେଇଗଲେ; ଆମ୍ବିକା ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଉଥିବାବେଳେ, ସେଠାରେ ତରୁଆ ଧରିଥିବା ଏକ ପୁରୁଷ ଦେଖାଦେଲା।
ତତ ଏଵାଶୁ ପୁରୁଷଂ ଦେଵୀ ଚିଚ୍ଛେଦ ସାଯକୈଃ । ତଂ ଖଡ୍ଗଚର୍ମଣା ସାର୍ଧଂ ତତଃ ସୋ ଽଭୂନ୍ମହାଗଜଃ
ତାପରେ ଦେବୀ ତୁରନ୍ତ ସେ ପୁରୁଷକୁ ତାଙ୍କର ବାଣରେ କାଟିଦେଲେ; ତରୁଆ ଓ ଢାଲ ସହିତ ସେ ପୁଣି ଏକ ବଡ଼ ହାତୀ ହେଇଗଲେ।
କରେଣ ଚ ମହାସିଂହଂ ତଂ ଚକର୍ଷ ଜଗର୍ଜ ଚ । କର୍ଷତସ୍ତୁ କରଂ ଦେଵୀ ଖଡ୍ଗେନ ନିରକୃନ୍ତତ
ହାତୀ ତାଙ୍କର ଶୁଣ୍ଡରେ ବଡ଼ ସିଂହକୁ ଧରି ଗର୍ଜିଲା; ତାଙ୍କୁ ଟାଣୁଥିବାବେଳେ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଶୁଣ୍ଡକୁ ତରୁଆରେ କାଟିଦେଲେ।
ତତୋ ମହାସୁରୋ ଭୂଯୋ ମାହିଷଂ ଵପୁରାସ୍ଥିତଃ । ତଥୈଵ କ୍ଷୋଭଯାମାସ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍
ତାପରେ ବଡ଼ ଦାନବ ପୁଣି ମହିଷ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ଏବଂ ଏହିପରି ଭାବରେ ସେ ତିନି ଲୋକ ଓ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ କମ୍ପିତ କରିଦେଲେ।
ତତଃ କ୍ରୁଦ୍ଧା ଜଗନ୍ମାତା ଚଣ୍ଡିକା ପାନମୁତ୍ତମମ୍ । ପପୌ ପୁନଃ ପୁନଶ୍ଚୈଵ ଜହାସାରୁଣଲୋଚନା
ତାପରେ, ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଜଗତ୍ ମାଆ ଚଣ୍ଡିକା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପାନୀୟକୁ ପୁନିପୁନି ପିଲେ, ଲାଲ ଆଖିରେ ହସିଲେ।
ନନର୍ଦ ଚାସୁରଃ ସୋ ଽପି ବଲଵୀର୍ଯମଦୋଦ୍ଧତଃ । ଵିଷାଣାବ୍ଯାଞ୍ଚ ଚିକ୍ଷେପ ଚଣ୍ଡିକାଂ ପ୍ରତି ଭୂଧରାନ୍
ସେ ଦାନବ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବର ମଦରେ ମତାଳି ହୋଇ ଗର୍ଜନ କଲା, ତାହାର ଶଙ୍ଖ ଦ୍ୱାରା ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ପାହାଡ଼ ଫିଙ୍ଗିଲା।
ସା ଚ ତାନ୍ ପ୍ରହିତାଂସ୍ତେନ ଚୂର୍ଣଯନ୍ତୀ ଶରୋତ୍କରୈଃ । ଉଵାଚ ତଂ ମଦୋଦ୍ଧୂତମୁଖରାଗାକୁଲାକ୍ଷରମ୍
ସେ ଦେବୀ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଫିଙ୍ଗାଯାଇଥିବା ପାହାଡ଼ଗୁଡିକୁ ତୀରର ବର୍ଷାରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ, ଏବଂ ମଦରେ ରଙ୍ଗିତ ଓ ଉତ୍ତେଜିତ ଶବ୍ଦରେ ତାହାକୁ କହିଲେ।
ଗର୍ଜ ଗର୍ଜ କ୍ଷଣଂ ମୂଢ ମଧୁ ଯାଵତ୍ପିବାମ୍ଯହମ୍ । ମଯା ତ୍ଵଯି ହତେ ଽତ୍ରୈଵ ଗର୍ଜିଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯାଶୁ ଦେଵତାଃ
ମୂଢ଼, ଏକ କ୍ଷଣ ଗର୍ଜନ କର, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ମୋ ପାନୀୟ ପିଉଛି; ଏଠାରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ମାରିଦେଲେ ପରେ ଦେବତାମାନେ ଶୀଘ୍ର ଗର୍ଜନ କରିବେ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସମୁତ୍ପତ୍ଯ ସାରୂଢା ତଂ ମହାସୁରମ୍ । ପାଦେନାକ୍ରମ୍ଯ କଣ୍ଠେ ଚ ଶୂଲେନୈନମତାଡଯତ୍
ଏଭଳି କହି, ଦେବୀ ଉଡ଼ି ଗଲେ, ସେ ମହାଦାନବ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ, ପା ଦ୍ୱାରା ତାହାର ଗଳାକୁ ଚାପି ଦେଲେ, ଏବଂ ତାଳବାରିକୁ ତାହାରେ ଘାତ କଲେ।
ତତଃ ସୋ ଽପି ପଦାକ୍ରାନ୍ତସ୍ତଯା ନିଜମୁଖାତ୍ତତଃ । ଅର୍ଧନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତ ଏଵାସୀଦ୍ ଦେଵ୍ଯା ଵୀର୍ଯେଣ ସଂଵୃତଃ
ତାପରେ, ଦେବୀ ତାହାରେ ପା ଚାପି ଦେଲେ, ସେ ନିଜ ମୁହଁରୁ ଆଧା ଉପରେ ଆସୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଦେବୀଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଅଟକି ରହିଗଲା।
ଅର୍ଧନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତ ଏଵାସୌ ଯୁଧ୍ଯମାନୋ ମହାସୁରଃ । ତଯା ମହାସିନା ଦେଵ୍ଯା ଶିରଶ୍ଛିତ୍ତ୍ଵା ନିପାତିତଃ
ସେ ମହାଅସୁର ଆଧା ଦେହ ଉପରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତଳୱାରରେ ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ।
ଏଵଂ ସ ମହିଷୋ ନାମ ସସୈନ୍ଯଃ ସସୁହୃଦ୍ଗଣଃ । ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ମୋହଯିତ୍ଵା ତୁ ତଯା ଦେଵ୍ଯା ଵିନାଶିତଃ
ଏଭଳି, ମହିଷ ନାମକ ଅସୁର, ତାଙ୍କର ସେନା ଓ ସମସ୍ତ ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ, ତିନି ଜଗତକୁ ଭ୍ରମିତ କରିଥିଲେ; ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ସମୂଳେ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସ୍ଥୈସ୍ତଦା ଭୂତୈର୍ମହିଷେ ଵିନିପାତିତେ । ଜଯେତ୍ଯୁକ୍ତଂ ତତଃ ସର୍ଵୈଃ ସଦେଵାସୁରମାନଵୈଃ
ତିନି ଜଗତର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଦେଖିଲେ ମହିଷ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି; ତାପରେ ଦେବତା, ଅସୁର ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏକସାଥି 'ଜୟ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ।
ତତୋ ହାହାକୃତଂ ସର୍ଵଂ ଦୈତ୍ଯସୈନ୍ଯଂ ନନାଶ ତତ୍ । ପ୍ରହର୍ଷଞ୍ଚ ପରଂ ଜଗ୍ମୁଃ ସକଲା ଦେଵତାଗଣାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ସେନା ଶୋକରେ ଡୁବିଗଲା ଓ ନଷ୍ଟ ହେଲା; ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ।
ତୁଷ୍ଟୁଵୁସ୍ତାଂ ସୁରା ଦେଵୀଂ ସହ ଦିଵ୍ଯୈର୍ମହର୍ଷିଭିଃ । ଜଗୁର୍ଗନ୍ଧର୍ଵପତଯୋ ନନୃତୁଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣାଃ
ଦେବତାମାନେ ଦିବ୍ୟ ଋଷିମାନେ ସହିତ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ତତଃ ସୁରଗଣାଃ ସର୍ଵେ ଦେଵ୍ଯା ହନ୍ଦ୍ରପୁରୋଗମାଃ । ସ୍ତୁତିମାରେଭିରେ କର୍ତୁଂ ନିହତେ ମହିଷାସୁରେ
ମହିଷାସୁର ନିହତ ହେବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଆଗୁଆ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଶକ୍ରାଦଯଃ ସୁରଗଣା ନିହତେ ଽତିଵୀର୍ଯେ ତସ୍ମିନ୍ ଦୁରାତ୍ମନି ସୁରାରିବଲେ ଚ ଦେଵ୍ଯା । ତାଂ ତୁଷ୍ଟୁବୁଃ ପ୍ରଣତିନମ୍ରଶିରୋଧରାଂସା ଵାଗ୍ଭିଃ ପ୍ରହର୍ଷପୁଲକୋଦ୍ଗମଚାରୁଦେହାଃ
ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦେବତାଶତ୍ରୁ, ଅତିଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁରାତ୍ମାକୁ ଦେବୀ ନିହତ କରିବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ, ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦର ଉତ୍କଳନ ସହିତ, ମନରେ ହର୍ଷ ଭରି, ମଧୁର କଥା ରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଦେଵ୍ଯା ଯଯା ତତମିଦଂ ଜଗଦାତ୍ମଶକ୍ତ୍ଯା ନିଃ ଶେଷଦେଵଗଣଶକ୍ତିସମୂହମୂର୍ତ୍ଯା । ତାମମ୍ବିକାମଖିଲଦେଵମର୍ଷିପୂଜ୍ଯାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ନତାଃ ସ୍ମ ଵିଦଧାତୁ ଶୁଭାନି ସା ନଃ
ଯେଉଁ ଦେବୀଙ୍କର ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଭରି ଅଛି, ଯେଉଁ ଦେବୀ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଶକ୍ତିର ଏକତ୍ର ରୂପ, ସେଇ ଅମ୍ବିକା, ଯେଉଁଠିକି ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଆମେ ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ—ସେ ଦେବୀ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଯସ୍ଯାଃ ପ୍ରଭାଵମତୁଲଂ ଭଗଵାନନନ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମା ହରଶ୍ଚ ନହି ଵକ୍ତୁମଲଂ ବଲଂ ଚ । ସା ଚଣ୍ଡିକାଖିଲଜଗତ୍ପରିପାଲନାଯ ନାଶାଯ ଚାଶୁଭଯସ୍ଯ ମତିଂ କରୋତୁ
ଯେଉଁ ଦେବୀଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିକୁ ଅନନ୍ତ ଭଗବାନ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଶିବ ମଧ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ସେଇ ଚଣ୍ଡିକା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷା କରିଥିବା ଓ ଅଶୁଭ ଦୂର କରିଥିବା ଦେବୀ, ଆମର ମନକୁ ଉତ୍ତମ କାମରେ ଲଗାନ୍ତୁ।
ଯା ଶ୍ରୀଃ ସ୍ଵଯଂ ସୁକୃତିନାଂ ଭଵନେଷ୍ଵଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ପାପାତ୍ମନାଂ କୃତଧିଯାଂ ହୃଦଯେଷୁ ବୁଦ୍ଧିଃ । ଶ୍ରଦ୍ଧାଂ ସତାଂ କୁଲଜନପ୍ରଭଵସ୍ଯ ଲଜ୍ଜା ତାଂ ତ୍ଵାଂ ନତାଃ ସ୍ମ ପରିପାଲଯ ଦେଵି ଵିଶ୍ଵମ୍
ଯେଉଁ ଦେବୀ ନିଜେ ଶ୍ରୀରୂପେ ନିର୍ମଳ ଲୋକମାନଙ୍କ ଘରେ ଅଛନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟମନେ ମଧ୍ୟ ଅଶ୍ରୀରୂପେ ଅଛନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବୁଦ୍ଧି ଭାବେ ଅଛନ୍ତି, ଭଲ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭାବେ ଅଛନ୍ତି, ଉଚ୍ଚ କୁଳରେ ଲଜ୍ଜା ଭାବେ ଅଛନ୍ତି—ଏହି ଦେବୀ, ଆମେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ; ଦୟାକରି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ରକ୍ଷା କର।
କିଂ ଵର୍ଣଯାମ ତଵ ରୂପମଚିନ୍ତ୍ଯମେତତ୍ କିଂ ଚାତିଵୀର୍ଯମସୁରକ୍ଷଯକାରି ଭୂରି । କିଂ ଚାହଵେଷୁ ଚରିତାନି ତଵାଦ୍ଭୁତାନି ସର୍ଵେଷୁ ଦେଵ୍ଯସୁରଦେଵଗଣାଦିକେଷୁ
ତୁମର ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ରୂପକୁ କିପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି? ତୁମର ଅତିଶକ୍ତି, ଯାହା ଦେମନମାନେ ଦୂର କରିଥାଏ, ତାହାକୁ କିପରି କହିବି? ତୁମର ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକୁ, ଦେବତା, ଦେମନ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, କିପରି ବିବର୍ଣ୍ଣନ କରିବି?
ହେତୁଃ ସମସ୍ତଜଗତାଂ ତ୍ରିଗୁଣାପି ଦୋଷୈର୍ ନ ଜ୍ଞାଯସେ ହରିହରାଦିଭିରପ୍ଯପାରା । ସର୍ଵାଶ୍ରଯାଖିଲମିଦଂ ଜଗଦଂଶଭୂତମ୍ ଅଵ୍ଯାକୃତା ହି ପରମା ପ୍ରକୃତିସ୍ତ୍ଵମାଦ୍ଯା
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର କାରଣ, ତିନି ଗୁଣ ରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ହରି, ହର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ତୁମେ ଅସୀମ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତୁମେ ଆଶ୍ରୟ ଦେଉଛ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ତୁମର ଏକ ଅଂଶ ମାତ୍ର। ତୁମେ ଅବିକଳ, ପ୍ରାଚୀନ ଏବଂ ପରମ ପ୍ରକୃତି।
ଯସ୍ଯାଃ ସମସ୍ତସୁରତା ସମୁଦୀରଣେନ ତୃପ୍ତିଂ ପ୍ରିଯାତି ସକଲେଷୁ ମଖେଷୁ ଦେଵି । ସ୍ଵାହାସି ଵୈ ପିତୃଗଣସ୍ଯ ଚ ତୃପ୍ତିହେତୁର୍ ଉଚ୍ଚାର୍ଯସେ ତ୍ଵମତ ଏଵ ଜନୈଃ ସ୍ଵଧା ଚ
ଓ ଦେବୀ, ତୁମର ଉଚ୍ଚାରଣରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ପୂଜାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି; ପିତୃମାନଙ୍କର ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାଇଁ ତୁମେ ସ୍ୱାହା ଭାବେ ଅଛ, ଏହିପରି ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ୱଧା ଭାବେ ଡାକନ୍ତି।
ଯା ମୁକ୍ତିହେତୁରଵିଚିନ୍ତ୍ଯମହାଵ୍ରତା ତ୍ଵମ୍ ଅଭ୍ଯସ୍ଯସେ ସୁନିଯତେନ୍ଦ୍ରିଯତତ୍ତ୍ଵସାରୈଃ । ମୋକ୍ଷାର୍ଥିଭିର୍ମୁନିଭିରସ୍ତସମସ୍ତଦୋଷୈର୍ ଵିଦ୍ଯାସି ସା ଭଗଵତୀ ପରମା ହି ଦେଵି
ତୁମେ ମୁକ୍ତିର ଉତ୍ସ, ଅପୂର୍ବ ଏବଂ ଅଗ୍ରହୀତ ବ୍ରତର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ; ନିୟମିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ନିପୁଣ ମୁନିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ମୋକ୍ଷ ଚାହନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ, ସେମାନେ ତୁମେ ପରମ ଜ୍ଞାନ ଭାବେ ପୂଜନ୍ତି, ଓ ଭାଗ୍ୟବତୀ ଦେବୀ।