ଏକ ସମୟର କଥା, ବଡ଼ ରାଜା ସୁରଥଙ୍କୁ ଏକ ଦ୍ବିଜ ଋଷି କହିଲେ, “ହେ ବଡ଼ ରାଜା, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀଙ୍କର ଶରଣ ନିଅ। ତାଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ, ସେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଭୋଗ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାନ୍ତି।” ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ସୁରଥ, ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ରଣୀ, ଉପବାସ ଓ ନିଷ୍ଠାରେ ଅଟୁଟ ତା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଋଷିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସୁରଥ, ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ହରାଇ ଏବଂ ଅତି ଆସକ୍ତିରେ ବିନ୍ଦୁ, ଏକ ବଣିକ ସହିତ ଦୁଃଖିତ ହେଇ, ତୁରନ୍ତ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଯାଇଲେ। ମା ଦେବୀଙ୍କର ଦର୍ଶନ ପାଇବା ଆଶାରେ, ସେମାନେ ଏକ ନଦୀ ତୀରେ ରହିଲେ। ବଣିକ ତପସ୍ୟା କରି, ଦେବୀଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ତୁତି ଚାନ୍ତ କରିଲେ। ସେ ନଦୀ ତୀରେ, ଦୁଇଜଣେ ମିଶି ମା ଦେବୀଙ୍କର ମୃତ୍ତିକା ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରି, ଫୁଲ, ଧୂପ, ଅଗ୍ନି ଓ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ। ସେମାନେ ଉପବାସ କରି, ଶରୀର ଓ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ମନକୁ ଦେବୀଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଲଗାଇ ରଖିଲେ। ଏହି ପୂଜାରେ, ଦୁଇଜଣେ ନିଜ ଶରୀରରୁ ରକ୍ତ ଦେଇ ବଳି ଦେଲେ। ଏଭଳି ତିନି ବର୍ଷ ଧରି ନିୟମ ଓ ନିଷ୍ଠାରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲାପରେ, ବିଶ୍ୱ ମାତା ସଂତୁଷ୍ଟ ହେଇ ସେମାନେ ଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ଓ କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, ଏବଂ ତୁମେ ବଣିକ, ତୁମେ ଯେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୁମକୁ ଦେଉଛି।” ତାପରେ ରାଜା ସୁରଥ ଏହି ଜନ୍ମରେ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ଓ ଶତ୍ରୁମୁକ୍ତ ଶକ୍ତି ଚାହିଲେ, ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମରେ ଅଟୁଟ ରାଜ୍ୟ ଚାହିଲେ। ବଣିକ ତାଙ୍କ ଆସକ୍ତିରୁ ବିରକ୍ତ ମନରେ, ନିଜ ଓ ମୋର ଭାବ ଦୂର କରିବାକୁ ଜ୍ଞାନ ଚାହିଲେ। ଦେବୀ କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, କିଛି ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ତୁମର ରାଜ୍ୟ ଫେରି ପାଇବା; ଶତ୍ରୁମାନେ ହତ ହେବେ, ଏବଂ ହାରାଇଥିବା ରାଜ୍ୟ ଫେରି ଆସିବ। ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମରେ ବିବସ୍ୱତ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କ ପୁତ୍ର ସାବର୍ଣି ମନୁ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେବେ। ହେ ବଣିକ, ତୁମେ ଯେ ଦାୟିତ୍ୱ ଚାହିଛ, ମୁଁ ସେ ଦେଉଛି; ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ।” ଏଭଳି, ଦେବୀ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇ, ସେମାନେ ଭକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ପରେ, ଦେବୀ ତୁରନ୍ତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଏଭଳି, ଦେବୀଙ୍କର ଦାୟିତ୍ୱ ପାଇ ସୁରଥ, ଶୂରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ରଣୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ ସାବର୍ଣି ମନୁ ଭାବରେ ଜନ୍ମିବେ।