ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବିପଦରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରି, ପୁନର୍ବାର ପୂର୍ବବତ୍ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଦେବୀ ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ଅପୂର୍ବ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଓ ଭୟଙ୍କର ଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କଲେ, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ୱ କଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବାକି ରାକ୍ଷସମାନେ ପାତାଳକୁ ପଳାଇଗଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ସେ ଚିରଞ୍ଜୀବି ମହାଦେବୀ ବାରମ୍ବାର ଅବତାର ଗ୍ରହଣ କରି, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ସେଇ ଦେବୀ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ମୋହିତ; ସେଁଠି ନିଜେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତ୍ରୀ, ଯେଉଁଠି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏବଂ ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି। ମହାକାଳୀ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ପ୍ରବ୍ୟାପ୍ତ; ସେଁଠି ମହାକାଳୀ ରୂପେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତ୍ରୀ। ସମୟ ଆସିଲେ ସେଁଠି ନିଜେ ବିନାଶକାରୀ ଭବନ୍ତି; ଅଜନ୍ମା ହୋଇ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତ୍ରୀ ଭବନ୍ତି; ଚିରଞ୍ଜୀବି ହୋଇ ସମୟ ଅନୁସାରେ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି। ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସମୃଦ୍ଧି ସମୟରେ ସେଁଠି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭାବେ ଗୃହରେ ବୃଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି; ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅଭାବରେ ସେଁଠି ଅଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭାବେ ନଶ୍ୱ ଲାଗି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୁଷ୍ପ, ଧୂପ, ଗନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେଁଠି ଧନ, ସନ୍ତାନ, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନ ଓ ଶୁଭ ମାର୍ଗ ଦାନ କରନ୍ତି। ରାଜା, ଦେବୀଙ୍କର ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିମା ତୁମକୁ କୁହିଲି; ଏହି ଦେବୀଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜଗତ୍ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଅଛି। ଏହି ଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ; ଏହିପରି ତୁମେ, ଏହି ବଣିକ୍ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ମୋହିତ ହେଉଛ; ଭବିଷ୍ୟତରେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଲୋକ ମୋହିତ ହେବେ। ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କର, ମହାରାଜ; ସେଁଠି ପୂଜିତ ହେଲେ ଲୋକମାନେ ଭୋଗ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସୁରଥ ରାଜା ମହାମୁନିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଅତ୍ୟଧିକ ଆସକ୍ତି ଓ ରାଜ୍ୟ ହାରାଇବା ଦୁଃଖରେ, ସେ ବଣିକ୍ ସହିତ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ମାଙ୍କର ଦର୍ଶନ ଲାଗି, ସେମାନେ ଏକ ନଦୀତଟରେ ରହିଲେ; ବଣିକ୍ ତପସ୍ୟା କରି, ଦେବୀଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତି ପାଠ କଲେ। ସେଠାରେ ନଦୀପାରେ ମାଟିରେ ଦେବୀଙ୍କ ଏକ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରି, ପୁଷ୍ପ, ଧୂପ, ଅଗ୍ନି ଓ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ। ଉପବାସ ଓ ନିୟମରେ ରହି, ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି, ନିଜ ଶରୀରରୁ ରକ୍ତ ଦେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ବଳି ଦେଲେ। ଏଭଳି ତିନି ବର୍ଷ ଧରି ନିୟମିତ ଉପାସନା କରିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ଜନନୀ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଦେଖାଦେଲେ ଓ କହିଲେ—“ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଓ ତୁମ ବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବଣିକ୍, ଯାହା ଚାହଁ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେଉଛି।” ତାପରେ ରାଜା ଏହି ଜନ୍ମରେ ଶତ୍ରୁ ଶୂନ୍ୟ ଭାବେ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ପୁନର୍ବାସନ୍ଧି ଓ ପରଜନ୍ମରେ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଚାହିଲେ। ବଣିକ୍, ତାଙ୍କର ମନ ଅତିଶୟ କ୍ଳାନ୍ତ, ସେ ଆସକ୍ତିକୁ ଛେଦ କରୁଥିବା ଜ୍ଞାନ ଓ ‘ମୋର’ ଓ ‘ମୁଁ’ ବୋଧ ନିବାରଣ କରୁଥିବା ଉପଦେଶ ଚାହିଲେ। ଦେବୀ କହିଲେ—“ଅତି ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ତୁମ ରାଜ୍ୟ ପୁନର୍ବାସନ୍ଧି କରିବ, ଶତ୍ରୁମାନେ ନଶ୍ୱ ହେବେ; ଏଠି ତୁମ ହାରାଇଥିବା ରାଜ୍ୟ ପୁନଃ ମିଳିବ। ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ସୂର୍ୟପୁତ୍ର ବିବସ୍ବତଙ୍କ ଜନ୍ମରେ ସାବର୍ଣ୍ଣି ନାମକ ମନୁ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବୁ। ହେ ବଣିକ୍, ତୁମେ ଯେଉଁ ବର ମାଗିଛ, ମୁଁ ଦେଉଛି; ତୁମ ପୂରଣାର୍ଥେ ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ।” ଏପରି ଭାବେ ଦେବୀ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛିତ ବର ଦେଇ, ସେମାନଙ୍କର ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ତୁତି ସ୍ୱୀକାର କରି, ଦୃଶ୍ୟାନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ। ଏଭଳି ଦେବୀଙ୍କର କୃପାରୁ ବର ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସୁରଥ ମହାବୀର ରୂପେ ସୂର୍ୟଙ୍କୁ ଜନ୍ମି, ସାବର୍ଣ୍ଣି ନାମକ ମନୁ ହେବେ।