ଏହି ସଂସାରରେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଯେଉଁପରି ବିଭିନ୍ନ ଉପଭୋଗ ଓ ଦାନ ଦିଆଯାଏ, ଏହି ମହାନ ଦେବୀଙ୍କର ଚରିତ୍ରକଥା କେବଳ ଏକଥର ସ୍ରବଣ କଲେ ଯେଉଁ ପରି ଶାନ୍ତି ଓ ସନ୍ତୋଷ ମିଳେ, ତାହା ଅନ୍ୟ କିଛି ଦ୍ୱାରା ମିଳିପାରେ ନାହିଁ। ଏହି ଦେବୀଙ୍କର ଜନ୍ମ କଥା ଶୁଣିଲେ ପାପ ଦୂର ହୁଏ, ଶରୀର ଶୁସ୍ଥ ରହେ, ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରୁ ରକ୍ଷା ମିଳେ। ଦେବୀ ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେ ନାଶ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଏହି କୃତ୍ୟ ଶୁଣିଲେ, ଶତ୍ରୁଭୟ କେବେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆସେ ନାହିଁ। ଦେବୀଙ୍କୁ ନିଜେ ଓ ବ୍ରହ୍ମରୁଷିମାନେ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ସ୍ତୁତିଗୀତ ଶୁଣିଲେ ଶୁଭ ମାର୍ଗ ମିଳେ। ମଣିଷ ଜଙ୍ଗଲରେ, କିମ୍ବା ତାହାର ପାର୍ଶ୍ୱରେ, ଅଗ୍ନିରେ ଆବର୍ତ୍ତିତ, ଦୁର୍ଗମ ଅଞ୍ଚଳରେ ଚୋରମାନେ ଘେରିଥିଲେ, କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଧରାପଡିଲେ, ସିଏ ଦେବୀଙ୍କ କଥା ମନେ ପକାଇଲେ ସମସ୍ତ ଭୟ ଦୂର ହୁଏ। ସିଏ ସିଂହ, ବାଘ, ଜଙ୍ଗଲ ହାତୀ, କିମ୍ବା ରାଜାଙ୍କ ରୋଷରେ ମୃତ୍ୟୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବା, କିମ୍ବା କାରାଗାରରେ ଅଟକି ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦେବୀଙ୍କ ଚରିତ୍ର ସ୍ମରଣ କଲେ ଦୁଃଖ ଦୂର ହୁଏ। ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରେ ଜାହାଜ ଉପରେ ବାତାସରେ ତଳମଳିଲେ, କିମ୍ବା ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦେବୀଙ୍କ ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ମରଣ କଲେ ସମସ୍ତ ଆପଦା ଦୂର ହୁଏ। ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ସମସ୍ତ କଷ୍ଟରେ, ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ଦେବୀଙ୍କ କଳ୍ୟାଣମୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଦେବୀଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ, ସିଂହ, ଅନ୍ୟ ସବୁ ପଶୁ, ଶତ୍ରୁ ବା ଚୋରମାନେ ଦୂରରୁ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଦୌଡ଼ିଯାନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଦେବୀଙ୍କ କଥା ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ଏପରି କଥା କହି, ଶୂରବୀର୍ୟା ଦେବୀ ଚଣ୍ଡିକା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦୃଶ୍ୟାନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଆପଦାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ଦେବତାମାନେ ପୁଣି ପୁରୁଣା ଭଳି ନିଜ-ନିଜ ଯଜ୍ଞ ଅଂଶ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହିପରି, ଦେବୀ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ—ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ଭୟାନକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏହି ଲୋକର ନାଶକ—ତାଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ପରେ, ଅବଶିଷ୍ଟ ଦାନବମାନେ ପାତାଳକୁ ପଳାଇଗଲେ। ଏଭଳି, ଚିରଅବିନାଶୀ ଦେବୀ ପୁନିପୁନି ଅବତାର ନେଇ, ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସଂସାର ମୋହିତ; ସେ ନିଜେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି; ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ସେ ଜ୍ଞାନ ଦିଅନ୍ତି, ଏବଂ ଖୁସି ହେଲେ ଶ୍ରୀ, ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ମହାକାଳୀ ଦେବୀ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଛି; ସେ ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ମୂଳ। ସେ ନିଜେ ସମୟରେ ବିନାଶକାରୀ ହୁଅନ୍ତି; ସେ ଅଜନ୍ମା ହୋଇ ଉତ୍ପତ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି; ସେ ଚିରଅବିନାଶୀ ହୋଇ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି। ମଣିଷମାନଙ୍କ ଉନ୍ନତି ସମୟରେ ସେ ନିଜେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭାବେ ଗୃହରେ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତି; ତାଙ୍କ ଅନୁପସ୍ଥିତିରେ ଅଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭାବେ ନାଶ ଆନନ୍ତି। ଫୁଲ, ଧୂପ, ଗନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୂଜାସାମଗ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଓ ସ୍ତୁତିତ ହେଲେ, ସେ ଧନ, ସନ୍ତାନ, ଧର୍ମବୁଦ୍ଧି ଓ ଶୁଭ ମାର୍ଗ ଦାନ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଦେବୀଙ୍କ ଅତିଶୟ ମହିମା ତୁମକୁ କହିଲି, ରାଜନ୍। ଏହି ଦେବୀଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସଂସାର ଚାଲିଛି। ଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏହିପରି ତୁମେ, ଏହି ବଣିକ୍ ଓ ଅନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେମାନେ ମୋହିତ ହେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ଆଗକୁ ମଧ୍ୟ ହେବେ। ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ଶରଣ ନିଅ, ରାଜନ୍; ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀ, ଯିଏ ପୂଜିତ ହେଲେ ଲୋକମାନେ ଭୋଗ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସୁରଥ ରାଜା ମୁନିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ନିଜ ରାଜ୍ୟ ହାରାଇ ଓ ଅତି ଆସକ୍ତିରେ ବିଷଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ବଣିକ୍ ସହିତ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଯାଇଲେ। ମାତୃ ଦର୍ଶନ ଚାହିଁ, ସେମାନେ ନଦୀ ତଟରେ ରହି, ବଣିକ୍ ଦେବୀଙ୍କ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ତୁତି ପାଠ କରି ତପସ୍ୟା କଲେ। ସେଠାରେ ମାଟିରେ ଦେବୀଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରି, ଫୁଲ, ଧୂପ, ଅଗ୍ନି, ଓ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ। ଉପବାସ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟନିଗ୍ରହ ଓ ଏକାଗ୍ର ମନରେ, ନିଜ ଶରୀରରୁ ରକ୍ତ ଦେଇ, ସେମାନେ ବଳି ଦେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ। ଏପରି ତିନି ବର୍ଷ ଧରି ନିୟମିତ ଉପାସନା କରିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଜନନୀ ଦେବୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସାକ୍ଷାତ୍କାର ଦେଲେ ଓ କହିଲେ, "ରାଜନ୍, ଓ ବଣିକ୍, ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସେଇ ବର ଦେଉଛି।" ତାହାପରେ, ରାଜା ସୁରଥ ଏହି ଜନ୍ମରେ ଶତ୍ରୁହୀନ ଭାବେ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତି ଓ ପରେ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ରାଜ୍ୟ ଚାହିଲେ। ବଣିକ୍ ତାଙ୍କର ମନ ବିରକ୍ତ ଥିଲାବଳେ, ମୋହ ଭଙ୍ଗ କରିବା ଓ 'ମୁଁ' ଓ 'ମୋର' ଭାବ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଜ୍ଞାନ ବାଛିଲେ। ଦେବୀ କହିଲେ, "ରାଜା, କିଛି ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ତୁମ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ବଧ କରି ନିଜ ରାଜ୍ୟ ପୁନଃ ପାଇବ। ଏହି ଜନ୍ମ ପରେ, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବତା ବିବସ୍ବତଙ୍କ ପୁତ୍ର ସାବର୍ଣି ନାମକ ମନୁ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବ। ବଣିକ୍, ତୁମେ ଯେଉଁ ବର ଚାହିଲ, ମୁଁ ଦେଉଛି; ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ।" ଏମିତି ଦେବୀ ଦୁହେଁକୁ ଇଚ୍ଛିତ ବର ଦେଇ, ସେମାନଙ୍କ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ତୁତି ସ୍ୱୀକାର କରି, ଦୃଶ୍ୟାନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛିତ ବର ପାଇ, ସୁରଥ ରାଜା ପୁନି ସୂର୍ଯ୍ୟଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ ସାବର୍ଣି ନାମକ ମନୁ ହେବେ।