ଯେତେବେଳେ ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର କଷ୍ଟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେହି ସମୟରେ, ସେଇ ସ୍ଥାନରେ ମୁଁ ନିଜେ ଅବତରଣ କରି ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ବିନାଶ କରିଥାଏ। ଏହିପରି ଦେବୀ ନିଜେ କହିଲେ—ଯେଉଁ ଲୋକେ ଏହି ସ୍ତୁତିମାନେ ନିତ୍ୟ ଏକାଗ୍ର ମନେ ମୋତେ ପଢ଼ି ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୁଁ ଦୂର କରିଦେଇଥାଏ। ଯେଉଁମାନେ ମଧୁ କୈଟଭ, ମହିଷାସୁର, ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କ ବିନାଶର ଏହି ମହା ଗାଥା କଥା ଶ୍ରବଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଅଷ୍ଟମୀ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ, ନବମୀ ତିଥିରେ ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତିରେ ମୋର ପରାକ୍ରମ ଗୁଣଗାନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଦୁଷ୍କର୍ମ ନାହିଁ, ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଅପମଙ୍ଗଳ ବା ବିପଦ ନାହିଁ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ନାହିଁ, ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁରୁ ବିୟୋଗ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ସେମାନେ ଶତ୍ରୁ, ଚୋର, ରାଜା, ଅସ୍ତ୍ର, ଅଗ୍ନି, ବନ୍ୟା ଆଦିରୁ କେବେ ଭୟ ପାଇବେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ମୋର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ପଢ଼ିବା ଏବଂ ଶୁଣିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏହା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମଙ୍ଗଳକାରି। ମୋର ଏହି ମହାତ୍ମ୍ୟ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ଦୂର କରେ, ବଡ଼ ବଡ଼ ରୋଗ ଓ ତ୍ରିବିଧ ତାପ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ କରେ। ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ଏହି ଗାଥା ନିତ୍ୟ ମନ୍ଦିରରେ ପଢ଼ାଯାଏ, ମୁଁ ସେଉଠାରେ ସ୍ଥିର ରହିଥାଏ, ସେଉଠାରୁ କେବେ ବି ଚାଲିଯାଏ ନାହିଁ। ହୋମ, ପୂଜା, ଯଜ୍ଞ, ମହାଉତ୍ସବ ଆଦି ସମୟରେ ମୋର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗାଥା ପଢ଼ିବା ଓ ଶୁଣିବା ଉଚିତ। ଜାଣି ବା ଅଜାଣି, ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ନିବେଦିତ ଦେଇଛନ୍ତି ବା ପୂଜା କରିଛନ୍ତି, ଅଗ୍ନି ହୋମ କରିଛନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କରେ। ଶରତ୍କାଳରେ ବଡ଼ ପୂଜା ବା ବାର୍ଷିକ ଉତ୍ସବ ହେବା ବେଳେ, ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଗାଥା ଭକ୍ତି ସହିତ ଶୁଣନ୍ତି, ମୋର କୃପାରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି—ଏହି ନେଇ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୋ ମହାତ୍ମ୍ୟ ଓ ମଧୁର ଉତ୍ପତ୍ତି ଗାଥା, ଯୁଦ୍ଧରେ କୃତ୍ୟ ଶୁଣିଲେ ଲୋକ ଭୟହୀନ ହୁଅନ୍ତି। ଶତ୍ରୁମାନେ ନଶ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି, ମଙ୍ଗଳ ଆସେ, ଏବଂ ଏହି ମହାତ୍ମ୍ୟ ଶୁଣିଥିବା ପରିବାର ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ। ଶାନ୍ତି କାମନା କ୍ରିୟା, ଅଶୁଭ ସ୍ୱପ୍ନ, ଗ୍ରହଦୋଷ ଆଦି ଅପମଙ୍ଗଳ ସମୟରେ ଏହି ଗାଥା ଶୁଣିବା ଉପକୃତ। ଏହା କଷ୍ଟ ଶାନ୍ତ କରେ, ଗ୍ରହଦୋଷ ଦୂର କରେ, ଅଶୁଭ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଥିବା ଲୋକ ଶୁଭ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖନ୍ତି। ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରଭାବରେ ପୀଡିତ ଶିଶୁମାନେ ଶାନ୍ତି ପାଆନ୍ତି, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିରୋଧ ଥିଲେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ମିଳନ ଆସେ। ଦୁଷ୍ଟଚରିତ୍ର ଲୋକଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ କମିଯାଏ, ଏବଂ କେବଳ ଏହି ଗାଥା ପଢ଼ିଲେ ଦାନବ, ପିଶାଚ, ଭୂତ ନଶ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି। ଜନ୍ତୁ, ଫୁଲ, ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତୁ, ଧୂପ, ଉତ୍ତମ ସୁଗନ୍ଧ, ଦୀପ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଭୋଜନ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦିନ ଓ ରାତି ଅଭିଷେକ କରିବା ଉଚିତ। ବର୍ଷକୁ ଯେତେ ଦିଅନ୍ତି, ତାହା ସବୁ ଦେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମହାତ୍ମ୍ୟ ଏକଥର ଶୁଣିବାର ଆନନ୍ଦ ସମାନ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏହି ଗାଥା ଶୁଣିଲେ ପାପ ଦୂର ହୁଏ, ଆରୋଗ୍ୟ ମିଳେ, ଭୂତପ୍ରେତ ଆଦିରୁ ସୁରକ୍ଷା ମିଳେ; ମୋର ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା ଏହା କରେ। ଯୁଦ୍ଧରେ କୃତ୍ୟ, ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବଙ୍କ ବିନାଶ ଶୁଣିଲେ ଶତ୍ରୁ ଭୟ ଆସି ନଥାଏ। ତୁମେ ଓ ବ୍ରହ୍ମା ଋଷିମାନେ ରଚିଥିବା ଏହି ସ୍ତୁତିମାନେ ମଙ୍ଗଳ ମାର୍ଗ ଦେଉଛି। ବନ ଅନ୍ତରେ ବା କୂଳରେ, ଅଗ୍ନିରେ ଚାରିପାଖରେ, ଚୋରମାନେ ଚାରିପଟେ, ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଧରାଯିବାବେଳେ, ସିଂହ, ବାଘ, ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ଅନୁସରଣ କରାଯିବାବେଳେ, କ୍ରୁଧ୍ଧ ରାଜା ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବା ବେଳେ, କିମ୍ବା କାରାଗାରରେ ରହିବାବେଳେ, ବଡ଼ ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ଝଡ଼ରେ ଜାହାଜ ଉପରେ ଥିବାବେଳେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା ବେଳେ, ଯେକୌଣସି ଭୟଙ୍କର ବିପଦ ସମୟରେ ଯଦି ଲୋକେ ମୋର କୃତ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ମୋର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସିଂହ, ବନ୍ୟଜନ୍ତୁ, ଶତ୍ରୁ, ଚୋର ଦୂରରୁ ଭଗିଯାନ୍ତି, ଯଦି ସେମାନେ ମୋର କୃତ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି। ଏପରି କହି ଭୟାନକ ପ୍ରଭାବଶାଳି ଚଣ୍ଡିକା ଦେବୀ ଦେବମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସେଠି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁ ନଶ୍ଟ ହେବା ପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ପୁଣି ନିଜ ନିଜ ଯଜ୍ଞାଂଶ ଲାଭ କରିବାରେ ସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଦେବୀ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ—ଯେଉଁମାନେ ଦେବମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ, ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିଶ୍ୱ ନାଶକ—ତାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଦେଲେ, ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦାନବ ପାତାଳକୁ ଚଳିଗଲେ। ଏପରି ଅମର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଇ ଭଗବତୀ ଦେବୀ ପୁନଃପୁନଃ ଅବତାର ନେଇ ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜଗତ ମୋହିତ, ସେ ନିଜେ ଜଗତ କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି; ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଜ୍ଞାନ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ମହାକାଳୀ ଦେବୀ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଛି, ସେ ମହାକାଳୀ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ। ସମୟ ଆସିଲେ ସେ ନିଜେ ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି, ଲୟ ହୁଅନ୍ତି; ଅଜନ୍ମା ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ନିଜେ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି। ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ସମୃଦ୍ଧିରେ ସେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭାବେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କ ଅନୁପସ୍ଥିତିରେ ଅଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭାବେ ବିନାଶ ଲାଗି ଉପସ୍ଥିତ। ତାଙ୍କୁ ଫୁଲ, ଧୂପ, ସୁଗନ୍ଧ ଆଦି ଦ୍ୱାରା ପୂଜିଲେ, ସେ ଧନ, ସନ୍ତାନ, ଧର୍ମବୁଦ୍ଧି ଓ ମଙ୍ଗଳ ଦେଉଛନ୍ତି। ହେ ରାଜନ୍, ଏହି ଦେବୀଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିମା ତୁମକୁ କହିଲି, ଏହା ସେଇ ଦେବୀଙ୍କ ଶକ୍ତି ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ଧାରିତ। ଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ମାୟାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଏହିପରି ତୁମେ, ଏହି ବଣିକ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ମାୟାରେ ମୋହିତ, ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତରେ ମଧ୍ୟ ମୋହିତ ହେବେ।