ଦେବୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଭୟଙ୍କର ବୈପ୍ରଚିତ୍ତ ଦାନବମାନେଂକୁ ଉଡ଼େଇ ଦେଉଛି, ମୋ ଦାନ୍ତ ରକ୍ତରଙ୍ଗ ହେବ, ତାହା ପୁନ୍ନାଗ ଫୁଲ ଭଳି ଲାଗିବ। ଏହି ରୂପରେ ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଓ ମଣିଷମାନେ ପୃଥିବୀରେ ସଦା ମୋତେ ‘ରକ୍ତଦନ୍ତିକା’ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରିବେ। ପୁନି, ଯେତେବେଳେ ଶତବର୍ଷ ଧରି ମହା ଅନାବୃଷ୍ଟି ହେବ, ଜଳ ମିଳିବ ନାହିଁ, ତେବେ ପୃଥିବୀର ଋଷିମାନେ ମୋତେ ସ୍ତୁତି କରିବେ ଓ ମୁଁ ଗର୍ଭ ଛାଡ଼ି ଜନ୍ମ ନେବି। ଏହି ରୂପରେ ମୋର ଶତଟି ଚକ୍ଷୁ ଥିବ, ଏବଂ ମୁଁ ସେଇ ଋଷିମାନେଂକୁ ଦେଖିବି, ତେବେ ଲୋକମାନେ ମୋତେ ‘ଶତାକ୍ଷୀ’ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରିବେ। ଏହା ପରେ, ଏହି ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ସମୟରେ ମୁଁ ମୋ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଶାକ ଓ ଶାକସବ୍ଜି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଜୀବନ ଦେବି, ଏହା ଜୀବିକାର ଆହାର ହେବ। ତେବେ ମୁଁ ପୃଥିବୀରେ ‘ଶାକମ୍ଭରୀ’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ପାଇବି। ସେଠାରେ ମୁଁ ଦୁର୍ଗମ ନାମକ ମହା ଦାନବଙ୍କୁ ବଧ କରିବି, ଏବଂ ମୋର ନାମ ‘ଦୁର୍ଗା ଦେବୀ’ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ। ପୁନି, ଯେତେବେଳେ ହିମାଳୟରେ ମୁଁ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରିବି, ତେବେ ମୁଁ ରାକ୍ଷସମାନେଂକୁ ଉଡ଼େଇ ଦେବି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକମାନେଂକୁ ରକ୍ଷା କରିବି। ତେବେ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ମୋତେ ପ୍ରଶଂସା କରିବେ, ଏବଂ ମୋର ନାମ ‘ଭୀମା ଦେବୀ’ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ। ଏହା ପରେ, ଯେତେବେଳେ ଅରୁଣ ନାମକ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ତିନି ଲୋକରେ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖ ଆଣିବ, ମୁଁ ଅଗଣିତ ମଧୁମକ୍ଖୀ ଝୁଣ୍ଡ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେବି। ତିନି ଲୋକର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ମୁଁ ସେଇ ଦାନବକୁ ବଧ କରିବି, ଏବଂ ସେତିବେଳେ ସମସ୍ତ ମୋତେ ‘ଭ୍ରମରୀ’ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରିବେ। ଏପରି ଭାବେ, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁବେଳେ ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଆସେ, ସେଠି ମୁଁ ଅବତରଣ କରି ଶତ୍ରୁମାନେଂକୁ ନଶ୍ୱନ କରିଦେଉଛି। ପୁନି ଦେବୀ କହିଲେ, “ଯେଉଁ ଲୋକେ ଏହି ସ୍ତୁତିମାଳା ଦ୍ୱାରା ଦୈନିକ ଭାବେ ମୋତେ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଦେଉଛି। ଯେଉଁମାନେ ମଧୁ-କୈଟଭ ବଧ, ମହିଷାସୁର ବଧ, ଶୁମ୍ଭ-ନିଶୁମ୍ଭ ବଧ ଆଦି ମୋର ବିଜୟ କଥା ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତିରେ ଅଷ୍ଟମୀ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ବା ନବମୀ ତିଥିରେ ମୋର ମହିମା ଗାନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କେବେ ମନ୍ଦ କର୍ମ ଦୋଷ, ଅଶୁଭ ଦୁଃଖ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ବା ଆଶା ବିୟୋଗ ହେବ ନାହିଁ। ତାଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁ, ଚୋର, ରାଜା, ଅସ୍ତ୍ର, ଅଗ୍ନି ବା ବନ୍ୟାର ଭୟ କେବେ ହେବ ନାହିଁ। ଏହିପରି, ମୋ ମହିମା ସଦା ଭକ୍ତମାନେ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ୍, ଏହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳକାରୀ ଉପାୟ। ମୋର ମହିମା ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ଦୂର କରେ, ମହା ମାରୀ ଓ ତିନିପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ମିଟାଏ। ଯେଉଁଠି ଏହା ନିୟମିତ ମନ୍ଦିରରେ ପଢ଼ାଯାଏ, ମୁଁ ସେଠାରେ ସଦା ବସିଥାଏ। ହୋମ, ପୂଜା, ଯଜ୍ଞ, ମହୋତ୍ସବ ଦିନରେ ମୋର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚରିତ୍ର ପଢ଼ିବା ଓ ଶୁଣିବା ଉଚିତ୍। ଜାଣି ବା ଅଜାଣି, ଯେଉଁ ଅର୍ପଣ ଓ ପୂଜା ମୋ ପାଇଁ ହେଉଛି, ମୁଁ ଏହାକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କରେ, ଯେଉଁ ହୋମ ହେଉଛି ତାହା ମଧ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରେ। ଶରତ୍କାଳରେ ବଡ଼ ପୂଜା ବା ବାର୍ଷିକ ଉତ୍ସବରେ ଯେଉଁ ଲୋକେ ଭକ୍ତିରେ ମୋର ମହିମା କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ମୋର କୃପାରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ, ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଲାଭ କରିବେ। ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୋର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ଯୁଦ୍ଧର ଶୂରତା ଶୁଣିଲେ ମଣିଷ ଭୟହୀନ ହୁଏ। ଶତ୍ରୁ ନଶ୍ୱନ ହୁଏ, ମଙ୍ଗଳ ଆସେ, ଏବଂ ଯେଉଁ ପରିବାର ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ସେଠି ଆନନ୍ଦ ଛାଇଯାଏ। ଶାନ୍ତି କାର୍ଯ୍ୟ, ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଗ୍ରହଦୋଷରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମହିମା ଶୁଣିବା ଉଚିତ୍। ତେବେ ଦୁଃଖ ମିଟିଯାଏ, ଗ୍ରହଦୋଷ ଶାନ୍ତି ହୁଏ, ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ୱପ୍ନ ଦୂର ହୁଏ, ଭଲ ସ୍ୱପ୍ନ ଆସେ। ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରଭାବ ଥିବା ଶିଶୁମାନେ ପାଇଁ ଏହା ଶାନ୍ତି ଦେଇଥାଏ, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱେଷ ଥିଲେ ଏହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏକତା ଆଣେ। ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଥିବା ଲୋକମାନେର ଶକ୍ତି ହ୍ରାସ ପାଏ, ଏହି କଥା ପଢ଼ିଲେ ଦାନବ, ପିଶାଚ, ଭୂତ ନଶ୍ୱନ ହୁଏ। ପଶୁ, ପୁଷ୍ପ, ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତୁ, ଧୂପ, ଉତ୍ତମ ଗନ୍ଧ, ଦୀପ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣପାତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦିନ ଓ ରାତି ଅଭିଷେକ କରିବା ଉଚିତ୍। ବର୍ଷକୁ ଯେତେ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଭୋଗ ଓ ଦାନ ଦେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା ଏକଥର ଶୁଣିଲେ ଯେତେ ତୃପ୍ତି ମିଳେ, ତାହା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦାନରେ ନାହିଁ। ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ପାପ ଦୂର କରେ, ଆରୋଗ୍ୟ ଦେଉଛି, ଭୟ ଦେଉଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେଠାରୁ ରକ୍ଷା କରେ; ମୋର ଜନ୍ମ କଥା ଏହା କରେ। ଯେତେବେଳେ ମୋର ଯୁଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ, ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେଂକୁ ନଶ୍ୱନ କରିଥିବା କଥା ଶୁଣାଯାଏ, ଲୋକମାନେ ଶତ୍ରୁ ଭୟରେ ପଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ। ତୁମେ ଓ ବ୍ରହ୍ମାର୍ଷିମାନେ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ଯେଉଁ ସ୍ତୁତି ରଚନା କରିଛ, ସେଗୁଡ଼ିକ ମଙ୍ଗଳମୟ ମାର୍ଗ ଦେଇଥାଏ। ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ବା ସୀମାନ୍ତରେ, ଅଗ୍ନି ଚାରିପଟେ ଲଗିଥିଲେ, ବନ୍ଧୁହୀନ ସ୍ଥାନରେ ଚୋରମାନେ ଘେରିଥିଲେ, ବା ଶତ୍ରୁ ଧରିଥିଲେ, ବନରେ ସିଂହ ବା ବାଘ ପଛା କରୁଥିଲେ, କିମ୍ବା ଅପରିଚିତ ହାତୀ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ, କିମ୍ବା ରାଜା କ୍ରୋଧରେ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ଦେଇଥିଲେ, ବା କାରାଗାରରେ ଥିଲେ, ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଜାହାଜରେ ବାତ୍ୟାରେ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିଲେ, କିମ୍ବା ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା ହେଉଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖରେ, ଯଦି ମଣିଷ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରିଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ମୋର ଶକ୍ତିରେ, ସିଂହ, ଅନ୍ୟ ପଶୁ, ଶତ୍ରୁ, ଚୋରମାନେ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ମରଣ କଲେ ଦୂରରୁ ପଳାଇଯାନ୍ତି। ଏପରି କହି, ମହାଶୂର ଚଣ୍ଡିକା ଦେବୀ ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେଂକର ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।