ଦେବୀ ଚଣ୍ଡିକା ଓ ଦାନବରାଜ୍ୟର ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଅମ୍ବିକା ଶତଶଃ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଦାନବମହୀଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ବିପରୀତ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। ତାପରେ ମହାଦେବୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଭୟାନକ ଗର୍ଜନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କୌଶଳରେ ଦାନବ ନିକଟରୁ ଆସୁଥିବା ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ସହଜରେ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ତାହାପରେ ସେ ଦାନବ ଶତଶଃ ବାଣ ମାରି ଦେବୀଙ୍କୁ ଆବୃତ କରିଦେଲା। ଦେବୀ ରାଗାନ୍ବିତ ହୋଇ ନିଜ ବାଣରେ ତାଙ୍କର ଧନୁକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ଧନୁ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରେ, ଦାନବପତି ଏକ ଦୀର୍ଘ ବେଣୁ ଧରିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ତାହାକୁ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ହାତରେ ଥିବାବେଳେ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ଏବେ ଦାନବମୁଖ୍ୟ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭା ତଳୱାର ଏବଂ ଶତଚନ୍ଦ୍ର ଶୋଭାୟିତ ତଳୱାର ନେଇ ଦେବୀଙ୍କ ଉପରେ ଧାଉଡ଼ିଲେ। ଦେବୀ ଚଣ୍ଡିକା ତାଙ୍କ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ତାଳୱାର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଢାଳକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ସାରଥିକୁ ମାରିଦେଲେ। ଦାନବ ଏବେ ନ ରଥ, ନ ଧନୁ, ନ ସାରଥି, ମାତ୍ର ଏକ ଭୟାନକ ଗଦା ନେଇ ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ନାଶ କରିବାକୁ ଆଗୁଆଁ ହେଲେ। ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଉପରେ ଧାଉଡ଼ିବା ସମୟରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କ ଗଦାକୁ ବାଣରେ କଟିଦେଲେ। ତଥାପି ଦାନବ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ତାଙ୍କ ମୁଷ୍ଟି ଉଠାଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେ ଦେବୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ମୁଷ୍ଟି ଘାତ କଲେ, ଦେବୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ତଳି ଘାତ କଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ଘାତରେ ଦାନବରାଜ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ତୁରନ୍ତ ଉଠି ଆସିଲେ। ଏଥିରେ ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଧରି ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ, କିନ୍ତୁ ଆକାଶରେ ମଧ୍ୟ ଚଣ୍ଡିକା ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାରେ ଲାଗି ରହିଲେ। ଆକାଶରେ ଦୁହେଁ ଏକାଏକି ଯୁଦ୍ଧ କରିବାରେ ଲାଗିଲେ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ମୁନି, ତପସ୍ୱୀମାନେ ଅବାକ ହେଇଗଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ହାତାହାତି ଯୁଦ୍ଧ ପରେ, ଦାନବ ଦେବୀଙ୍କୁ ଉଠାଇ ଘୁମାଇ ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ଭୂମିରେ ଗଡ଼ି ପଡ଼ି, ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଉପରେ ମୁଷ୍ଟି ଉଠାଇ ଦୃଢ଼ ଚେତନାରେ ତାଙ୍କ ନାଶ କରିବାକୁ ଆଗୁଆଁ ହେଲେ। ତାହାବେଳେ ଦେବୀ ତୀବ୍ର ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଦାନବମହୀଶ୍ୱରଙ୍କ ଛାତିକୁ ଭେଦିଦେଲେ ଓ ସେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ଶୂଳର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅଗ୍ରରେ ଘାୟଳ ହୋଇ ସେ ନିର୍ଜୀବ ହେବା ସହିତ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ, ସମୁଦ୍ର, ଦ୍ୱୀପ ଓ ପାହାଡ଼ ଉପ୍ରେ ଉନ୍ମାଦ ହୋଇଯାଇଲା। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ପ୍ରହାରିତ ହେବା ପରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଶାନ୍ତ ଓ ସଂତୁଷ୍ଟ ହେଲା। ଆକାଶ ନିର୍ମଳ ଓ ଚିତ୍ତାକର୍ଷକ ହେଲା। ଯେଉଁ ଅଶୁଭ ମେଘ ଓ ଉଲ୍କାପାତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା। ନଦୀମାନେ ନିଜ ନିଜ ପ୍ରକୃତିଗତ ପଥରେ ବହିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ବିଜୟ ପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଅନନ୍ଦରେ ହୃଦୟ ପୁରି ଉଲ୍ଲାସ କଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ବାଦ୍ୟୟନ୍ତ୍ର ବଜାଇଲେ, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ଶୁଭ ପବନ ବହିଲା, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା। ଏହିପରେ, ଦାନବମହୀଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଧ୍ଵଂସ ପରେ ଅଗ୍ନି, ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ଦେବତାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ, ସେମାନେ କାତ୍ୟାୟନୀଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ଓ ଦେବୀ! ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତୁ, ମାଆ! ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ମାତା, ଦୟା ଦେଖନ୍ତୁ, ବିଶ୍ୱର ଶାସିକା, ଆପଣ ଚରାଚର ସମସ୍ତ ଜୀବର ମାଲିକା।" "ଏହି ବିଶ୍ୱ ଆପଣଙ୍କ ଉପରେ ଭିତ୍ତି କରି ରହିଛି, ଆପଣ ଧରା ରୂପେ ବିଦ୍ୟମାନ, ଜଳର ତତ୍ତ୍ୱରେ ଆପଣ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପୋଷଣ କରୁଛନ୍ତି, ଅପାର ଶକ୍ତିର ମାଲିକା।" "ଆପଣ ବିଷ୍ଣୁଶକ୍ତି, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିର ଧାମ, ପରମ ମାୟା, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ମୂଳ। ଏହି ସମସ୍ତ ଆପଣଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁହଁଢାକା ହୋଇଥାଏ, ଦେବୀ, ଯେତେବେଳେ ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ, ମୁକ୍ତିର କାରଣ ହୁଅନ୍ତି।" "ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟା ଆପଣଙ୍କ ଅଂଶ, ସମସ୍ତ ନାରୀ ଆପଣଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି, ଏହି ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଆପଣ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ। କେଉଁ ପ୍ରଶଂସା ହେବ? ସମସ୍ତ ପ୍ରଶଂସା ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରଭାବକୁ ସିଧାସଳଖ କହିପାରେନାହିଁ।" "ଓ ଦେବୀ! ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଉଛନ୍ତି; ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ କ'ଣ ଉତ୍ତମ ଶବ୍ଦ ଅଛି?" "ଓ ନାରାୟଣୀ! ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବୁଦ୍ଧିରୂପେ ବିଦ୍ୟମାନ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦାତ୍ରୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।" "ଓ ନାରାୟଣୀ! ଆପଣ କାଳ, ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଓ ସମସ୍ତ ପରିବର୍ତ୍ତନର ରୂପ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଶେଷର ଶକ୍ତି, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।" "ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଭ, ଶିବା, ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧିକା, ଦୁଃଖାର୍ତ୍ଥମାନଙ୍କ ଶରଣ, ତ୍ରିନେତ୍ରା, ଗୌରୀ, ନାରାୟଣୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।" "ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି, ପ୍ରଳୟ ଶକ୍ତିର ନିତ୍ୟ ଆଧାର, ଗୁଣମୟୀ, ଗୁଣାଶ୍ରୟା, ନାରାୟଣୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।" "ଦୁଃଖିତ ଓ ଆପତ୍ତିଗ୍ରସ୍ତ ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା ନାରାୟଣୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।" "ହଂସଯୁକ୍ତ ବିମାନରେ ବିହରିଥିବା, ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଶୁଭ ଜଳର ତତ୍ତ୍ୱ ନାରାୟଣୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।" "ତ୍ରିଶୂଳ, ଚନ୍ଦ୍ରକଳା, ମହାସର୍ପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ବୃଷଭାରୁଢ଼, ମାହେଶ୍ୱରୀ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ନାରାୟଣୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।" "ମୟୂର ଓ କକୁଡ଼ି ସାମୀପ୍ୟରେ ଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବେଳ, କୌମାରୀ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ନାରାୟଣୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।" "ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁ ଧାରଣ କରିଥିବା, ବୈଷ୍ଣବୀ ରୂପରେ ଦୟାମୟୀ ନାରାୟଣୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।" "ଭୟାନକ ଚକ୍ରଧାରିଣୀ, ଦାନ୍ତରେ ଧରି ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇଥିବା, ଭଦ୍ରା ଭୂତ ଭାବେ ଭୂଧାରିଣୀ ଭାରାହ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ନାରାୟଣୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।" "ନରସିଂହ ରୂପରେ ଦାନବ ନାଶକା, ତିନି ଲୋକର ରକ୍ଷାରେ ନିମଗ୍ନ ନାରାୟଣୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।