ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ମହାଦେବୀଙ୍କ ଅନେକ ଶକ୍ତିମାନ ରୂପ ଦାନବମାନେ ସହିତ ଭୟଙ୍କର ସଂଘର୍ଷ କରୁଥିଲେ। କେହି ମାହେଶ୍ୱରୀଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ଆଘାତରେ ପଡ଼ିଗଲେ, କେହି ବାରାହୀଙ୍କ ଶୂଣ୍ଡ ଘାତରେ ଭୂମିରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣବିଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ବୈଷ୍ଣବୀଙ୍କ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେ ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ ହେଲେ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କ ବଜ୍ର ଫେଙ୍କାରେ ଅନ୍ୟମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। କେତେକ ଅସୁର ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ, କେତେକ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ, ଆଉ କେତେକ କାଳୀ, ଶିବଦୂତୀ ଓ ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ଉଦରସ୍ଥ ହେଲେ। ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି, ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ତାଙ୍କ ସେନା ଧ୍ୱଂସ ହେବା ଦେଖି, ଶୁମ୍ଭ କ୍ରୋଧରେ ତେଜ ହୋଇ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ: “ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଅହଂକାରୀ ଓ ଦୁଷ୍ଟ; ଦୁର୍ଗା, ଅହଂକାର କରିବା ଛାଡ଼। ଅନ୍ୟଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରି ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛ, ନିଜକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବୁଛ। ଏଠାରେ ମୁଁ ଏକମାତ୍ର, ମୋ ସମାନ ଆଉ କିଏ? ଦେଖ, ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ମୋ ଅଂଶରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉଛନ୍ତି।” ଏହିପରେ ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଦେବୀଙ୍କ ମୂଳ ରୂପ ଅମ୍ବିକାରେ ବିଲୀନ ହେଲେ। ଦେବୀ କହିଲେ, “ମୋ ଶକ୍ତିରେ ଅନେକ ରୂପେ ମୁଁ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲି, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ, ମୁଁ ଏକା ଅଛି; ଏବେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଦୃଢ଼ ହୁଅ।” ତାପରେ ଦେବୀ ଓ ଶୁମ୍ଭଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହାନ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ଦେଖୁଥିଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା; ଧନୁଷ, ତୀର, କ୍ଷୁରି, ତିକ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଭୟଭୀତ କରିଥିଲା। ଅମ୍ବିକା ଶତ-ଶତ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦୈତ୍ୟପତି ଶୁମ୍ଭ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରତିଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ଦେବୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ରକୁ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟାରେ ସହଜରେ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ତାପରେ ଶୁମ୍ଭ ଶତ-ଶତ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଦେବୀକୁ ଆବୃତ କଲେ, ଦେବୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ଧନୁଷ ଭଙ୍ଗ ହେବା ପରେ ଶୁମ୍ଭ ବର୍ଚ୍ଛି ଧରିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ତାହାକୁ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ହାତରେ ଥିବାବେଳେ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ଏବେ ଦୈତ୍ୟପତି ଶୁମ୍ଭ ଏକ ତେଜସ୍ଵୀ ତଳୱାର ଓ ଶତ-ଚନ୍ଦ୍ର ଅଲଙ୍କୃତ ଢାଳ ନେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଚଣ୍ଡିକା ତାଙ୍କ ତଳୱାର ଓ ଢାଳକୁ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ଦେବୀ ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ସାରଥିକୁ ମାରିଦେଲେ; ଏବେ ଶୁମ୍ଭ ଘୋଡ଼ା, ଧନୁଷ, ସାରଥି ବିହୀନ ହୋଇ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ନେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ଆଗେଇଲେ। ଦେବୀ ତୀର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଗଦାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ, ତଥାପି ଶୁମ୍ଭ ତୀବ୍ର ତେଜରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ମୁଠି ଉଠାଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେ ଦେବୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ମୁଠି ଘାତ କଲେ, ଦେବୀ ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ତଳି ଘାତ କଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ତଳି ଘାତରେ ଶୁମ୍ଭ ବେଗରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୱରେ ଉଠିଗଲେ। ଶୁମ୍ଭ ଦେବୀକୁ ଧରି ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ, କିନ୍ତୁ ତାହାଁଠାରେ ମଧ୍ୟ ଚଣ୍ଡିକା ତାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ। ଆକାଶରେ ଅସୁର ଓ ଚଣ୍ଡିକା ଏକାଏକି ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ, ଏହା ଦେଖି ଋଷିମୁନିମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ହସ୍ତମୁକ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ପରେ ଶୁମ୍ଭ ଦେବୀକୁ ଉଠାଇ ଘୁରାଇ ଭୂମିରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଭୂମିରେ ପଡ଼ି, ଶୁମ୍ଭ ତୀବ୍ର ଶକ୍ତିରେ ମୁଠି ଉଠାଇ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ଆଗେଇଲେ। ଦେବୀ ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ବର୍ଚ୍ଛି ଘୋପି ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଦେଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ବର୍ଚ୍ଛି ଅତ୍ୟନ୍ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଥିଲା; ଏହାର ଘାତରେ ଶୁମ୍ଭ ନିର୍ଜୀବ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ, ଭୂମି, ସମୁଦ୍ର, ଦ୍ୱୀପ ଓ ପର୍ବତ ସମେତ ଭୂମିକୁ କମ୍ପିତ କରିଦେଲେ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦୈତ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହେବା ସହିତ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଶାନ୍ତ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲା; ଆକାଶ ନିର୍ମଳ ଓ ପବିତ୍ର ହେଲା। ଯେଉଁ ଅଶୁଭ ମେଘ ଓ ଉଲ୍କାପାତ ପୂର୍ବେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକ ଶାନ୍ତ ହେଲା; ନଦୀମାନେ ସ୍ୱାଭାବିକ ପଥରେ ପ୍ରବାହିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଦେବତାମାନେ, ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଶୁମ୍ଭଙ୍କ ନଶ୍ଟରେ ଅନନ୍ୟ ଉଲ୍ଲାସ କଲେ; ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ବଜାଇଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ; ଶୁଭ ପବନ ବହିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜରେ ଆଲୋକିତ ହେଲା। ଏପରେ ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମହାଦୈତ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହେବା ପରେ, ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ, ତାଙ୍କ ମନୋକାମନା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, କାଟ୍ୟାୟନୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ: “ଓ ଦେବୀ, ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ହରଣକାରିଣୀ, ଦୟା କର! ମାତା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମା! ଦୟା କର, ବିଶ୍ୱର ଶାସ୍ତ୍ରୀଣୀ, ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କର; ତୁମେ ଚରାଚର ସମସ୍ତଙ୍କ ମହିଳା। ତୁମେ ଏହି ଜଗତର ଆଧାର, ଭୂମିରେ ବିରାଜିତ; ଜଳର ରୂପରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପୋଷଣ କରୁଛ; ଅପାର ଶକ୍ତିବାନୀ। ତୁମେ ବୈଷ୍ଣବୀ ଶକ୍ତି, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିର ମୂଳ; ତୁମେ ପରମ ମାୟା, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ବୀଜ। ସମସ୍ତ ତୁମେ ମାୟାରେ ମୋହିତ, ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ମୁକ୍ତି ଦାତ୍ରୀ। ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ତୁମର ଅଂଶ, ସମସ୍ତ ନାରୀ ତୁମର ରୂପ; ଏହି ବିଶ୍ୱ ତୁମେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛ; ତୁମକୁ କଣ ମହିମା କରିବି? ସମସ୍ତ ସ୍ତୁତି ତୁମର ଅପରୋକ୍ଷ ବର୍ଣ୍ଣନା ମାତ୍ର। ଦେବୀ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଉଛ; ତୁମେ ସ୍ତୁତି ପାଇଲେ, କଣ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ତୁତି ହୋଇପାରିବ? ଓ ନାରାୟଣୀ, ସମସ୍ତ ହୃଦୟରେ ବୁଦ୍ଧିର ରୂପେ ବିରାଜିତ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦାତ୍ରୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଓ ନାରାୟଣୀ, ତୁମେ କାଳ, କ୍ଷଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଭାଗର ରୂପ ନେଉଛ; ବିଶ୍ୱର ଅନ୍ତରେ ଶକ୍ତି ତୁମେ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଓ ନାରାୟଣୀ, ସମସ୍ତ ଶୁଭରେ ଶୁଭ, ଶିବା, ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ସାଧିକା, ଦୁଃଖିତଙ୍କ ଶରଣ, ତ୍ରିନେତ୍ରା, ଶୁଭ୍ରା, ଗୌରୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଓ ନାରାୟଣୀ, ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି, ପ୍ରଳୟ ଶକ୍ତିର ଶାଶ୍ୱତ ଆଧାର, ଗୁଣମୟୀ, ଗୁଣମୂଳା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।