ନିଶୁମ୍ଭ ଅଚେତନ ଅବସ୍ଥାରୁ ସ୍ଵାସ୍ଥ୍ୟ ପୁନର୍ଜ୍ଜୀବନ କରି, ତାହାର ଧନୁ ଉଠାଇ ଦେବୀ, କାଳୀ ଏବଂ ସିଂହକୁ ତୀର ଦେଇ ଆକ୍ରମଣ କରିଲା। ପୁନି, ଦେମନମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ନିଶୁମ୍ଭ ତାଙ୍କର ବାହୁ ସଂଖ୍ୟାକୁ ଦଶ ହଜାର ଗୁଣା ବଢ଼ାଇଲେ, ଏବଂ ଚକ୍ର ଧରି ଚଣ୍ଡିକା ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କରି ତାଙ୍କୁ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦୁର୍ଗା ଦେବୀ, ଯିଏ କଷ୍ଟ ନାଶ କରିଥାନ୍ତି, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଦ୍ୱାରା ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କର ଚକ୍ର ଏବଂ ତୀରଗୁଡିକୁ କାଟି ଦେଲେ। ନିଶୁମ୍ଭ ତେଜ ଗତିରେ ଗଦା ଉଠାଇ, ଦେମନ ସେନା ଦ୍ୱାରା ଚାରିପଟେ ଘିରି, ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା ପାଇଁ ଆଗେଇ ଲଗିଲା। ତାଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଚଣ୍ଡିକା ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଗଦାକୁ କାଟି ଦେଲେ, ନିଶୁମ୍ଭ ପୁନି ତାଙ୍କର ବର୍ଚ୍ଛି ଉଠାଇଲେ। ଅମରମାନଙ୍କର ନାଶକ ନିଶୁମ୍ଭ ବର୍ଚ୍ଛି ଧରି ଆଗକୁ ଆସିଲେ, ଚଣ୍ଡିକା ତାଙ୍କର ବର୍ଚ୍ଛି ବ୍ୟବହାର କରି ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଭିଦ୍ଧ କରିଦେଲେ। ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କର ହୃଦୟ ଫାଟି ଯିବା ପରେ, ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନୂତନ ଦେମନ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଯିଏ ଉଚ୍ଚ ସ୍୵ରେ 'ଥମ୍' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରିଲା। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବୀ ହସିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ତାହାର ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଦେଲେ, ତାହା ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ସିଂହ ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଏବଂ ନଖ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଦେମନମାନଙ୍କୁ ଉଠାଇ ଦେଲା, ଏହିପରି କାଳୀ ଏବଂ ଶିବଦୂତୀ ଅନ୍ୟ ଅସୁରମାନଙ୍କୁ ନାଶ କରିଦେଲେ। କୌମାରୀଙ୍କର ବର୍ଚ୍ଛି ଦ୍ୱାରା ଭିଦ୍ଧ ହୋଇ କିଛି ଦେମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲେ; ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ମନ୍ତ୍ର ପୂତ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟମାନେ ଭୟରେ ଭଗିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ। ମାହେଶ୍ୱରୀଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା କିଛି ଦେମନ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ବାରାହୀଙ୍କର ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟମାନେ ଭୂମିରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲେ। ବୈଷ୍ଣବୀଙ୍କର ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେ ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ ହୋଇଗଲେ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟମାନେ ନାଶ ହୋଇଗଲେ। କିଛି ଅସୁର ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ, କିଛି ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ କାଳୀ, ଶିବଦୂତୀ ଏବଂ ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ଷିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦୃଷ୍ଟା କହିଲେ: ନିଶୁମ୍ଭ, ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣପ୍ରିୟ ଭାଇ, ନିଶୁମ୍ଭ ହତ୍ୟା ହୋଇଯିବା ଏବଂ ତାଙ୍କର ସେନା ନାଶ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଶୁମ୍ଭ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ: "ତୁମେ ତୁମର ଶକ୍ତିର ଅଭିମାନରୁ ଦୁଷ୍ଟ ହେଇଛ; ଦୁର୍ଗା, ତୁମେ ଅଭିମାନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ! ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ କରି, ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛ, ତୁମେ ଆପଣକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବୁଛ।" "ଏହି ସଂସାରରେ ମୁଁ ଏକା, ମୋ ସମାନ କିଏ ଅଛି? ଦେଖ, ଦୁଷ୍ଟେ, ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ମୋତେ ପ୍ରବେଶ କରୁଛନ୍ତି; ଏମାନେ ମୋ ନିଜ ଅବତାର।" ଏପରି କହି ଶୁମ୍ଭ, ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ନେତୃତ୍ୱରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ଏକତ୍ୱରେ ବିଲୀନ ହେଲେ; କେବଳ ଅମ୍ବିକା ଏଠାରେ ରହିଗଲେ। "ଏଠାରେ, ମୁଁ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଛି, ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ବିଲୀନ ହେଉଛି, ମୁଁ ଏକା ରହିଯାଏ; ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୃଢ଼ ହେଇ ରହ।" ଏହା ପରେ ଦେବୀ ଏବଂ ଶୁମ୍ଭ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହାକୁ ସମସ୍ତ ଦେବ ଏବଂ ଅସୁର ଦେଖୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ପୁନି ଭୟଙ୍କର ହେଲା, ତୀର, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଶସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭୟଭୀତ ହେଲା। ଅମ୍ବିକା ଶତ ଶତ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କରିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦୈତ୍ୟମହାପ୍ରଭୁ ତାହାକୁ ପ୍ରତିଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ସଉକଳ୍ୟରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ହୁଁକାର ଏବଂ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା। ତାପରେ ଦେମନ ଦେବୀଙ୍କୁ ଶତ ଶତ ତୀର ଦେଇ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରିଲେ; ଦେବୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କର ତୀର ଦ୍ୱାରା ଶୁମ୍ଭଙ୍କର ଧନୁକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ଧନୁ ଭଙ୍ଗ ହେବା ପରେ, ଦେମନମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ବର୍ଚ୍ଛି ଉଠାଇଲେ; କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ତାହାକୁ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ହାତରେ ଥିବାବେଳେ କାଟି ଦେଲେ। ଏହା ପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ଏବଂ ଶତ ଚନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ତଳୱାର ଉଠାଇ, ଦେମନମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଆଗେଇଲେ। ଉତ୍ସାହରେ ଆସୁଥିବା ଶୁମ୍ଭଙ୍କର ତଳୱାର ଏବଂ ତାଙ୍କର ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ପରି ଚମକୁଥିବା ଢାଲକୁ ଚଣ୍ଡିକା ତୀର ଦ୍ୱାରା କାଟି ଦେଲେ। ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଏବଂ ରଥଯୋଧାକୁ ମାରି ଦେଲେ; ଘୋଡ଼ା ମୃତ, ଧନୁ ଭଙ୍ଗ, ରଥଯୋଧା ନାଶ ହୋଇଯିବା ପରେ, ଦେମନ ଦେବୀଙ୍କୁ ନାଶ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଉଠାଇଲେ। ଅଗ୍ରଗତି କରୁଥିବା ଦେମନଙ୍କର ଗଦାକୁ ଦେବୀ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଦ୍ୱାରା କାଟି ଦେଲେ; ତଥାପି, ଶୁମ୍ଭ ତାଙ୍କର ମୁଛ ଉଠାଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ଦେମନ ଦେବୀଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ମୁଛ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, ଦେବୀ ତାଙ୍କର ମୁଛ ଦ୍ୱାରା ଶୁମ୍ଭଙ୍କର ଛାତିକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଦେବୀଙ୍କର ଆଘାତରେ ଦେମନମାନଙ୍କର ରାଜା ତୁରନ୍ତ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, କିନ୍ତୁ ସହସ୍ରେ ଉଠି ଆସିଲେ। ଉଠି, ଦେବୀଙ୍କୁ ଧରି ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ; ଏହିଠାରେ ମଧ୍ୟ ଚଣ୍ଡିକା ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ଆକାଶରେ, ଦେମନ ଏବଂ ଚଣ୍ଡିକା ଏକା ଏକା ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ଯାହାକୁ ଦେଖି ନିପୁଣ ଋଷି ଏବଂ ତପସ୍ୱୀମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ଅମ୍ବିକା ସହ ହାତ ହାତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ପରେ, ଶୁମ୍ଭ ଦେବୀଙ୍କୁ ଉଠାଇ, ଘୁରାଇ, ଭୂମିରେ ପକ୍ଷି ଦେଲେ। ପକ୍ଷି ଦିଅଯିବା ପରେ, ଶୁମ୍ଭ ଭୂମିରେ ପହଞ୍ଚି, ମୁଛ ଉଠାଇ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ନାଶ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆଗେଇଲେ। ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଆସୁଥିବା ବେଳେ, ଦେମନମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ବର୍ଚ୍ଛି ଦ୍ୱାରା ଛାତିରେ ଭିଦ୍ଧ କରି ଭୂମିରେ ପକ୍ଷି ଦେଲେ। ଦେବୀଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବର୍ଚ୍ଛି ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇ ଶୁମ୍ଭ ନିର୍ଜୀବ ଭାବରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଯାହାର ଫଳରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ, ସମୁଦ୍ର, ଦ୍ୱୀପ ଏବଂ ପାହାଡ଼ ଉପରେ କମ୍ପନ ଆସିଗଲା।