ଏହି ସମୟରେ ଶୁମ୍ଭ ମହାଶକ୍ତି ସହିତ ମହାଦେବୀଙ୍କ ଦିଗରେ ଆଗେଇ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଘଣ୍ଟା ଧ୍ବନିତ କଲେ। ତାଙ୍କ ଧନୁର ତାଣିର ଶବ୍ଦ ଅସହ୍ୟ ଭାବରେ ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରସ୍ତାରିତ ହେଲା। ଘଣ୍ଟାର ତିବ୍ର ଧ୍ବନି ଦିଗ୍ବିଦିଗନ୍ତରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଲା ଏବଂ ଏହା ଦେମନ୍ ଦଳର ସାହସକୁ କ୍ଷୀଣ କରିଦେଲା। ତା’ପରେ ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହ ଭୟଙ୍କର ଗଜର ଭାବରେ ଗର୍ଜିଲା, ତା’ର ଗର୍ଜନ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଏବଂ ଦଶଦିଗକୁ ଭରିଦେଲା। ଏହି ସମୟରେ କାଳୀ ଉଛ୍ୱାସିତ ହୋଇ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଆଘାତ କଲେ, ଏହି ଶବ୍ଦରେ ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ ସମସ୍ତ ଧ୍ବନି ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲା। ଶିବଦୂତୀ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୀଷଣ ହାସ୍ୟ କଲେ; ଏହି ଶବ୍ଦରେ ଦେମନ୍ମାନେ କପିଗଲେ ଏବଂ ଶୁମ୍ଭ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଗଲେ। ଏବେ ଅମ୍ବିକା ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକିଲେ, “ଅପମାନୀ, ରୁହ, ରୁହ!” ଏହି ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଆକାଶରେ ବସି ଜୟଧ୍ୱନି କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶୁମ୍ଭଙ୍କର ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନିମୟ ଶକ୍ତି ଯେଉଁଠାରେ ଆସୁଥିଲା, ଏହାକୁ ଦେବୀ ଏକ ବିଶାଳ ଉଲ୍କାରେ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। ଶୁମ୍ଭଙ୍କର ସିଂହ ଗର୍ଜନରେ ତିନି ଲୋକ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭୂବନ ଭରିଗଲା; ଏହି ଭୟଙ୍କର ଧ୍ବନି ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ସବୁକୁ ଆଚ୍ଛାଦିତ କଲା। ଦେବୀ ଶୁମ୍ଭଙ୍କ ତୀରଗୁଡ଼ିକୁ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ଶୁମ୍ଭ ତାଙ୍କର ଦୁର୍ଦ୍ଦମ୍ୟ ତୀରରେ ଦେବୀଙ୍କ ଶତଶଃ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଭସ୍ମ କଲେ। ଏହିପରେ ଚଣ୍ଡିକା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କର ଶୂଳରେ ଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ; ଏହି ଆଘାତରେ ଶୁମ୍ଭ ଭୂମିରେ ବେହୋଶ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ। ଅଚେତନାବସ୍ଥାରୁ ସ୍ଥିର ହେଇ, ନିଶୁମ୍ଭ ତାଙ୍କର ଧନୁ ଧରି ଦେବୀ, କାଳୀ ଏବଂ ସିଂହ ଉପରେ ତୀର ବର୍ଷା କଲେ। ପୁଣି, ଦାନବାଧିପତି ନିଶୁମ୍ଭ ତାଙ୍କର ବାହୁକୁ ଦଶ ହଜାର ଗୁଣା ବଢ଼ାଇ ଚଣ୍ଡିକା ଉପରେ ଚକ୍ର ଓ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କଲେ। ଏହିବେଳେ ଶୁଭେ ଦୁର୍ଗା, ସମସ୍ତ ବିପଦ ନାଶିନୀ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ସେଇ ଚକ୍ର ଓ ତୀରକୁ କାଟିଦେଲେ। ନିଶୁମ୍ଭ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ତାଙ୍କର ଗଦା ଧରି ଦେବୀ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଦାନବ ସେନା ସହିତ ଆଗେଇ ଆସିଲେ। ସେ ଆଗେଇ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ଚଣ୍ଡିକା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତାଲୱାରରେ ତାଙ୍କର ଗଦାକୁ କାଟିଦେଲେ, ତେବେ ନିଶୁମ୍ଭ ତାଙ୍କର ଶୂଳ ଧରିଲେ। ନିଶୁମ୍ଭ, ଯିଏ ଅମରମାନେଙ୍କୁ ନାଶ କରିଥିଲେ, ଶୂଳ ଧରି ଆଗେଇ ଆସିଲେ, ଏବଂ ଚଣ୍ଡିକା ଶକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କର ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଭେଦିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଭାଗିଯିବା ସମୟରେ, ଏହି ଥାରୁ ଆଉ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଯିଏ ଉଚ୍ଚରେ ଚିତ୍କାର କଲେ, “ରୁହ!” ସେ ନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତ ହେବା ସମୟରେ, ଦେବୀ ଜୋରରେ ହସିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ତାଲୱାରରେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ, ଯାହାଫଳରେ ସେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏହିପରେ ସିଂହ ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଓ ନଖରେ ଭୟଙ୍କର ଦାନବମାନେକୁ ଚିରିଦେଲା, ଏହିପରି କାଳୀ ଓ ଶିବଦୂତୀ ଅନ୍ୟ ଅସୁରମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ। କେତେକ ମହାଦାନବ କୌମାରୀଙ୍କ ଶୂଳରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ ହୋଇ ଅଚଳ ହେଇଗଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ ବ୍ରାହ୍ମାଣୀଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରପୂତ ପାଣିରେ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲେ। କେତେକ ମାହେଶ୍ୱରୀଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ବାରାହୀଙ୍କ ମୁହଁର ଆଘାତରେ ଭୂମିରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଦାନବମାନେ ବୈଷ୍ଣବୀଙ୍କ ଚକ୍ରରେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କ ବଜ୍ରରେ ବିଛିନ୍ନ ହେଲେ। କେତେକ ଅସୁର ପଳାଇଗଲେ, କେତେକ ମହାସଙ୍ଗ୍ରାମରୁ ଅଲୋପ ହେଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ କାଳୀ, ଶିବଦୂତୀ ଏବଂ ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ଉପଭୋଜିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଋଷି କହିଲେ: ନିଶୁମ୍ଭ, ଯିଏ ଶୁମ୍ଭଙ୍କ ପ୍ରାଣସମ ଭାଇ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ବିଧ୍ୱସ୍ତ ଦଳ ଓ ଭାଇଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି, ଶୁମ୍ଭ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ: “ତୁମେ ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଅହଂକାର କରୁଛ, ଦୁଷ୍ଟ ଦୁର୍ଗା! ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରି ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛ, ନିଜକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବୁଛ। ଏଠାରେ ମୁଁ ଏକାଟିଏ ଅଛି, ମୋ ସମ କିଏ? ଦେଖ, ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ମୋର ଅଂଶ ଭାବରେ ମୋରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉଛନ୍ତି।” ଏହିପରି କହିବା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମାଣୀ ଆଦି ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ, କେବଳ ଅମ୍ବିକା ତାଳେ ରହିଗଲେ। ଦେବୀ କହିଲେ: “ମୋର ଶକ୍ତିରେ ଅନେକ ରୂପେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲି, ଏବେ ସମସ୍ତ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ, ମୁଁ ଏକାଟିଏ ରହିଛି; ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୃଢ଼ ହୁଅ।” ଏହାପରେ ଦେବୀ ଓ ଶୁମ୍ଭଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହାକୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଅସୁର ଦେଖୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ପୁଣି ଭୟାନକ ହେଲା—ତୀର, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ରର ବର୍ଷାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ଅମ୍ବିକା ଶତଶଃ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦୈତ୍ୟପତି ତାହାକୁ ପ୍ରତିଅସ୍ତ୍ରରେ ଧ୍ୱଂସ କଲେ। ଏହିପରି ଦେବୀ ମଧୁର ଗର୍ଜନ ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟାରେ ଶୁମ୍ଭଙ୍କ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ରକୁ ସହଜରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ତା’ପରେ ଦେମନ୍ ଶୁମ୍ଭ ଦେବୀକୁ ଶତଶଃ ତୀରରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ କଲେ; ଦେବୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କର ତୀରରେ ଶୁମ୍ଭଙ୍କ ଧନୁକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଧନୁ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରେ, ଶୁମ୍ଭ ଏକ ଶୂଳ ଧରିଲେ; କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଚକ୍ରରେ ଏହି ଶୂଳକୁ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଥିବାବେଳେ କାଟିଦେଲେ। ତା’ପରେ ଦେମନ୍ ଏକ ରବିପ୍ରଭା ତାଲୱାର ଧରି ଦେବୀଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ; ଚଣ୍ଡିକା ତୀରରେ ତାଙ୍କର ତାଲୱାର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଢାଳକୁ କାଟିଦେଲେ। ସେଠି ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ରଥଚାଳକକୁ ପଡ଼ିଦେଲେ; ଘୋଡ଼ା ମୃତ, ଧନୁ ଭାଙ୍ଗିଯିବା, ଚାଳକ ନଥିବାବେଳେ, ଦେମନ୍ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଧରି ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ଦୌଡ଼ିଲେ। ସେ ଆଗେଇ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ଦେବୀ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ତାଙ୍କର ଗଦାକୁ କାଟିଦେଲେ; ତଥାପି, ଶୁମ୍ଭ ବଡ଼ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ତାଙ୍କର ମୁଠି ଉଠାଇ ଦେବୀ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେ ଦେବୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ମୁଠିରେ ଆଘାତ କଲେ, ଦେବୀ ତାଙ୍କର ହାତରେ ତାଙ୍କର ଛାତିରେ ଆଘାତ କଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ହାତର ଆଘାତରେ ଅସୁରରାଜ ଶୁମ୍ଭ ତୁରନ୍ତ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ତୁରନ୍ତ ପୁଣି ଉଠିଗଲେ।