ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର ସମୟରେ ଦେବୀ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ ସହିତ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୀଷଣ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା । ସେମାନେ ଏମିତି ଅସଂଖ୍ୟ ବାଣ ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମେଘ ଝଡ଼ରେ ବର୍ଷା ପଡ଼ିଥାଏ, ସେଉଁପରି ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିଲା । ଦେବୀ ଚଣ୍ଡିକା ସେମାନଙ୍କର ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ବାଣରେ କଟିଦେଲେ ଏବଂ ଦୁଇ ଦାନବ ନାୟକଙ୍କ ଅଙ୍ଗରେ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କରି ଆଘାତ କଲେ । ତାପରେ ନିଶୁମ୍ଭ ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଓ ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଢାଳ ଧରି, ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହବାହନକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କଲେ । କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଢାଳ ଓ ତଳୱାର କଟିଯାଇଲା, ସେ ଏକ ଶୁଳ ଛାଡ଼ିଲେ; ତାହା ଦେବୀଙ୍କ ଦିଗବିଜୟ ଚକ୍ରରେ ଦୁଇ ଟୁକୁଡ଼ା ହେଇଗଲା । ଏହା ଦେଖି ନିଶୁମ୍ଭ ରୋଷାବେଶରେ ଏକ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରିଲେ; ଦେବୀ ତାହାକୁ ତାଙ୍କର ମୁଷ୍ଟିରେ ଆଘାତ କରି ଭଞ୍ଜିଦେଲେ । ଏହା ପରେ ନିଶୁମ୍ଭ ଏକ ଗଦା ନେଇ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ତାହାକୁ ତ୍ରିଶୂଳରେ ଭଞ୍ଜି ଭସ୍ମ କରିଦେଲେ । ପୁଣି, ସେ ଏକ କୁଠାର ନେଇ ଆଗକୁ ଆସିଲେ, ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ବାଣ ବର୍ଷାରେ ଭୂମିରେ ପତିତ କରିଦେଲେ । ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନିଶୁମ୍ଭ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ତାଙ୍କର ଭାଇ ଶୁମ୍ଭ ବିକ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଦେବୀ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ । ସେ ତାଙ୍କର ରଥ ଉପରେ ଦଢ଼ି, ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଧରି, ଏଠିଆରେ ତାଙ୍କର ଅଠ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ସମଗ୍ର ଆକାଶକୁ ଆବୃତ କରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଉଥିଲେ । ଶୁମ୍ଭଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖି, ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଘଣ୍ଟା ଧ୍ୱନି କରିଲେ, ତାଙ୍କର ଧନୁର ତାନ ଅସହ୍ୟ ଶବ୍ଦ କରିଲା । ଘଣ୍ଟାର ଧ୍ୱନି ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା, ଏହାରେ ଦାନବ ସେନାମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ । ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହ ବିକଟ ଘର୍ଜନାରେ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦଶଦିଗ ଉପ୍ରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଚାପ ଦେଖାଉଥିଲା, ଯେପରି ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ଘର୍ଜନା କରେ । ଏହି ସମୟରେ କାଳୀ ଦେବୀ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀରେ ତାଙ୍କର ହାତ ଦେଇ ଏମିତି ଶବ୍ଦ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଅଗ୍ରଗାମୀ ଶବ୍ଦ ଅପରାଜିତ ହେଲା । ଶିବଦୂତୀ ଭୟଙ୍କର ହାସ୍ୟ କରିଲେ, ଏହି ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ଶବ୍ଦରେ ଦାନବମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ ଓ ଶୁମ୍ଭ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଗଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଦେବୀ ଅମ୍ବିକା ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ, “ହେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ, ରୁହ, ରୁହ!” ଏହା ଶୁଣି ଦେବତାମାନେ ଆକାଶରୁ “ଜୟ!” ବୋଲି ଦ୍ୱନି କଲେ । ଏବେ ଶୁମ୍ଭଙ୍କର ଅଗ୍ନିଶିଖାସମ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଆସୁଥିଲା, ତାହାକୁ ଏକ ବଡ଼ ଉଲ୍କା ନାଶ କରିଦେଲା । ଶୁମ୍ଭଙ୍କ ସିଂହର ଘର୍ଜନାରେ ତିନି ଲୋକ ଓ ସମସ୍ତ ଭୂବନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା; ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ବିଜୁଳିର ଗର୍ଜନା ସମାନ ଥିଲା । ଦେବୀ ଶୁମ୍ଭଙ୍କ ଛାଡ଼ିଥିବା ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ କଟିଦେଲେ, ଶୁମ୍ଭ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର କ୍ରୂର ବାଣରେ ଦେବୀଙ୍କ ଶସ୍ତ୍ର ଶତ-ଶତ ନାଶ କଲେ । ଏହାରେ ଚଣ୍ଡିକା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଶୁଳରେ ଆଘାତ କଲେ; ଏହି ଆଘାତରେ ଶୁମ୍ଭ ଭୂମିରେ ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡ଼ିଲେ । ପୁନଃ ସେ ଜ୍ଞାନ ଲାଗି ନିଶୁମ୍ଭ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ଧରି ଦେବୀ, କାଳୀ ଓ ସିଂହଉପରେ ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଦାନବନାୟକ ଦଶ ହଜାର ବାହୁ ହୋଇ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ଚକ୍ର ଓ ଅସଂଖ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କଲେ । ଦୁଃଖ ଦୂର୍ଗା ଦେବୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ସେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଚକ୍ର ଓ ବାଣକୁ ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ କଟିଦେଲେ । ଏହିପରି ନିଶୁମ୍ଭ ତ୍ୱରିତ ଗତିରେ ଗଦା ନେଇ ତାଙ୍କର ସେନା ସହିତ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ । ଯେତେବେଳେ ସେ ଆଗକୁ ଆସୁଥିଲେ, ଦେବୀ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାରରେ ତାଙ୍କର ଗଦା କଟିଦେଲେ; ତେଣୁ ସେ ଏକ ଶୁଳ ଧରିଲେ । ନିଶୁମ୍ଭ, ଯିଏ ଅମରମାନେଙ୍କୁ ନାଶ କରିଥିଲେ, ଶୁଳ ନେଇ ଆଗକୁ ଆସିଲେ; ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଶୁଳ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ବିଦାରିଦେଲେ । ଏହି ହୃଦୟରୁ ଏକ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇ “ଥମ୍ବ” ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲା । ତାହାକୁ ଦେଖି ଦେବୀ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରେ ହସିଲେ ଓ ତାଙ୍କର ତଳୱାରରେ ତାହାର ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଭୂମିରେ ପତିତ କରିଦେଲେ । ଏହାପରେ ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଓ ନଖରେ ଭୟଙ୍କର ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଚିରିଦେଲା, କାଳୀ ଓ ଶିବଦୂତୀ ଅନ୍ୟ ଅସୁରମାନେଙ୍କୁ ନିହତ କଲେ । କେହି ବଡ଼ ଦାନବ କୌମାରୀଙ୍କ ଶୁଳରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ ଅଚଳ ହେଇପଡ଼ିଲେ; କେହି ବ୍ରାହ୍ମାଣୀଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରପୂତ ଜଳରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଦୌଡ଼ିଗଲେ । କେହି ମାହେଶ୍ୱରୀଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳରେ ନିହତ ହେଲେ, କେହି ବାରାହୀଙ୍କ ମୁଣ୍ଡର ଆଘାତରେ ଭୂମିରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲେ । ଦାନବମାନେ କେହି ବୈଷ୍ଣବୀଙ୍କ ଚକ୍ରରେ, କେହି ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ଅନ୍ୟେ ଅନ୍ୟେ ନିହତ ହେଲେ । କେହି ଅସୁର ପଳାଇଗଲେ, କେହି ମହାଯୁଦ୍ଧରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଅନ୍ୟେ କାଳୀ, ଶିବଦୂତୀ ଓ ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ନିଗଳିତ ହେଲେ । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଋଷି କହିଲେ—ନିଶୁମ୍ଭ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ଜୀବନସମ ଭାଇ, ନିହତ ହୋଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ସେନା ଧ୍ୱଂସ ହେଉଛି, ଏହା ଦେଖି ଶୁମ୍ଭ ରୋଷାବେଶରେ ଏହିପରି କଥା କହିଲେ: “ତୁମେ ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଅହଂକାର କରୁଛ, ଦୁଷ୍ଟ ଦୁର୍ଗା! ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରି ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛ, ନିଜକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ଭାବୁଛ । ଏଠି ଏକମାତ୍ର ମୁଁ ଅଛି, ମୋ ସମ କିଏ? ଦେଖ, ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ମୋରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉଛନ୍ତି, ଏମାନେ ମୋର ଅଂଶ ।” ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମାଣୀଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ଲୟରେ ଲୀନ ହେଲେ, କେବଳ ଅମ୍ବିକା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲେ । ଦେବୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ଶକ୍ତିରେ ବହୁ ରୂପରେ ପ୍ରକଟିତ ହୋଇଛି, ଏବେ ସମସ୍ତ ଲୟ ହେଲେ ମୁଁ ଏକା ରହିଛି; ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୃଢ଼ ହୁଅ ।” ଏହାପରେ ଦେବୀ ଓ ଶୁମ୍ଭଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହାକୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ଦେଖୁଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଅସଂଖ୍ୟ ବାଣ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଭୟଙ୍କର ଶସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲା ।