ରକ୍ତବୀଜର ରକ୍ତ ଭୂମିରେ ପଡିବା ସହିତ, ତାହାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ମହା ଅସୁରମାନେ ଚାମୁଣ୍ଡାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଭସ୍ତ କରାଯାଇଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ରକ୍ତ ପିଇଥିଲେ, ଏବଂ ରକ୍ତବୀଜଙ୍କ ରକ୍ତ ପିଇଯିବା ପରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ତ୍ରିଶୂଳ, ଚକ୍ର, ବାଣ, ଖଡ୍ଗ ଓ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରହାର କରିଥିଲେ। ବହୁ ଅସ୍ତ୍ରର ଘାତରେ ରକ୍ତରେ ଭିଜିଥିବା ଏହି ମହା ଅସୁର ଭୂମିରେ ଢଳି ପଡିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ, ଏବଂ ମାତୃଗଣ ରକ୍ତମଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏଠି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବୀଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣି ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା ଯେ କିପରି ଦେବୀ ରକ୍ତବୀଜକୁ ବଧ କଲେ। ଏବେ ରଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—ରକ୍ତବୀଜ ବଧ ହେବା ପରେ ଶୁମ୍ଭ ଏବଂ ନିଶୁମ୍ଭ କ’ଣ କଲେ? ତାଙ୍କ ଅତ୍ୟଧିକ କ୍ରୋଧ କେମିତି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା? ରକ୍ତବୀଜ ବଧ ହେବା ପରେ ଶୁମ୍ଭ, ନିଶୁମ୍ଭ ଏବଂ ଯେଉଁଠି ଅସୁରମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡିଥିଲେ, ସେମାନେ ଅସୀମ କ୍ରୋଧରେ ଆବେଶିତ ହେଲେ। ନିଶୁମ୍ଭ ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ସେନା ନେଇ ଦେବୀଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଏଗିଯିଲେ। ତାଙ୍କ ସାମ୍ନା, ପଛ ଏବଂ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସୁରମାନେ, କ୍ରୋଧରେ ଓଠ କଟି, ଦେବୀଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶୁମ୍ଭ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ସେନା ସହିତ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ମାତୃମଣ୍ଡଳୀଙ୍କ ସହ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏଠି ଦେବୀ ଓ ଶୁମ୍ଭ-ନିଶୁମ୍ଭ ମଧ୍ୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ତୀବ୍ର ବାଣବର୍ଷା ହେଉଥିଲା, ଯେପରି ମେଘ ଝରିବା ସମୟରେ ବର୍ଷା ହୁଏ। ଚଣ୍ଡିକା ତାଙ୍କର ବାଣମାଳା ସହିତ ଅସୁରମାନଙ୍କ ବାଣ କାଟିଦେଉଥିଲେ ଏବଂ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କ ଅଙ୍ଗପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗରେ ଅସ୍ତ୍ରବର୍ଷା କରୁଥିଲେ। ନିଶୁମ୍ଭ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଢାଲ ନେଇ ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହବାହନୀକୁ ମୁଣ୍ଡିରେ ଘାତ କଲେ। ଦେବୀ ତାଙ୍କର ତଳୱାର ଓ ଢାଲ କାଟିଦେଲେ, ତେବେ ନିଶୁମ୍ଭ ଏକ ଶୂଳ ଛାଡ଼ିଲେ; ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଚକ୍ରରେ ଏହାକୁ ଦୁଇ ଟୁକୁରା କରିଦେଲେ। ଏହି ଦେଖି ନିଶୁମ୍ଭ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଏକ ତ୍ରିଶୂଳ ନେଲେ, ଦେବୀ ତାଙ୍କର ମୁଷ୍ଟିଘାତରେ ଏହାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏହା ପରେ ନିଶୁମ୍ଭ ଗଦା ନେଇ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳରେ ଏହି ଗଦାକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଲେ। ଏହି ଭଳି ଅସୁରମାନେ କ୍ରମେ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଆସୁଥିଲେ, ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ତୀବ୍ର ବାଣବର୍ଷାରେ ଭୂମିରେ ଢଳି ପକାଇଦେଉଥିଲେ। ନିଶୁମ୍ଭ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ ଭୂମିରେ ପଡିଲେ, ତାଙ୍କର ଭାଇ ଶୁମ୍ଭ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧରେ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ଏଗିଲେ। ତାଙ୍କ ରଥରେ ଦଢ଼ିଅଛି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କର ଅଠ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ସମଗ୍ର ଆକାଶକୁ ଆବୃତ କରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ। ଶୁମ୍ଭଙ୍କ ଏହି ଆଗ୍ରସରତା ଦେଖି ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଘଣ୍ଟା ଧ୍ୱନି କଲେ, ଧନୁଷର ତାଣି ତଳ ଅସହ୍ୟ ଶବ୍ଦ କରିଲା। ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଘଣ୍ଟା ଧ୍ୱନିରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ, ଯାହାରେ ଅସୁର ସେନାର ସାହସ କମିଗଲା। ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହ ଭୟଙ୍କର ଦହାଡ଼ରେ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦଶ ଦିଗ ଅନୁନାଦିତ ହେଲା। କାଳୀ ତାଙ୍କର ହାତ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଆଘାତ କଲେ, ଏହି ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ପୂର୍ବ ଶବ୍ଦ ଚାପିଗଲା। ଶିବଦୂତୀ ଭୟଙ୍କର ହାସ୍ୟ କରିଲେ, ଏହି ଶବ୍ଦରେ ଅସୁରମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ ଏବଂ ଶୁମ୍ଭ ଅତ୍ୟଧିକ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ଅମ୍ବିକା ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ, "ଠାରୁ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ, ଠାରୁ!" ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଦେବତାମାନେ ଆକାଶରୁ "ଜୟ!" ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶୁମ୍ଭ ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଯାହା ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ମେଘ ପରି ଆସୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଏହାକୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଉଲ୍କା ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲା। ଶୁମ୍ଭଙ୍କ ସିଂହଦହାଡ଼ରେ ତିନି ଲୋକ ଓ ସମସ୍ତ ମଣ୍ଡଳ ଉନ୍ମାଦିତ ହେଲା, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ବିଜ୍ରୁତ ପରି ଶବ୍ଦକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲା। ଦେବୀ ଶୁମ୍ଭଙ୍କ ଛାଡ଼ିଥିବା ବାଣକୁ କାଟିଦେଲେ, ଶୁମ୍ଭ ମଧ୍ୟ ତୀବ୍ର ବାଣରେ ଦେବୀଙ୍କ ଶତ-ଶତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ କ୍ଷୟ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଚଣ୍ଡିକା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଶୂଳ ଘାତ କଲେ, ଏହାର ଘାତରେ ଶୁମ୍ଭ ଭୂମିରେ ଅଚେତନ ହେଲେ। ପୁନର୍ବାର ଶୁମ୍ଭ ଜ୍ଞାନ ଆସି ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ନେଇ ଦେବୀ, କାଳୀ ଓ ସିଂହ ଉପରେ ବାଣବର୍ଷା କଲେ। ଏବେ ଅସୁରପତି ତାଙ୍କର ବାହୁ ଦଶ ହଜାର ଗୁଣା ବଢ଼ାଇ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରି ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ରବର୍ଷାରେ ଆବୃତ କଲେ। ଦୁର୍ଗା ଏହି ସମସ୍ତ ଚକ୍ର ଓ ବାଣକୁ ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ କାଟିଦେଲେ। ନିଶୁମ୍ଭ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ତାଙ୍କର ଗଦା ନେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ଏଗିଲେ, ଦେବୀ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଖଡ୍ଗରେ ଏହାକୁ କାଟିଦେଲେ, ତେବେ ନିଶୁମ୍ଭ ଶୂଳ ଧାରଣ କଲେ। ଏହି ଶୂଳ ନେଇ ନିଶୁମ୍ଭ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ, ଚଣ୍ଡିକା ତାଙ୍କର ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଭେଦିଦେଲେ। ହୃଦୟ ଭାଗ ଫାଟି ଯିବା ସହିତ ତାହାଠାରୁ ଏକ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସୁର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ "ଠାରୁ!" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲା। ଦେବୀ ହସି ଏହି ନୂତନ ଅସୁରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ତଳୱାରରେ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ସେ ଭୂମିରେ ଢଳି ପଡିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହ ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଓ ନଖରେ ଭୟଙ୍କର ଅସୁରମାନୋ ଟୁକୁରା କରିଦେଉଥିଲେ; କାଳୀ ଓ ଶିବଦୂତୀ ଅନ୍ୟ ଅସୁରମାନୋ ନିହତ କରିଦେଉଥିଲେ। କେତେକ ମହାଅସୁର କୌମାରୀଙ୍କ ଶୂଳରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ ଅଚଳ ହୋଇଯାଉଥିଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଣୀଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରପୂତ ଜଳରେ ପରାସ୍ତ ହୋଇ ଦୌଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଦୈବୀ ଶକ୍ତି ଓ ଦୟାବାନ ରୂପରେ ଅସୁରମାନୋ ଉପରେ ବିଜୟ ହାସଲ କଲେ, ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପୂଜା କଲେ।