ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର ସମୟରେ, ଦେବୀଙ୍କ ଅନେକ ଶକ୍ତିମାନ ରୂପମାନେ—କୁମାରୀ, ବାରାହୀ ଏବଂ ମାହେଶ୍ଵରୀ—ମହାଦାନବ ରକ୍ତବୀଜଙ୍କୁ ତୀର, ଖଡ଼ା ଓ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ। ରକ୍ତବୀଜ, କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧା ହୋଇ, ସେମାନଙ୍କୁ ଏକାଏକା ଗଦା ଦେଇ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଆଘାତ କରିଲେ। ତାଙ୍କୁ ମାନ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପୁନିପୁନି ଆଘାତ କରାଯିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ଶରୀରରୁ ଝରିଥିବା ରକ୍ତ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା, ଏବଂ ସେହି ରକ୍ତଧାରାରୁ ଅନେକ ନୂତନ ଦାନବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ସେହି ଦାନବମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଭରିଦେଲେ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ମିତ ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଦେବମାନେ ଏପରି ଆତଙ୍କିତ ଦେଖି, ଚଣ୍ଡିକା ଦ୍ରୁତ ଭାବେ କାଳୀଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଚାମୁଣ୍ଡା, ତୁମର ମୁହଁ ବଡ଼ କର। ମୋର ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଝରିଥିବା ଏହି ଦାନବ ଓ ରକ୍ତବୀଜଙ୍କ ରକ୍ତରୁ ଉପଜିଥିବା ଦାନବମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଝରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମ ମୁହଁରେ ପଡ଼ିବା ପୂର୍ବରୁ ସେମାନେ ଖାଇ ଦେ। ଯେଉଁ ଦାନବମାନେ ତୁମେ ଖାଇଦେବ, ସେମାନେ ପୁନି ଉଠିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଏହିପରି ଭାବେ ରକ୍ତବୀଜଙ୍କ ଶକ୍ତି ଶେଷ ହେବ।" ଏପରି କହି, ଦେବୀ ତୀର ଦେଇ ରକ୍ତବୀଜଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ କାଳୀ ତାଙ୍କର ରକ୍ତ ମୁହଁରେ ଧରିଲେ। ରକ୍ତବୀଜ ତାଙ୍କର ଗଦା ଦେଇ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବୀଙ୍କୁ କିଛି ଯନ୍ତ୍ରଣା ହେଲା ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ପୁନି ବହୁତ ରକ୍ତ ଝରିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଝରୁଥିଲା, ଚାମୁଣ୍ଡା ତାହା ମୁହଁରେ ଧରୁଥିଲେ। ଏହି ରକ୍ତରୁ ଉପଜିଥିବା ଦାନବମାନେ ଚାମୁଣ୍ଡା ଦ୍ୱାରା ଖାଇଦିଆଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ରକ୍ତବୀଜଙ୍କ ରକ୍ତ ମଧ୍ୟ ପିଇଉଥିଲେ। ଏହା ପରେ, ଦେବୀ ତ୍ରିଶୂଳ, ଚକ୍ର, ବାଣ, ଖଡ଼ା ଓ ତୀର ଦ୍ୱାରା ରକ୍ତବୀଜଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ କାଳୀ ତାଙ୍କର ରକ୍ତ ପିଇଉଥିଲେ। ଶେଷରେ, ଏତେ ଶସ୍ତ୍ର ଆଘାତରେ ରକ୍ତବୀଜ ରକ୍ତରେ ଲୁହା ହୋଇ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ, ଏବଂ ମାତୃଗଣ ରକ୍ତ ମଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୈବୀ କାହାଣୀ ଶୁଣି, ଶ୍ରୋତା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ପୂଜ୍ୟନୀୟ, ଆପଣ ଯେଉଁ ମହାନ କାହାଣୀ ରକ୍ତବୀଜ ବଧ ଉପରେ କହିଛନ୍ତି, ତାହା ଅତି ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର। ଏବେ ମୁଁ ଆଉ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁମ୍ଭ ଏବଂ ନିଶୁମ୍ଭ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ରକ୍ତବୀଜ ବଧ ପରେ କଲେ।" ରକ୍ତବୀଜ ବଧ ହେବା ପରେ, ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ ଏବଂ ଯେଉଁ ଦାନବମାନେ ପୂର୍ବରୁ ପଡ଼ିଥିଲେ, ସେମାନେ ଅପାର କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ନିଶୁମ୍ଭ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ବଳ ନେଇ, କ୍ରୋଧରେ ତାଡ଼ି ଦେବୀଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଆଗେଇଲେ। ସେଠାରେ, ତାଙ୍କ ପୃଷ୍ଠେ, ସାମ୍ନାରେ ଓ ଦୁଇପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଦାନବମାନେ, କ୍ରୋଧରେ ଅପୂର୍ବ ଭାବେ ଦେବୀଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଆସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶୁମ୍ଭ, ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ତାଙ୍କର ସେନା ନେଇ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଆସିଲେ, ଏବଂ ମାତୃମାନେ ସହିତ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏଠାରେ ଦେବୀ ଓ ଶୁମ୍ଭ-ନିଶୁମ୍ଭ ମଧ୍ୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ବାଣ ବର୍ଷା ବର୍ଷାଧାରା ପରି ପଡ଼ୁଥିଲା। ଚଣ୍ଡିକା ତାଙ୍କର ବାଣ ଦେଇ ଦାନବମାନେ ଛାଡ଼ିଥିବା ବାଣକୁ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ଦୁଇ ଦାନବ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। ନିଶୁମ୍ଭ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଖଡ଼ା ଓ ଚମକୁଥିବା ଢାଳ ନେଇ, ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହବାହନୀଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ। ତାଙ୍କ ଢାଳ ଓ ଖଡ଼ା କାଟିଯିବା ପରେ, ଦାନବ ଏକ ତୀର ନେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ନିକଟେ ଆସିଲେ; ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେହି ତୀରକୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରିଦେଲେ। ଏହିପରେ, ନିଶୁମ୍ଭ କ୍ରୋଧରେ ଏକ ତ୍ରିଶୂଳ ଉଠାଇଲେ; ଦେବୀ ତାଙ୍କର ମୁଷ୍ଟି ଆଘାତରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଏହା ପରେ, ଦାନବ ତାଙ୍କର ଗଦା ଦେଇ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଗଦାକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଲେ। ପରେ, ଦାନବ ଏକ କୁଠାର ନେଇ ଆସିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ବାଣ ବର୍ଷା ଦେଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଦେଲେ। ଏହିପରେ, ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନିଶୁମ୍ଭ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଶୁମ୍ଭ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧରେ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଆଗେଇଲେ। ଶୁମ୍ଭ ତାଙ୍କର ରଥ ଉପରେ ଦାନବିୟ ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଅପୂର୍ବ ଆଠଟି ଅସମାନ୍ୟ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ସମଗ୍ର ଆକାଶକୁ ଆବୃତ କରି ଚମକୁଥିଲେ। ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଘଣ୍ଟା ଧ୍ୱନି କରିଲେ, ଏବଂ ଧନୁର ତାର ତଣିବା ଶବ୍ଦ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଆସିଲା। ଘଣ୍ଟା ଶବ୍ଦ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଲା, ଯାହା ଦାନବ ସେନାମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ସିଂହ ଭୟଙ୍କର ଦହାଡ଼ରେ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦଶ ଦିଗକୁ ଉଠାଇଦେଲା, ଯେପରି ମଦମତ୍ତ ହାତୀ ଦହାଡ଼େ। କାଳୀ ତାଙ୍କର ହାତ ଦେଇ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଆଘାତ କଲେ, ତାହାର ଶବ୍ଦ ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟ ଶବ୍ଦକୁ ଅପରାଜିତ କଲା। ଶିବଦୂତୀ ଭୟଙ୍କର ହସ୍ତରେ ଦାନବମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କମ୍ପିତ ହେଲେ, ଶୁମ୍ଭ ଅପାର କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧା ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଅମ୍ବିକା ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ, "ଦୁଷ୍ଟମାନେ, ଦଉଡ଼ନାହିଁ, ଥାଅ!" ଦେବମାନେ ଆକାଶରୁ ଜୟଧ୍ୱନି କଲେ। ଶୁମ୍ଭ ତାଙ୍କର ଅଗ୍ନିପରି ଶକ୍ତି ମୁକ୍ତ କଲେ, ଯାହା ଏକ ମହାଗ୍ନିପିଂଡ଼ ପରି ଆସୁଥିଲା, ଦେବୀ ଏକ ମହାଉଲ୍କା ଦ୍ୱାରା ତାହାକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ। ଶୁମ୍ଭଙ୍କ ସିଂହ ଦହାଡ଼ରେ ତିନି ଲୋକ ଓ ସମସ୍ତ ଭୂଭାଗ ଭରିଗଲା, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ବଜ୍ର ଧ୍ୱନି ପରି ବିଜୟୀ ହେଲା। ଦେବୀ ଶୁମ୍ଭଙ୍କ ଛାଡ଼ିଥିବା ବାଣକୁ କାଟିଦେଲେ, ଶୁମ୍ଭ ମଧ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କ ଶସ୍ତ୍ରକୁ ତୀବ୍ର ବାଣରେ ଧ୍ଵଂସ କରିଦେଲେ। ଏହିପରେ, କ୍ରୋଧିତ ଚଣ୍ଡିକା ତୀର ଦେଇ ଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ଶୁମ୍ଭ ତାହାରେ ଅଚେତନ ହୋଇ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଲେ।