ଦେବୀମାହାତ୍ମ୍ୟର ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଗାଥାରେ, ଯେତେବେଳେ ମାତୃଗଣ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ମହାରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରୁଥିଲେ, ସେଥିରେ ଅସୁରମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଏହା ଦେଖି ମହାରାକ୍ଷସ ରକ୍ତବୀଜ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ମୁଁହେଁ ଆସି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗକୁ ବଢିଲେ । ନିଜ ଶରୀରରୁ ଏକ ଫୋଟା ରକ୍ତ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ, ସେଠାରୁ ସେ ଆକାର ଓ ପ୍ରଭାବରେ ସମାନ ଅନେକ ରକ୍ଷସ ଉଦ୍ଭବ ହେଉଥିଲେ । ମହାରାକ୍ଷସ ରକ୍ତବୀଜ ଗଦା ନେଇ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କ ଶୂଳ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କୁ ବଜ୍ର ମାରି ଆଘାତ କରିଲେ । ବଜ୍ରର ଘାତରେ ଏତେ ରକ୍ତ ବହିଲା ଯେ, ତାହାରୁ ତାଙ୍କ ଆକୃତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ସମାନ ଅନେକ ଯୋଦ୍ଧା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ଯେତେ ଫୋଟା ରକ୍ତ ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଝରୁଥିଲା, ସେତେ ଅସୁର ଉପଜି, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ ଓ ସାହସ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ । ସେଠାରେ ରକ୍ତରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଏହି ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ମାତୃଗଣଙ୍କ ସହ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଭୟାନକ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ପଡ଼ି ପଡ଼ି ଯୁଦ୍ଧ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିକଟ ହେଲା । ପୁନି, ଯେତେବେଳେ ବଜ୍ର ଘାତରେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଆହତ ହେଉଥିଲା, ରକ୍ତ ଝରି ହଜାର-ହଜାର ଅସୁର ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଥିଲେ । ଯୁଦ୍ଧରେ ବୈଷ୍ଣବୀ ଚକ୍ର ମାରି ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କରିଲେ, ଆଇନ୍ଦ୍ରୀ ତାଙ୍କୁ ଗଦା ଦେଇ ଆଘାତ କରିଲେ । ବୈଷ୍ଣବୀଙ୍କ ଚକ୍ରର ଘାତରୁ ଯେଉଁଠାରେ ରକ୍ତ ବହୁଥିଲା, ସେଠାରୁ ଅନେକ ମହାରାକ୍ଷସ ଉପଜି, ସାରା ବିଶ୍ୱକୁ ଭରି ଦେଲେ । କୁମାରୀ ଶୂଳ ଦେଇ, ବାରାହୀ ତାଲୱାର ଦେଇ, ମାହେଶ୍ଵରୀ ତୃଶୂଳ ଦେଇ ରକ୍ତବୀଜ ଉପରେ ଆଘାତ କରିଲେ । ଏହା ଦେଖି ରକ୍ତବୀଜ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ, ନିଜ ଗଦା ଦେଇ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମାତୃଙ୍କୁ ଆଘାତ କରିଲେ । ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶକ୍ତିର ଘାତରେ ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଝରୁଥିବା ରକ୍ତ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି, ଏହି ରକ୍ତଧାରାରୁ ଅସଂଖ୍ୟ ଅସୁର ଉପଜିଲେ । ଏମିତି ରକ୍ତରୁ ଉପଜିଥିବା ଅସୁରମାନେ ସାରା ବିଶ୍ୱକୁ ଭରି ଦେଲେ, ଏହା ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଭୀତ ହେଲେ । ଦେବତାଙ୍କ ଭୟ ଦେଖି, ଚଣ୍ଡିକା ଶୀଘ୍ର କଥା କହି କାଳୀଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ: "ଚାମୁଣ୍ଡେ, ତୁମ ମୁଁହକୁ ବଡ଼ କର । ମୋ ଅସ୍ତ୍ରର ଘାତରୁ ଝରୁଥିବା ରକ୍ତଫୋଟା ଓ ରକ୍ତବୀଜଙ୍କ ରକ୍ତରୁ ଉପଜୁଥିବା ମହାରାକ୍ଷସମାନେ, ସେମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଉପଜୁଛନ୍ତି, ତୁମେ ସେମାନୋକୁ ଏହି ଖଲ୍ବଳା ମୁଁହ ଦ୍ୱାରା ଗ୍ରହଣ କର । ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ସେମାନୋକୁ ଖାଇଦିଅ, ଯେପରିଏ ଏହି ରକ୍ତବୀଜ ତାଙ୍କ ରକ୍ତ ଶେଷ ହେଲେ ପରେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବେ ନଶ୍ଟ ହେବ । ତୁମେ ଯେଉଁ ଭୟଙ୍କର ଅସୁରମାନେ ଖାଇଦେବ, ସେମାନେ ଆଉ ଉପଜିବେ ନାହିଁ ।" ଏପରି କହି, ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଶୂଳ ଦେଇ ଆଘାତ କରିଲେ, ଏବଂ କାଳୀ ତାଙ୍କ ମୁଁହରେ ରକ୍ତବୀଜଙ୍କ ରକ୍ତ ଧରିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ରକ୍ତବୀଜ ତାଙ୍କୁ ଗଦା ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ଏହି ଘାତରୁ କିଛି ବେଦନା ହେଲା ନାହିଁ । ଏପରି ଘାତ ପରେ ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଅଧିକ ରକ୍ତ ବହିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ପଡ଼ୁଥିଲା, ଚାମୁଣ୍ଡା ତାହା ମୁଁହରେ ଧରୁଥିଲେ । ରକ୍ତ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁ ଉପଜୁଥିବା ମହାରାକ୍ଷସମାନେ ଚାମୁଣ୍ଡା ଖାଇଦେଉଥିଲେ, ଏବଂ ରକ୍ତବୀଜଙ୍କ ରକ୍ତ ମଧ୍ୟ ପିଇଉଥିଲେ । ଏହିପରି ଭାବରେ ଚାମୁଣ୍ଡା ତାଙ୍କ ରକ୍ତ ପିଇଦେଲେ, ଦେବୀ ତୃଶୂଳ, ଚକ୍ର, ବାଣ, ତାଲୱାର, ଶୂଳ ଦେଇ ରକ୍ତବୀଜକୁ ଆଘାତ କରିଲେ । ଅସଂଖ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଘାତରେ ରକ୍ତବୀଜ ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ, ମାତୃଗଣ ରକ୍ତମଦାନ୍ଧ ହୋଇ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦେବୀର କଥା, ବିଶେଷ କରି ରକ୍ତବୀଜ ବିଧ୍ୱଂସ ଉପରେ ଆପଣ ମୋତେ ଶ୍ରବଣ କରାଇଲେ । ଏବେ ମୁଁ ଆଉ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ରକ୍ତବୀଜ ବିଧ୍ୱଂସ ପରେ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ କ’ଣ କରିଥିଲେ । ରକ୍ତବୀଜ ବିଧ୍ୱଂସ ହେବା ସହିତ, ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ିଥିବା ଅନ୍ୟ ଅସୁରମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ । ନିଜ ମହାସେନା ଧ୍ୱଂସ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ନିଶୁମ୍ଭ ଦୁଃଖ ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଅସୁରସେନା ସହ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗକୁ ଆସିଲେ । ତାଙ୍କ ଆଗରେ, ପଛରେ, ଦୁଇ ପାଖରେ ଭୟଙ୍କର ଅସୁରମାନେ, କ୍ରୋଧରେ ଓଠ ଚବାଉଥିବା, ଦେବୀଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଆସିଲେ । ଶୁମ୍ଭ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସେନା ସହ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଆଗକୁ ଆସିଲେ, ଏବଂ ମାତୃଗଣ ସହ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା । ତାହାଁଠାରେ ଦେବୀ ଓ ଶୁମ୍ଭ-ନିଶୁମ୍ଭ ମଧ୍ୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ବର୍ଷା ମେଘର ପ୍ରବଳ ବର୍ଷା ପରି ଅସଂଖ୍ୟ ବାଣ ପଡ଼ିଥିଲା । ଚଣ୍ଡିକା ତାଙ୍କ ଅସଂଖ୍ୟ ବାଣ ଦେଇ ଶୁମ୍ଭ-ନିଶୁମ୍ଭ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରଭଣ୍ଡାକୁ ଚିରିଦେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗରେ ଅସଂଖ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ମାରିଲେ । ନିଶୁମ୍ଭ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତାଲୱାର ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଢାଳ ନେଇ, ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହ ଭାନ୍ତିକୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ । ତାଙ୍କ ଢାଳ ଓ ତାଲୱାର ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବା ପରେ, ଅସୁର ଏକ ଶୂଳ ନେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ମାରିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ତାହାକୁ ଚକ୍ର ଦେଇ ମଧ୍ୟରୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରିଦେଲେ । ନିଶୁମ୍ଭ ପୁନି କ୍ରୋଧରେ ତୃଶୂଳ ନେଇ ଆସିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ଏକ ଘୁଞ୍ଚ ଦେଇ ତାହାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ । ପରେ ତିନି ଗଦା ନେଇ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ମାରିଲେ, ଦେବୀ ତୃଶୂଳ ଦେଇ ଏହାକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଲେ । ଅନ୍ତେ, ଅସୁର ଦାଉ ନେଇ ଆସିଲେ, ଦେବୀ ତୀବ୍ର ବାଣବର୍ଷା ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ । ନିଶୁମ୍ଭ, ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ନେଇ, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଶୁମ୍ଭ ଭୟାନକ କ୍ରୋଧରେ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଆଗକୁ ଆସିଲେ । ତାଙ୍କ ରଥ ଉପରେ ଦଢ଼ି ଅନେକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ତାଙ୍କ ଏଠରୁ ଅଠଟି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆକାଶକୁ ଆବୃତ କରି ଚମକୁଥିଲେ ।