ଦେବୀଙ୍କ ଉପରେ ଶର୍ବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେହି ମହାସୁରମାନେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, କାଟ୍ୟାୟନୀ ଯେଉଁଠାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମେ, ଅମରମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଥିବା ସେହି ଦାନବମାନେ, ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଦେବୀଙ୍କ ଉପରେ ବାଣ, ଶୁଳ, ତର୍ଜନୀ ଓ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କରିଲେ। କିନ୍ତୁ ଦେବୀ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ସହଜରେ କାଟି ଦେଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କାଳୀ ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ—କେହି ତାଙ୍କର ଶୁଳରେ ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ ହେଉଥିଲେ, କେହି ତାଙ୍କର କପାଳ ଦଣ୍ଡରେ ପିଟାଯାଉଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମାଣୀ ତାଙ୍କର କମଣ୍ଡଳୁର ପାଣି ଛିଟି ଦେଇ, ଯେଉଁଠାରେ ଦାନବମାନେ ପଳାଉଥିଲେ, ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହ କ୍ଷୟ କରିଦେଉଥିଲେ। ମାହେଶ୍ୱରୀ ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଲ ଦ୍ୱାରା, ବୈଷ୍ଣବୀ ଚକ୍ରରେ, ଏବଂ କୌମାରୀ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ଶୁଳରେ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଘାତ କରୁଥିଲେ। ଏଇନ୍ଦ୍ରୀଙ୍କ ବଜ୍ରଘାତରେ ଶତଶଃ ଦାନବ ଓ ଦାନବା ରକ୍ତପାତ ହୋଇ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। ବରାହୀଙ୍କ ଦାଢ଼ିର ଘାତରେ ଏକାଉଁ ଦାନବ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାଁତର ଘାତରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଅସୁସ୍ଥ ହେଉଥିଲେ, ଏବଂ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ଛିନ୍ନ ହେଉଥିଲେ। ନାରସିଂହୀ ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ବଦିଗ୍ମାନ୍ୟ ହୋଇଯାଉଥିଲା, ସେ ତାଙ୍କର ନଖରେ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଉପସ୍ଥିତ ଦାନବମାନେ ଭକ୍ଷଣ କରୁଥିଲେ। ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ ଉଚ୍ଚ ହସ ଓ ଶିବଦୂତୀଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଧମକରେ ଦାନବମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, ତାପରେ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଭକ୍ଷଣ ହେଉଥିଲେ। ମାତୃଗଣଙ୍କ ଏହି କ୍ରୋଧାନ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦେବଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ବିନାଶ ପାଉଥିଲେ। ଏହିପରି ଦେଖି, ଦାନବମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଏଥିରେ ମହାଦାନବ ରକ୍ତବୀଜ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆଗ୍ରସର ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଶରୀରରୁ ଯେତେବେଳେ ଏକ ରକ୍ତବିନ୍ଦୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ୁଥିଲା, ସେଇଠାରେ ଏକ ତାଙ୍କ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିଲା। ଏହି ମହାଦାନବ ଗଦା ନେଇ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କ ଶୁଳ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ; ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘାତ କଲେ। ବଜ୍ରଘାତରେ ରକ୍ତବୀଜ ଦେହରୁ ବହୁତ ରକ୍ତ ଝରିଲା, ଏହି ରକ୍ତ ଠାରୁ ତାଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମ ସହିତ ନବୀନ ଯୋଦ୍ଧା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦେହରୁ ଯେତେ ରକ୍ତବିନ୍ଦୁ ପଡ଼ୁଥିଲା, ସେତେ ଲୋକ ତାଙ୍କ ସ୍ୱଳ୍ପ ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ ଓ ଶୌର୍ୟ ସହ ଜନ୍ମ ନେଉଥିଲେ। ଏହି ରକ୍ତ ଠାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ସେମାନେ ମାତୃଗଣଙ୍କ ସହ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା। ପୁଣି, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ବଜ୍ର ଘାତ ହେଲେ ଯେଉଁଠାରୁ ରକ୍ତ ଝରୁଥିଲା, ସେଠାରୁ ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବୈଷ୍ଣବୀ ତାଙ୍କୁ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘାତ କଲେ, ଏବଂ ଏଇନ୍ଦ୍ରୀ ତାଙ୍କୁ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ମାରିଲେ। ବୈଷ୍ଣବୀଙ୍କ ଚକ୍ର ଘାତରେ ଯେଉଁଠାରୁ ରକ୍ତ ବହୁଥିଲା, ସେଠାରୁ ଅନେକ ଦାନବ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଥିଲେ, ସେମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ଭରି ଦେଇଥିଲେ। କୁମାରୀ ଶୁଳ ଦ୍ୱାରା, ବରାହୀ ତାଙ୍କର ଖଡ଼ଗ ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ମାହେଶ୍ୱରୀ ତ୍ରିଶୂଲ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ତବୀଜଙ୍କୁ ଆଘାତ କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ରକ୍ତବୀଜ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ସମସ୍ତ ମାତୃଗଣଙ୍କୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବେ ତାଙ୍କର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଘାତ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଶୁଳ ଦ୍ୱାରା ଘାତ କରାଯିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ଦେହରୁ ଝରୁଥିବା ରକ୍ତ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଲା, ଏହି ରକ୍ତ ଝରାଠାରୁ ଅସଂଖ୍ୟ ଦାନବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଏହି ଦାନବମାନେ ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ଭରିଦେଲେ, ଏହା ଦେଖି ଦେବମାନେ ଭୟରେ ଅତି ଅଶାନ୍ତ ହେଉଥିଲେ। ଦେବମାନେ ଭୟଭୀତ ଦେଖି, ଚଣ୍ଡିକା ତୁରନ୍ତ କାଳୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କହିଲେ, “ଚାମୁଣ୍ଡେ, ତୁମର ମୁଁହ ବଡ଼ କର।” “ମୋ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଘାତ ହେଉଥିବା ସମୟରେ ଯେଉଁ ରକ୍ତବିନ୍ଦୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ତାଠାରୁ ଯେଉଁ ମହାଦାନବ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ରକ୍ତବୀଜଙ୍କ ରକ୍ତରୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଥିବା ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ତୁମ ଚପଳ ମୁଁହରେ ଗ୍ରହଣ କର। ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ଷଣ କର; ଏପରି କଲେ ଏହି ଦାନବ ତାଙ୍କର ରକ୍ତ ଶେଷ ହେଲେ ନଶ୍ୱର ହେବେ, ଏବଂ ତୁମେ ଯେଉଁ ଦାନବକୁ ଭକ୍ଷଣ କରିବେ ସେମାନେ ପୁନର୍ବାର ଉପସ୍ଥିତ ହେବେ ନାହିଁ।” ଏପରି କହି, ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଶୁଳ ଦ୍ୱାରା ଘାତ କଲେ, ଏବଂ କାଳୀ ରକ୍ତବୀଜଙ୍କ ରକ୍ତ ତାଙ୍କର ମୁଁହରେ ଧରିଲେ। ତାପରେ ରକ୍ତବୀଜ ତାଙ୍କର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ଘାତ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଘାତରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଏକ ମାତ୍ର କ୍ଷତି ହେଲା ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ବହୁତ ରକ୍ତ ବହିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ରକ୍ତ ପଡ଼ୁଥିଲା, ସେଠାରେ କାମୁଣ୍ଡା ତାହାକୁ ତାଙ୍କର ମୁଁହରେ ଧରୁଥିଲେ। ଏହି ରକ୍ତରୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଥିବା ଦାନବମାନେ କାମୁଣ୍ଡାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ଷିତ ହେଉଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କର ରକ୍ତକୁ ବି ମୁଁହରେ ନେଉଥିଲେ। ଦେବୀ ତ୍ରିଶୂଲ, ଚକ୍ର, ବାଣ, ଖଡ଼ଗ ଓ ଶୁଳ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ତବୀଜଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ଯାହାର ରକ୍ତ କାମୁଣ୍ଡାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପିଇ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏହିପରି ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଘାତରେ ରକ୍ତବୀଜ ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ତାପରେ, ରାଜନ୍, ଦେବମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ମାତୃଗଣ ରକ୍ତମଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏଠାରେ ଶୂତିକ୍ଷ୍ଣ ମୁନି କହୁଛନ୍ତି, “ହେ ପୂଜ୍ୟ, ଆପଣ ମୋତେ ଦେବୀଙ୍କ ରକ୍ତବୀଜ ବଧର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚରିତ୍ର ଶୁଣାଇଛନ୍ତି। ଏବେ ମୁଁ ଆଉ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ—ରକ୍ତବୀଜ ବଧ ପରେ ଶୁମ୍ଭ ଏବଂ ନିଶୁମ୍ଭ କ’ଣ କରିଥିଲେ?” ଯେତେବେଳେ ରକ୍ତବୀଜ ବଧ ହେଲେ, ଶୁମ୍ଭ, ନିଶୁମ୍ଭ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ିଥିବା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ଅତି କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲେ।