ଏହି ସମୟରେ ଦେଖାଗଲା ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଅପୂର୍ବ ରୂପ—ବରାହୀଙ୍କ ଅବତାର, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ହରିଙ୍କ ଶକ୍ତି ଭାବେ ପ୍ରକଟିତ ହେଲେ। ସେ ମଧ୍ୟ ବରାହୀ ଦେହ ଧାରଣ କରି ସେଠି ପହଞ୍ଚିଲେ। ତାଙ୍କ ପରେ, ନରସିଂହୀ ନରସିଂହଙ୍କ ଭଳି ଦେହ ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କ ପାଗୁଡ଼ିଆ ଦ୍ୱାରା ତାରାମଣ୍ଡଳକୁ ଚୁଆଁ ମାରି, ସେଠି ଆସିଲେ। ଏହିପରି, ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ତାଳ ଧରି, ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଗଜେନ୍ଦ୍ର ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜେ ଅଟୁଟ ଅଭିମାନରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବୀଶକ୍ତିମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାରିପଟି ଘେରି ରହିଥିବା ସ୍ଥିତିରେ, ପ୍ରଭୁ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ଏହି ଦାନବମାନେ ଶୀଘ୍ର ବିନାଶ ହେଉନ୍ତୁ।” ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟାନକ ଶକ୍ତି ଚଣ୍ଡିକା ରୂପେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଯାହାର ରବ ଶତ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର ଗର୍ଜନା ପରି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ସେ ଅଜୟା ଦେବୀ ଜଟାଧାରି ଅବସ୍ଥାରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଦୂତ, ଶୁଭ ହେଉ, ଯାଅ, ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କ ପାଖକୁ।” “ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏଠି ଏକତ୍ରିତ ଥିବା ଅତ୍ୟଧିକ ଅଭିମାନୀ ଦାନବ ଶୁମ୍ଭ, ନିଶୁମ୍ଭ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଦିଅ—ଇନ୍ଦ୍ର ତିନି ଲୋକ ପୁନଃ ପାଉନ୍ତୁ, ଦେବତାମାନେ ହବିର୍ଭାଗ ଲଭ କରୁନ୍ତୁ। ତୁମେ ଯଦି ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ପାତାଳକୁ ଯାଅ। ଯଦି ତୁମେ ତୁମର ଶକ୍ତିର ଅଭିମାନରେ ଯୁଦ୍ଧ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଆସ—ମୋ ସଂଗିନୀମାନେ ତୁମର ମାଂସ ଭୋଗ କରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ। ଯେପରି ସ୍ୱୟଂ ଶିବ ଏଇ ଦୂତ ଭାବେ ପ୍ରେରିତ ହେଲେ, ତେଣୁ ମୁଁ ଏହି ସଂସାରରେ ‘ଶିବଦୂତୀ’ ଭାବେ ପରିଚିତ।” ଦେବୀଙ୍କ ଏହି ଉଚ୍ଚାରିତ ବାଣୀ ଶର୍ବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶୁଣି, ସେଇ ମହାଦାନବମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ କାଟ୍ୟାୟନୀଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଗଲେ। ତେବେ, ଅମରମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଶତ୍ରୁ, ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କ ଉପରେ ତୀର, ଶୂଳ, ମୁସଳ ବର୍ଷା କରିବାରେ ଆରମ୍ଭ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ସହଜରେ ତାଙ୍କ ଧନୁରୁ ମୁକ୍ତ ତୀର ଦ୍ୱାରା ସେଇ ତୀର, ଶୂଳ, ମୁସଳ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କଟିଦେଲେ। ଦେବୀ କାଳୀ ସେଠି ସାମ୍ନାରେ ଘୁରୁଥିଲେ, ଶତ୍ରୁମାନେ କେହି ତାଙ୍କ ଶୂଳରେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଉଥିଲେ, କେହି ତାଙ୍କ ଖପରୀ ଦଣ୍ଡରେ ମାରିଯାଉଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମାଣୀ ତାଙ୍କ କମଣ୍ଡଳୁର ଜଳ ଛିଟି, ଯେଉଁଠି ଦାନବମାନେ ଥିଲେ, ସେଉଁଠି ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ଶୂରତା କ୍ଷୟ କରିଦେଉଥିଲେ। ମାହେଶ୍ୱରୀ ତୃଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେ, ବୈଷ୍ଣବୀ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଓ କୌମାରୀ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କରୁଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ଶତଶଃ ଦାନବ ଓ ଦାନବା ଚିରିଯାଇ, ରକ୍ତ ଧାରା ଭାବେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। ବରାହୀଙ୍କ ମୁହଁର ଆଘାତରେ କେତେକ ଦାନବ ଚେଷ୍ଟାରେ ଆହତ ହେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ତୀବ୍ର ଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟମାନେ ଚିରିଯାଉଥିଲେ, ଉପରେ ଚକ୍ର ଆଘାତରେ କେହି ଅପରାଧ ହେଉଥିଲେ। ନରସିଂହୀ ଚାରିଦିଗରେ ରବ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନଖ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ଚିରି ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଭକ୍ଷଣ କରୁଥିଲେ। ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ ଉଚ୍ଚ ହସ ଓ ଶିବଦୂତୀଙ୍କ ଭୟଭୀତ କଥାରେ ଦାନବମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, ତେବେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେବୀ ଭକ୍ଷଣ କରିଦେଉଥିଲେ। ମାତୃଗଣଙ୍କୁ ଦେଖି ଦାନବମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ତାଙ୍କ ସେନା ବିନାଶ ହେଉଥିଲା। ଏହିପରି, ଦେଖିଲେ ଦାନବମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇଯାଉଛନ୍ତି, ମାତୃମଣ୍ଡଳୀଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରେ ଅସହାୟ ହେଉଛନ୍ତି—ଏହା ଦେଖି ମହାଦାନବ ରକ୍ତବୀଜ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଯେତେବେଳେ ଏକ ବିନ୍ଦୁ ରକ୍ତ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ୁଥିଲା, ସେଠିଁଠୁ ଏକ ତାଙ୍କ ଭଳି ଦାନବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିଲା। ସେ ମହାଦାନବ ଗଦା ଧାରଣ କରି ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କ ଶୂଳ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। ଏହି ଆଘାତରେ ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଅଧିକ ରକ୍ତ ବହିଲା, ତାହାଠାରୁ ତାଙ୍କ ଭଳି ଦୃଢ଼ ଓ ଶୂର ଦାନବ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଥିଲେ। ଯେତେ ରକ୍ତ ବିନ୍ଦୁ ପଡ଼ୁଥିଲା, ସେତେ ଦାନବ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ ଓ ସାହସ ସହିତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିଲେ। ସେଠି, ତାଙ୍କ ରକ୍ତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ଦାନବମାନେ ମାତୃମଣ୍ଡଳୀ ସହ ଦାନ୍ତିକ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରପାତ ହେଉଥିଲା। ପୁନି, ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ବଜ୍ର ଆଘାତ କରାଯାଉଥିଲା, ରକ୍ତ ଝରି ହଜାରେ ଦାନବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ବୈଷ୍ଣବୀ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ଆଇନ୍ଦ୍ରୀ ମୁସଳ ଦ୍ୱାରା ଦାନବ ନାୟକଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ବୈଷ୍ଣବୀଙ୍କ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆହତ ହୋଇ ଯେଉଁଠାରୁ ରକ୍ତ ବହିଲା, ସେଠିଁଠୁ ଅନେକ ଦାନବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଉଥିଲେ। କୁମାରୀ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା, ବରାହୀ ତାଲୱାର ଦ୍ୱାରା, ଓ ମାହେଶ୍ୱରୀ ତୃଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ତବୀଜକୁ ଆଘାତ କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ରକ୍ତବୀଜ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ ସମସ୍ତ ମାତୃମାନେକୁ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଆଲଗା ଆଲଗା ଆଘାତ କଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେ ଶୂଳ ଓ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପୁନିପୁନି ଆଘାତିତ ହେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ବହୁତ ରକ୍ତ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ୁଥିଲା, ଏହି ରକ୍ତଧାରାରୁ ଅସଂଖ୍ୟ ଦାନବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିଲେ। ସେଇ ଦାନବମାନେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଉଥିଲେ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଉଥିଲେ। ଦେବୀ ଚଣ୍ଡିକା ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉଦାସୀନତା ଦେଖି କାଳୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଚାମୁଣ୍ଡା, ତୁମର ମୁହଁ ବଡ଼ କର। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ମୋ ଅସ୍ତ୍ରର ଆଘାତରୁ ଯେଉଁ ରକ୍ତ ବିନ୍ଦୁ ପଡ଼ୁଛି, ଏବଂ ରକ୍ତବୀଜର ରକ୍ତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦାନବମାନେ, ସେମାନେ ତୁମର ମୁହଁରେ ପ୍ରବେଶ କରୁନ୍ତୁ।