ଓ ରାଜା, ସିଂହ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦହାଡ଼ ଦେଲା, ଏବଂ ଅମ୍ବିକା ତାଙ୍କର ଘଣ୍ଟିର ଶବ୍ଦରେ ସେହି ଦହାଡ଼କୁ ଅଧିକ ଉତ୍ତେଜିତ କରିଦେଲେ। ଧନୁର ତାଣି, ସିଂହର ଦହାଡ଼, ଓ ଘଣ୍ଟିର ଶବ୍ଦରେ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତ ଭରିଗଲା; କାଳୀ ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ମୁହଁ ଖୋଲି ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଚିତ୍କାର ଓ ଚିତ୍କାରରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଦେଲେ। ସେହି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ସେନା ଚାରିପାଖରୁ ଦେବୀ, ସିଂହ ଓ କାଳୀଙ୍କୁ ଘେରି ରାଗରେ ଭରିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ନାଶ ଓ ଅମର ସିଂହମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଗୁହ, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତିମାନ ଶକ୍ତିଗୁଡିକ ତାଙ୍କର ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ ପାଖକୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ରୂପରେ ଆସିଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବତାଙ୍କର ଯେଉଁ ରୂପ, ଭୂଷଣ ଓ ଯାନ ଥିଲା, ସେହି ଭାବରେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ଉଡୁଥିବା ହଁସ ଦ୍ୱାରା ଚଳିଥିବା ରଥର ଆଗରେ, ଜପମାଳା ଓ କମଣ୍ଡଳୁ ଧରି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ଆସିଲେ। ମହେଶ୍ବରୀ ବୃଷ ଚଢ଼ି, ତ୍ରିଶୂଳ ଧରି ଓ ଦେବୀ ଦେବୀ ଭୂଷିତ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଓ ବଡ଼ ସାପ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଆସିଲେ। କୌମାରୀ, ଅସ୍ତ୍ର ହାତରେ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୟୂର ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଲେ, ଅମ୍ବିକା ଗୁହା ରୂପରେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶକ୍ତି ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ଧନୁ ଓ କଟାରି ଧରି ଆସିଲେ। ଭଗବାନ ହରିଙ୍କର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ବରାହ ରୂପରେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବରାହୀ ଭାବେ ଆସିଲେ। ନରସିଂହୀ, ନରସିଂହ ରୂପରେ, ତାଙ୍କର ତାଲ ଦ୍ୱାରା ତାରାମଣ୍ଡଳକୁ ଉଡ଼ାଇ ଦେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ, ଅସ୍ତ୍ର ହାତରେ ଏବଂ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଗଜରାଜ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଆସିଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଥିବାବେଳେ, ପ୍ରଭୁ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଁ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ନାଶ କର।" ଦେବୀଙ୍କ ଦେହରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦ୍ରୁତ ଶକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ଶତ ଉକ୍ଳା ତୁଳି ଦେଲେ। ସେ ଅଜୟ ଦେବୀ ଜଟା ବନ୍ଧି ଥିବାବେଳେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଓ ଦୂତ, ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ।" "ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ, ଅତ୍ୟଧିକ ଅଭିମାନୀ ଦୈତ୍ୟମାନେ, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କୁ କୁହ। ଇନ୍ଦ୍ର ତିନି ଲୋକ ପାଇଁ, ଦେବତାମାନେ ହବନର ଭୋଗୀ ହେଉନ୍ତୁ; ତୁମେ ଯଦି ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ପାତାଳ ଲୋକକୁ ଯାଅ।" "ଯଦି ତୁମେ ତୁମର ଶକ୍ତିର ଅଭିମାନରେ ଯୁଦ୍ଧ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଆସ; ମୋ ଦୂତମାନେ ତୁମର ମାଂସରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ। ଶିବ ନିଜେ ଦୂତ ଭାବେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇଥିବାରୁ, ମୁଁ ଏହି ଜଗତରେ 'ଶିବଦୂତୀ' ଭାବେ ପରିଚିତ।" ଦେବୀଙ୍କ ଏହି ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ଶର୍ବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କଥିତ, ସେଇ ମହାଦୈତ୍ୟମାନେ ରାଗରେ ଭରି ଏଠାରେ କାଟ୍ୟାୟନୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ପ୍ରଥମେ, ଅମରମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟଙ୍କର ରାଗରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ବାଣ, ଶୂଳ ଓ ତମ୍ବୁ ଭରି ରଖିଲେ। ଦେବୀ ସହଜରେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଧନୁରୁ ମୁକ୍ତ ବଡ଼ ବଡ଼ ବାଣ ଦ୍ୱାରା କାଟି ଦେଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କାଳୀ ଚଳି, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ମାରି ଦେଲେ—କିଏ ତାଙ୍କର ଶୂଳରେ ବିଭାଜିତ ହେଲେ, କିଏ ଖପର ଦଣ୍ଡରେ ପିଟି ଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଣୀ କମଣ୍ଡଳୁରୁ ଜଳ ଛିଟି ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହ କମାଇ ଦେଲେ। ମାହେଶ୍ବରୀ ତ୍ରିଶୂଳରେ, ବୈଷ୍ଣବୀ ଚକ୍ରରେ, ଏବଂ କୌମାରୀ ତୀବ୍ର ରାଗରେ ଶୂଳରେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆଘାତ କରିଲେ। ଆଇନ୍ଦ୍ରୀଙ୍କ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ଶଂଖ ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ରକ୍ତ ଝାରି ଭୁମିରେ ଲୁଟି ପଡ଼ିଲେ। ବରାହ ରୂପର ମୁହଁର ଆଘାତରେ କିଏ ଭୁମିରେ ଲୁଟି ପଡ଼ିଲେ, କିଏ ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତରେ ଛାତିରେ ଆଘାତ ଖାଇଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଚକ୍ରରେ ବିଭାଜିତ ହେଲେ। ନରସିଂହୀ ଚାରିଦିଗକୁ ଦହାଡ଼ ଦେଇ, ଅନ୍ୟ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନଖରେ ବିଭାଜିତ କରି ଯୁଦ୍ଧରେ ଖାଇ ଦେଲେ। ଦେବୀ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ ଉଚ୍ଚ ହସ ଓ ଶିବଦୂତୀଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଧମକ ଦେଖି, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଭୟରେ ଭୂମିରେ ଲୁଟି ପଡ଼ିଲେ, ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଖାଇ ଦେଲେ। ମାତୃମାନେ ରାଗରେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଚାପି ଦେଖି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସେନା ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ନିଅସ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମାତୃମାନଙ୍କ ଆଘାତରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଭାଗିବାକୁ ଦେଖି, ମହାଦୈତ୍ୟ ରକ୍ତବୀଜ ରାଗରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେଇଲେ। ତାଙ୍କର ଦେହରୁ ଯେତେବେଳେ ଏକ ରକ୍ତବିନ୍ଦୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ୁଥିଲା, ସେହି ନିମିତ୍ତରୁ ତାଙ୍କର ଏକ ସମାନ ଦୈତ୍ୟ ଉପଜିଥିଲା। ସେହି ମହାଦୈତ୍ୟ ଗଦା ଧରି ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କ ଶୂଳରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କୁ ବଜ୍ରରେ ଆଘାତ କଲେ। ବଜ୍ରର ଆଘାତରେ ତାଙ୍କର ଦେହରୁ ଅନେକ ରକ୍ତ ଝାରିଲା; ତାହାରୁ ତାଙ୍କର ରୂପ ଓ ପ୍ରଭାବ ଥିବା ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଉପଜିଲେ। ତାଙ୍କର ଦେହରୁ ଯେତେ ରକ୍ତବିନ୍ଦୁ ପଡ଼ୁଥିଲା, ସେତେ ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ ଓ ସାହସ ଥିବା ଦୈତ୍ୟ ଉପଜୁଥିଲେ। ସେଠାରେ, ତାଙ୍କର ରକ୍ତରୁ ଉପଜିଥିବା ମାନେ ମାତୃମାନଙ୍କ ସହ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ପଡ଼ୁଥିଲା। ପୁନିପୁନି, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ଆଘାତିତ ହେବା ସମୟରେ ରକ୍ତ ଝାରିଲା, ଏବଂ ତାହାରୁ ହଜାର ହଜାର ଦୈତ୍ୟ ଉପଜିଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ବୈଷ୍ଣବୀ ଚକ୍ରରେ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ଆଇନ୍ଦ୍ରୀ ମାସରେ ଦୈତ୍ୟପତିକୁ ଆଘାତ କଲେ। ବୈଷ୍ଣବୀଙ୍କ ଚକ୍ରରେ ଆଘାତିତ ହୋଇ ତାଙ୍କର ଦେହରୁ ଝରୁଥିବା ଅନେକ ରକ୍ତ ଧାରାରୁ ଅସଂଖ୍ୟ ମହାଦୈତ୍ୟ ଉପଜି, ସଂସାରକୁ ତାଙ୍କର ସମାନ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଭରିଦେଲେ।