ଏହି ସମୟରେ, କାଳୀ ଦେବୀ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ—ଏହି ଦୁଇ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ—ଯୁଦ୍ଧ ଯଜ୍ଞରେ ବଳି ଭାବେ ନେଇଆସି, ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ ପାଖରେ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡକୁ ଆଣିଛି; ଏବେ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭକୁ ତୁମେ ନିଜେ ହତ୍ୟା କରିବେ।” ଏହା ଦେଖି ମଙ୍ଗଳମୟୀ ଚଣ୍ଡିକା ନମ୍ର ସ୍ୱରରେ କାଳୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯେହেতୁ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡକୁ ନେଇଆସିଛ, ଏହି ଲୋକରେ ତୁମେ ଚାମୁଣ୍ଡା ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବେ।” ଏହିପରେ, ଚଣ୍ଡ ହତ୍ୟା ହେଲା, ମୁଣ୍ଡ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା, ଦାନବ ସେନା ଅନେକ ହ୍ରାସ ପାଇଲା। ଏହା ଦେଖି ଦାନବରାଜା ଶୁମ୍ଭ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧ ଓ ଅଭିମାନରେ ଅନ୍ଧା ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦାନବ ସେନାକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ଶୁମ୍ଭ ଦେଶର ଛଅଠି ଅଠାଣ୍ଠି ଦାନବ ନାୟକ, କମ୍ବୁ ଯୋଧ୍ୟାଙ୍କ ଚଉଁଠି ଚାରିଏଠି ସେନାପତିମାନେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ନିଜ ସେନା ସହ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ପଚାଶଟି ଦାନବ କୁଳ ଓ ଶତାଧିକ ଧୌମ୍ର କୁଳ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। କାଳକ, ଦୌରହୃଦ, ମୌର୍ୟ, କାଳକେୟ ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ସେନା ଆଗକୁ ବଢ଼ିଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଚଣ୍ଡିକା ତାଙ୍କ ଧନୁର ତାର ତଣି, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଭରିଦେଲେ। ସେ ସିଂହ ଭୟାନକ ଦହାଡ଼ ଦେଲା, ଏବଂ ଅମ୍ବିକା ତାଙ୍କ ଘଣ୍ଟିର ଶବ୍ଦରେ ଏହାକୁ ଅଧିକ ଭୟଙ୍କର କଲେ। ଧନୁର ତାର, ସିଂହ ଦହାଡ଼, ଘଣ୍ଟି ଏହି ଶବ୍ଦରେ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତ ଭରିଗଲା। କାଳୀ ତାଙ୍କ ବିଶାଳ ମୁଁହ ଖୋଲି, ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦାନବ ସେନା ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରୁ ଦେବୀ, ସିଂହ ଓ କାଳୀଙ୍କୁ ଘେରି ରଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ନାଶ ଓ ଅମର ସିଂହମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଗୁହ, ବିଷ୍ଣୁ, ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିମାନ ତଜସ୍ୱୀ ଶକ୍ତିମାନେ ନିଜ ନିଜ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବତାଙ୍କ ଯେଉଁ ରୂପ, ଓଭୂଷଣ ଓ ଯାନ ଥିଲା, ତାହାରେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିମାନେ ଦାନବ ସହ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ହଂସ ଯୁକ୍ତ ବିମାନ ଉପରେ ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ଜପମାଳା ଓ କମଣ୍ଡଳୁ ନେଇ ଆସିଲେ। ବୃଷଭାରୁଢ଼ା, ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରି, ନାଗ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଅଳଙ୍କୃତ ମହେଶ୍ୱରୀ ଆସିଲେ। କୌମାରୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୟୂର ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ଗୁହା ରୂପ ଅମ୍ବିକା ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶକ୍ତି, ଗରୁଡ଼ାରୁଢ଼ା, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ଧନୁ, ଖଡ଼ଗ ଧାରଣ କରି ଆସିଲେ। ଏହିପରି ହରିଙ୍କ ଭୂତି ଭାବେ ଅପୂର୍ବ ବରାହ ରୂପ ଧାରଣ କରି ବରାହୀ ଆସିଲେ। ନରସିଂହୀ, ନରସିଂହ ରୂପରେ, ତାଙ୍କ କେଶ ଦ୍ୱାରା ତାରାମଣ୍ଡଳକୁ ଅପସାରଣ କରୁଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ, ବଜ୍ର ଧାରଣ କରି, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଏଇରାବତ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଏପରି ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ, ତେବେ ଦେବତାଧିପତି ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ଦାନବମାନେ ଶୀଘ୍ର ନିହତ ହେଉନ୍ତୁ।” ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟାନକ ଓ କ୍ରୂର ଚଣ୍ଡିକା ଶକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ଶତ ବଜ୍ର ଦହାଡ଼ ଦେଇ କମ୍ପିତ କଲେ। ସେ ଅଜୟା ଦେବୀ ଜଟାଧାରୀ ଭାବେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଦୂତ ଭାବେ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ, ତଥା ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଦାନବମାନେଠାରେ ଏହି କଥା କହ।” “ଇନ୍ଦ୍ର ତିନି ଲୋକ ରାଜ୍ୟ ଫେରିପାଉନ୍ତୁ, ଦେବତାମାନେ ଆହୁତି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ; ତୁମେ ଚାହାଁଲେ ପାତାଳକୁ ଯାଅ। ଯଦି ଶକ୍ତିର ଅଭିମାନରେ ଯୁଦ୍ଧ ଚାହ, ତେବେ ଆସ; ମୋ ସେବକମାନେ ତୁମ ମାଂସରେ ତୃପ୍ତି ହେବେ। ଯେହେତୁ ଶିବ ନିଜେ ମୋ ଦୂତ ଭାବେ ପ୍ରେରିତ ହେଲେ, ତେଣୁ ମୁଁ ଏହି ଲୋକରେ ଶିବଦୂତୀ ଭାବେ ପରିଚିତ।" ଦେବୀଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶର୍ବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘୋଷିତ, ସେଇ ଦାନବମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଭରି, କାଟ୍ୟାୟନୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ଦେବୀଙ୍କୁ ତୀର, ଶୂଳ, ତୋମର ଭରି ମାରିଲେ। ଦେବୀ ସହଜରେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ଧନୁର ତୀର ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କାଳୀ ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, କେତେକୁ ତାଙ୍କ ଶୂଳରେ ବିଭୂକ୍ତ କଲେ, କେତେକୁ ଖପର ଦଣ୍ଡରେ ପିଟିଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଣୀ କମଣ୍ଡଳୁର ଜଳ ଛିଟି, ଯେଉଁଠାରେ ଦାନବ ଥିଲେ ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ କ୍ଷୀଣ କରିଦେଲେ। ମାହେଶ୍ୱରୀ ତ୍ରିଶୂଳରେ, ବୈଷ୍ଣବୀ ଚକ୍ରରେ, ଏବଂ କୌମାରୀ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଶୂଳରେ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ଶତାଧିକ ଦାନବ ଓ ଦାନବାସୁର ରକ୍ତ ଧାରା ଛାଡ଼ି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ। ବରାହୀ ତାଙ୍କ ମୁହଁର ଚୋଟରେ ଦାନବମାନେ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ, କେତେକ ତୀବ୍ର ଦାନ୍ତ ଆଘାତରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଚକ୍ରରେ ବିଭଜିତ ହେଲେ। ନରସିଂହୀ ଚାରିଦିଗରେ ଗଞ୍ଜି, ତାଙ୍କ ନଖରେ ଅନେକ ଦାନବକୁ ଚିରି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଭକ୍ଷଣ କଲେ। ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ ହାସ୍ୟ ଓ ଶିବଦୂତୀଙ୍କ ଧମକରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଦାନବମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଭକ୍ଷଣ କରି ନାଶ କଲେ।