ଦେବୀ ଚଣ୍ଡିଙ୍କ ଅଗ୍ରଭାଗରେ ମହାସୁର ଦଳ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ନିମଗ୍ନ ଥିଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା କେତେକ ଅସୁର ନିହତ ହେଲେ, କେତେକଙ୍କୁ ଦେବୀଙ୍କ ଗଦା ଆଘାତ କଲା, ଆଉ କେତେକ ଅସୁର ତାଙ୍କର ଦନ୍ତର ଧାରରେ ଅନ୍ତିମ ଶ୍ୱାସ ନେଲେ। କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଏହି ମହାସୁର ସେନା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୱଂସ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଚଣ୍ଡ ନାମକ ମହାସୁର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ, ଦେବୀଙ୍କ ଦିଗରେ ଆଗେଇଲେ। ତାଙ୍କ ସହ ମୁଣ୍ଡ ନାମକ ଅନ୍ୟ ଏକ ମହାସୁର ଦେବୀଙ୍କୁ ଭୟାନକ ବାଣବୃଷ୍ଟି ଏବଂ ହଜାର ହଜାର ଚକ୍ର ଫିଙ୍ଗି ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ଅନେକ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଚକ୍ର ଦେବୀଙ୍କ ମୁହଁ ଦିଗକୁ ଆସୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟମାନେ ଅନ୍ଧକାର ମେଘର ଗଭୀର ଉଦର ଉପରେ ଆଲୋକର ଝଲକ ଦେଖାଉଥିଲେ। ଏହା ସମୟରେ କାଳୀ ଦେବୀ ଭୟଙ୍କର ଦହାଡ଼ି ଦେଇ, ତାଙ୍କର ବିକଟ ବିସ୍ତୃତ ମୁଁହ ଖୋଲି, ଦନ୍ତର ତେଜରେ ଚମକୁଥିବା ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଭୟଙ୍କର ହସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କ୍ରୋଧରେ ଗର୍ଜନ କଲେ। ସେ ଉଠି, ତାଙ୍କର ସିଂହ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଚଣ୍ଡ ଦିଗକୁ ଧାଇଗଲେ। ଦେବୀ ଚଣ୍ଡଙ୍କ ଚୁଲି ଧରି, ତାଙ୍କୁ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ମୁଣ୍ଡ ଛେଦନ କଲେ। ଚଣ୍ଡଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ପଡିବା ସହିତ, ସେ ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କଲେ, ଯାହାର ଧ୍ୱନିରେ ତିନି ଲୋକ କମ୍ପିତ ହେଲା। ଏହା ଦେଖି ମୁଣ୍ଡ ମହାସୁର ମଧ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ କାଳୀ ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧରେ ତଳୱାର ଆଘାତରେ ଭୂମିରେ ପତିତ କରିଦେଲେ। ସେନା ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯିବା, ଚଣ୍ଡ ନିପାତିତ ହେବା ଦେଖି, ମୁଣ୍ଡ ଭୟରେ ଚାରିପାଖରେ ପଳାଇଗଲେ। ତାପରେ, କାଳୀ ଦେବୀ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଧରି ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ଭୟଙ୍କର ହସରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, "ଏଉଁ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ମହାପଶୁମାନେ ମୁଁ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ବଳି ସ୍ୱରୂପରେ ଆଣିଛି; ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ତୁମେ ନିଜେ ନିହତ କରିବେ।" ତାପରେ, ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡଙ୍କୁ ଆଣାଯାଇଛି ଦେଖି, ମଙ୍ଗଳମୟୀ ଚଣ୍ଡିକା କାଳୀଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, "ତୁମେ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଆଣିଛ; ଏହିଠାରୁ ତୁମେ 'ଚାମୁଣ୍ଡା' ନାମରେ ବିଶ୍ୱରେ ପରିଚିତ ହେବ।" ଏହିପରେ, ଚଣ୍ଡ ନିହତ, ମୁଣ୍ଡ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ପଳାଇ, ଅସୁର ସେନା ଅଧିକ ହ୍ରାସ ପାଇଥିବା ବେଳେ, ଅସୁରମହିପତି ଶୁମ୍ଭ କ୍ରୋଧ ଏବଂ ଅଭିମାନରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଅସୁର ସେନାକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ସେ ଆଜି ଛଏଠି ଛଏ ଅସୁର ନାୟକ, ଚଉରାସି କମ୍ବୁ ସେନାପତି ତାଙ୍କ ଦଳ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ପ୍ରଭଳ ଅସୁରଙ୍କ ପଞ୍ଚାଶଟି ଗୋତ୍ର ଓ ଧୌମ୍ର ଗୋତ୍ରର ଶତାଧିକ ଗୋତ୍ରକୁ ଯୁଦ୍ଧ ନିମନ୍ତେ ଆଗେଇବାକୁ କହିଲେ। କାଳକ, ଦୌର୍ହୃଦ, ମୌର୍ୟ, କାଳକେୟ ଏହି ସମସ୍ତ ଅସୁରମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ତୟାରି ହେଲେ। ଏପରି ଭୟଙ୍କର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମାନି, ଶୁମ୍ଭ ତାଙ୍କ ଅନେକ ଦଳରେ ଘିରିଥିବା ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅସୁର ସେନା ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଚଣ୍ଡିକା ତାଙ୍କ ବାଣ ତାଣିବା ଧ୍ୱନିରେ ଭୂମି ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାନ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ସିଂହ ଭୟଙ୍କର ଦହାଡ଼ି ଦେଲା, ଅମ୍ବିକା ତାଙ୍କ ଘଣ୍ଟା ଧ୍ୱନିରେ ଏହି ଶବ୍ଦକୁ ଅଧିକ ଚମତ୍କାର କରିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ବିକଟ ମୁଁହ ଖୋଲି, କାଳୀ ଦେବୀ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଚିତ୍କାର ଓ ହସରେ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଶୁଣି, ଅସୁର ସେନାମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ଦେବୀ, ସିଂହ ଓ କାଳୀଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରୁ ଘେରି ନେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ନାଶ ଓ ଅମର ସିଂହମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, କାର୍ତ୍ତିକେୟ, ଵିଷ୍ଣୁ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିମାନ ତତ୍ତ୍ୱମାନେ ନିଜ ଦେହରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇ, ନିଜ ନିଜ ରୂପରେ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବତାଙ୍କ ଯେଉଁ ରୂପ, ଅଳଙ୍କାର ଓ ଯାନ ଥିଲା, ସେହି ଭାବରେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅସୁର ସେନା ସହ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ହଂସ ଯୁକ୍ତ ବିମାନ ଉପରେ ଥିବା, ଅକ୍ଷମାଳା ଓ କମଣ୍ଡଳୁ ଧାରଣ କରିଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ଆଗରେ ଆସିଲେ। ଶିବଙ୍କ ଶକ୍ତି ମହେଶ୍ୱରୀ, ବୃଷଭରେ ଚଢ଼ି, ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରି ଓ ନାଗ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ମୁକୁଟରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଆସିଲେ। କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କ ଶକ୍ତି କୌମାରୀ, ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ମୟୂର ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ଵିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶକ୍ତି ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ବାଣ, ତଳୱାର ଧାରଣ କରି ଆସିଲେ। ହରିଙ୍କ ଶକ୍ତି ଭାବରେ ଭାରାହୀ ରୂପେ ଏଉଁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ନୃସିଂହୀ, ନୃସିଂହ ଭଳି ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କର ମାନ୍ଦାରା ପ୍ରଭାରେ ତାରାମଣ୍ଡଳକୁ ପଛେଇ ଦେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ, ଵଜ୍ର ଧାରଣ କରି, ଏହି ଦିଗ୍ଗଜ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭଳି ଆସିଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିବା ସମୟରେ, ଭଗବାନ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ଅସୁରମାନେ ଶୀଘ୍ର ନିହତ ହେଉନ୍ତୁ।" ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୂର ଶକ୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହୋଇ, ଶତ ମେଘ ଗର୍ଜନର ଧ୍ୱନିରେ ଗଞ୍ଜି ଉଠିଲେ। ସେ ଅଜୟ୍ୟା ଦେବୀ ଜଟା ଧାରଣ କରି, ଭଗବାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଓ ଦୂତ, ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଯାଅ, ସମସ୍ତ ଅସୁରମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହ।" "ଇନ୍ଦ୍ର ତିନି ଲୋକ ଫେରିପାଉନ୍ତୁ, ଦେବତାମାନେ ହବିର ଭୋଗୀ ହେଉନ୍ତୁ; ତୁମେ ଯଦି ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ପାତାଳକୁ ଯାଅ। ଯଦି ଶକ୍ତିର ଅଭିମାନରେ ଯୁଦ୍ଧ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଆସ, ମୋ ଗଣମାନେ ତୁମ ମାଂସ ଭୋଗ କରୁନ୍ତୁ।" "ଯେହেতୁ ଶିବ ନିଜେ ଏହି ଦେବୀଙ୍କ ଦୂତ ଭାବେ ପ୍ରେରିତ ହେଲେ, ଏହି ଜଗତରେ ମୁଁ 'ଶିବଦୂତୀ' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲି।" ଏପରି ଭାବେ ଦେବୀଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଏବଂ ଦୂତବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ମହାସୁରମାନଙ୍କ ଉପରେ ଭୟ ଓ ଧ୍ୱଂସ ନିମନ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।