ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟରେ, ଅମ୍ବିକା ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ବିପୁଳ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ରୋଷରୁ ମୁହଁ କଳି ମାଟି ପରି କଳା ହେଇଗଲା। ତାଙ୍କ ଭୂରୁ କୁଞ୍ଚିତ ହେବା ସହିତ ଭୂକୁଟି ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଚେହେରା ବିଶିଷ୍ଟ, ତଳୱାର ଓ ପାଶ ଧାରଣ କରିଥିବା କାଳୀ ଦେବୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। କାଳୀ ଦେବୀଙ୍କ ହାତରେ ଅଦ୍ଭୁତ କପାଳ ଦଣ୍ଡ ଥିଲା, ଗଳାରେ ମଣିଷ ମୁଣ୍ଡର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ବାଘ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଓ ତାଙ୍କର ଦେହ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୀଣ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଅତି ବିଶାଳ, ଲଟକୁଥିବା ଜିଭ ଭୟଜନକ, ଚକ୍ଷୁ ଗୁଡିକ ରକ୍ତ ରଙ୍ଗର ଓ ଭୟଭୀତ, ତାଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଚାରିଦିଗକୁ କମ୍ପିତ କରିଦେଉଥିଲା। ସେ ତୀବ୍ର ବେଗରେ ଦୈତ୍ୟ ସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଦେବମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ଉପସ୍ଥିତ ମାନେ ଉପରେ ଉପରେ ଖାଇଯାଉଥିଲେ। ଏକ ହାତରେ ହାତୀ, ତାଙ୍କ ସାରଥି, ଅଙ୍କୁଶ, ଘଣ୍ଟା ସହିତ ଧରି, ସେ ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ପକାଇ ଦେଉଥିଲେ। ଏହିଭଳି ବେଳେ ଏକ ଯୋଦ୍ଧା, ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ସାରଥି ସହିତ ଧରି, ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତରେ ଚବାଇ ଦେଉଥିଲେ। କେହିଁକୁ କେଶ ଧରି, କେହିଁକୁ ଗଳା ଧରି, କେହିଁକୁ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଚାପି, କେହିଁକୁ ଛାତି ଦେଇ ଆଘାତ କରୁଥିଲେ। ଦୈତ୍ୟମାନେ ଯେଉଁ ଅସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ୁଥିଲେ, ସେମାନେ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ମୁହଁ ମଧ୍ୟରେ ପକାଇ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିଲେ। ଦୁଷ୍ଟ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତିକୁ ସେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ, କିଛିକୁ ଖାଇଦେଲେ, କିଛିକୁ ଆଘାତ କରି ମାରିଦେଲେ। କିଛି ଦୈତ୍ୟ ତାଙ୍କର ତଳୱାରରେ, କିଛି ଗଦା ଆଘାତରେ, ଆଉ କିଛି ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଆଘାତରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ଏହିପରି ତୀବ୍ର କ୍ଷଣରେ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ସେନା ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଗଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ମହାଦୈତ୍ୟ ଚଣ୍ଡ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଆଗୁଆ ହେଲେ। ମୁଣ୍ଡ ନାମକ ଦୈତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ତୀର ଓ ଅସଂଖ୍ୟ ଚକ୍ର ମାରି ଭୂମି ଚକ୍ଷୁ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆବୃତ କରିଦେଲେ। ସେଇ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଚକ୍ରମାନେ ତାଙ୍କ ମୁହଁ ପାଖକୁ ଆସୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟମାନେ ଅନ୍ଧକାର ମେଘ ଗର୍ଭରେ ବହୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାପରେ କାଳୀ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଓ ଭୟଙ୍କର ହସରେ କ୍ରୋଧରେ ଉଦ୍ଧତ ହେଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ସିଂହ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଚଣ୍ଡ ଉପରେ ଧାଇ ଗଲେ, ତାଙ୍କ କେଶ ଧରି ତଳୱାରରେ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ଚଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡ ଛିନ୍ନ ହେବା ସହିତ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କଲେ, ତାହାର ଧ୍ୱନି ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା ଯେ ତିନି ଲୋକ କମ୍ପିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଏହିପରି ଦେଖି ମୁଣ୍ଡ ଦୈତ୍ୟ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧରେ ଆଗେଇ ଆସିଲେ, କିନ୍ତୁ କାଳୀ ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ତଳୱାର ଆଘାତରେ ଭୂମିରେ ପତିତ କରିଦେଲେ। ଦୈତ୍ୟ ସେନା ଧ୍ୱଂସ ଓ ଚଣ୍ଡ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି ମୁଣ୍ଡ ଭୟରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ। ତାପରେ କାଳୀ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡ ଧରି, ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଓ ଭୟଙ୍କର ହସରେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏଠାରେ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଦୈତ୍ୟ ମୁଣ୍ଡ ନେଇ ଆସିଛି, ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଯଜ୍ଞରେ ତୁମ ପାଇଁ ଉପହାର ଭାବେ। ଏବେ ତୁମେ ନିଜେ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ବଧ କରିବେ।” ଏହା ଦେଖି ଚଣ୍ଡିକା ଶୁଭ କଥାରେ କାଳୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଆଣିଥିବାରୁ, ଏହିଠାରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ତୁମକୁ ‘ଚାମୁଣ୍ଡା’ ନାମରେ ଜଣାଯିବ।” ଏହିପରି ଭାବରେ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ବଧ ହେଲେ, ଦୈତ୍ୟ ସେନା ଧ୍ୱଂସ ହେଲା। ଏହା ଦେଖି ଦୈତ୍ୟପତି ଶୁମ୍ଭ କ୍ରୋଧ ଓ ଅପମାନରେ ଉତ୍ତିଜିତ ହେଲେ ଓ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ସେନାକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଆଜି ଛଅଠି ଛଅ ଅଠାଉଠି ଦୈତ୍ୟ ସେନାପତି, ଏଠାରୁ ଅସୀ ଚଉଦ ଖଣ୍ଡ କମ୍ବୁ ନାୟକ ସେମାନଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରନ୍ତୁ। ମୋ ଆଦେଶରେ ପଞ୍ଚାଶି ଦୈତ୍ୟ ଖଣ୍ଡ ଓ ଶତଧୌମ୍ର ଖଣ୍ଡ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଚାଲିଯାଉ। କାଳକ, ଦୌର୍ହୃଦ, ମୌର୍ୟ, କାଳକେୟ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ତିଆରି ହେଉଅନ୍ତୁ।” ଏପରି ଚଣ୍ଡ ଦୈତ୍ୟ ଶୁମ୍ଭଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଅନେକ ଦୈତ୍ୟ ସେନା ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୈତ୍ୟ ସେନାକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି ଚଣ୍ଡିକା ତାଙ୍କ ଧନୁର ତାର ଟାଣି ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଧ୍ୱନିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ସିଂହ ଭୟଙ୍କର ଦହାଡ଼ ଦେଲା, ଅମ୍ବିକା ତାଙ୍କ ଘଣ୍ଟି ଧ୍ୱନିରେ ଏହାକୁ ଅଧିକ ଭୟାନକ କରିଦେଲେ। ଏହି ଧ୍ୱନିରେ ଚାରିପାଖ ଆକାଶ ଧନୁର ତାର, ସିଂହ ଦହାଡ଼, ଘଣ୍ଟି ଓ କାଳୀଙ୍କ ଉଚ୍ଚ ଚିତ୍କାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଶୁଣି, ଦୈତ୍ୟ ସେନା ଚାରିପାଖରୁ ଦେବୀ, ସିଂହ ଓ କାଳୀଙ୍କୁ ଘେରି ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ନାଶ ଓ ଅମର ସିଂହମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, କାର୍ତ୍ତିକେୟ, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ନିଷ୍କ୍ରମଣ କରି, ନିଜ ନିଜ ଆକୃତିରେ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ଏହି ଦେବତାମାନଙ୍କର ଯେଉଁ ଆକୃତି, ଅଳଂକାର ଓ ଯାନ ଥିଲା, ସେଉଁଠି ଏହି ଶକ୍ତିମାନେ ଏହି ଭାବେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେଇ ଆସିଲେ। ପ୍ରଥମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶକ୍ତି ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ହଁସ ରଥ ଉପରେ ମାଳା ଓ କମଣ୍ଡଳୁ ଧରି ଆଗୁଆ ହେଲେ। ମହେଶ୍ୱରୀ ବୃଷଭ ଉପରେ ଚଢ଼ି ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ଵର ଦେଉଥିବା ଭାବରେ, ମହାନାଗ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଅଳଙ୍କୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ଆସିଲେ। କୌମାରୀ ତାଙ୍କ ଶସ୍ତ୍ର ଧରି, ମହାମୟୂର ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଲେ। ଏହିପରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶକ୍ତି ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବସି, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ତଳୱାର ଧାରଣ କରି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେଇ ଆସିଲେ। ଏହିଭଳି ଦେବୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୈତ୍ୟ ସେନା ସହିତ ମହାସଂଗ୍ରାମ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।