ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ, ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହ ରଥୀ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ କେତେକ ଦାନବଙ୍କର ହାତ ଓ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଇ, ସେମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ । ଏଉଁଠି ସିଂହଟି ତାଙ୍କର ଗର୍ଜନା ଓ ଲମ୍ବା ତାଣ୍ଡ ହେଲାରେ, କିଛି ଦାନବଙ୍କର ଉଦରରୁ ରକ୍ତ ପିଇଲେ । ଏଭଳି ଦେବୀଙ୍କ ଶିଖ୍ୟାଳୁ ସିଂହଟି କେବଳ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାନବ ସେନାକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଲେ । ଏହି ଭୟଙ୍କର ହାନିର ଖବର ଶୁଣି, ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ଧୂମ୍ରଲୋଚନଙ୍କୁ ଦେବୀ ହତ୍ୟା କରିଥିବା ଓ ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ସେନା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଥିବା ଜାଣି, ଦାନବପତି ଶୁମ୍ଭ ରୋଷରେ ତାଙ୍କର ଓଠ ଗ୍ରସ୍ରାଇ ଉଠିଲେ । ସେ ବଡ଼ ଦେଉତା ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ: “ହେ ଚଣ୍ଡ, ହେ ମୁଣ୍ଡ! ତୁମେ ତୁମ ସମସ୍ତ ସେନା ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ; ଯାଇ, ତାକୁ ଧରି ଆଣ । ତାଙ୍କର କେଶ ଧରି, ବାନ୍ଧି ଆଣ; ଯଦି ଯୁଦ୍ଧରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ଥାଏ, ତେବେ ସମସ୍ତ ଦାନବ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରନ୍ତୁ । ଏହି ଦୁଷ୍ଟା ମରିଗଲେ, ସିଂହଟି ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହେଲେ, ଆମ୍ବିକାକୁ ବନ୍ଧି ଆଣି ଶୀଘ୍ର ଫେରିଯିବା ।” ଏପରି ଆଦେଶ ପାଇ ବଡ଼ ଦାନବ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଚାରିପ୍ରକାର ସେନା ଓ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ସହିତ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ । ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ଦେବୀ ଏକ ବଡ଼ ସୁନା ଶୃଙ୍ଗ ଉପରେ, ସିଂହ ଉପରେ ବସି, ମୃଦୁ ହାସ୍ୟ ସହିତ ଦଢ଼ିଆ ଭାବେ ଦଢ଼ିଆ ଅଟୁଟ ରହିଛନ୍ତି । ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧରିବା ପାଇଁ ଧନୁଷ ଟାଣି, ତଳୱାର ତାଣିଲେ; କିଛି ଆଉ ନିକଟରେ ଆସି ଉଭୟ ଦିଗରୁ ଘେରି ରହିଲେ । ଏହା ଦେଖି ଦେବୀ ଆମ୍ବିକା ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ମୁହଁ କଳିମାରେ ପରିଣତ ହେଲା । ତାଙ୍କର ଭୃକୁଟି ଭଙ୍ଗିବା ଫଳରେ ଭାଲରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି, କଳୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ତାଙ୍କର ହାତରେ ତଳୱାର ଓ ପାଶ ଥିଲା, ତଳେ ମଣ୍ଡାଳି ଲଗା ଦଣ୍ଡ ଧରିଥିଲେ, ମଣିଷ ମୁଣ୍ଡର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ବାଘଚର୍ମ ପରିଧାନ କରିଥିଲେ ଓ ଦେହ ଦୁର୍ବଳ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ତାଙ୍କର ମୁହଁ ବଡ଼ ଓ ଭୟଙ୍କର, ଲମ୍ବା ଲାଲ ଜିଭ ଓ ଲାଲ ରକ୍ତ ଆଖି, ତାଙ୍କର ଗର୍ଜନା ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆଉ ଭୟରେ ଭରି ଦେଲା । କଳୀ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଦାନବ ସେନା ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ, ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ମୁଁହରେ ପକାଇ ଖାଇଦେଲେ । ଏକ ହାତରେ ହାଥୀ, ହାଥୀରେ ଚାଳକ, ଅଙ୍କୁଶ ଓ ଘଣ୍ଟି ସହିତ ଧରି, ସେମାନେ ମୁଁହରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ । ଏହିପରି ଏକ ଯୋଦ୍ଧା, ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ସାରଥି ସହିତ ଧରି, ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଚିବାଇ ମୁଁହରେ ପକାଇଦେଲେ । କେଉଁଠି କେଉଁଠି ମୁଣ୍ଡ ଧରି, କେଉଁଠି ଗଳା ଧରି, କେଉଁଠି ପାଦ ତଳେ ଚାପିଦେଲେ, କେଉଁଠି ଛାତି ଦ୍ୱାରା ଚେପିଦେଲେ । ଦାନବମାନେ ଯେଉଁ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ୁଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁହରେ ଧରି ଦାନ୍ତରେ ଚିବାଇଦେଲେ । ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେ ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଦେଖାଉଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଚୁର୍ମାର୍ଦ୍ଦନ କରି, କିଛିକୁ ଖାଇଦେଲେ, କିଛିକୁ ମାରିଦେଲେ । କେତେକ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା, କେତେକ ଗଦା ଦ୍ୱାରା, କିଛି ଦାନ୍ତର ଧାର ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ । ଏଭଳି କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତ ଦାନବ ସେନା ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲା । ଏହା ଦେଖି, ଦାନବ ଚଣ୍ଡ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଦେବୀ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ । ମୁଣ୍ଡ ମହାଦାନବ ମଧ୍ୟ ଦେବୀ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ, ହଜାର ହଜାର ଚକ୍ର ଦେବୀଙ୍କ ମୁହଁ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ଦେଖିବାକୁ ଲାଗିଲା ଯେପରି ଏକ କଳା ମେଘ ଉପରେ ଅନେକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚମକୁଛି । ତେବେ, ଦେବୀ କଳୀ ଭୟଙ୍କର ହାସ୍ୟ ଓ ଗର୍ଜନା ସହିତ, ମୁଁହ ବଡ଼ କରି, ତୀବ୍ର ରୋଷରେ ମୁଁହରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦାନ୍ତ ଦେଖାଇ, ଦେବୀ ତାଙ୍କର ସିଂହ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଚଣ୍ଡ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ । ତାଙ୍କର କେଶ ଧରି, ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ । ଏହି ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନିରେ ତିନି ଲୋକ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଲା । ଏହା ଦେଖି ମୁଣ୍ଡ ଚଣ୍ଡଙ୍କୁ ପଡ଼ିଯିବା ଦେଖି ତାଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ପଡ଼ିଦେଲେ । ଏହା ଦେଖି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ଭୟରେ ଚାରିଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ । ତାପରେ, କଳୀ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଧରି, ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ଭୟଙ୍କର ହାସ୍ୟ ସହିତ କହିଲେ: “ମୁଁ ଏହି ଦୁଇ ମହାଦାନବ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଉପହାର ଭାବେ ଆଣିଛି; ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ କୁ ତୁମେ ନିଜେ ହତ୍ୟା କରିବେ ।” ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦେବୀ ଚଣ୍ଡିକା କଳୀଙ୍କୁ କହିଲେ: “ତୁମେ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡଙ୍କୁ ଆଣିଛ, ଏହିଥରୁ ସାରା ବିଶ୍ୱରେ ତୁମେ ଚାମୁଣ୍ଡା ଭାବେ ପରିଚିତ ହେବେ ।” ଏପରେ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ମୃତ୍ୟୁ, ଦାନବ ସେନା ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିବା ଦେଖି, ଶୁମ୍ଭ ଦାନବପତି ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧ ଓ ଅପମାନରେ ସମସ୍ତ ଦାନବ ସେନାକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲେ । ସେ କହିଲେ: “ଏହି ଛଅ ଛଅ ଦାନବନାୟକ, ଚଉରାଶି କମ୍ବୁ ସେନାପତି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ତାଙ୍କର ନିଜ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯାଉ । ମୋର ଆଦେଶରେ ପଞ୍ଚାଶି ଦାନବ ଗୋତ୍ର ଓ ଏକଶେ ଧୌମ୍ର କୁଳ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯାଉ । କାଳକ, ଦୌର୍ହୃଦ, ମୌର୍ୟ, କାଳକେୟ ଏହି ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉନ୍ତୁ, ଶୀଘ୍ର ଆଗେ ବଢ଼ନ୍ତୁ ।” ଏପରି ଦାନବପତି ଶୁମ୍ଭଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଆଦେଶରେ ଏକ ବିରାଟ୍ ଦାନବ ସେନା ଆଗେ ବଢ଼ିଲା । ଏହି ଭୟଙ୍କର ସେନାକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଦେବୀ ଚଣ୍ଡିକା ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ତାଣି, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ତାରର ଧ୍ୱନି ରେ ଭରିଦେଲେ ।