ଧୂମ୍ରଲୋଚନ ନାମକ ଦାନବଙ୍କୁ ଶୁମ୍ଭ ଆଦେଶ ଦେଲେ, "ତୁମେ ତୁମ ଅସୁର ସେନା ସହିତ ଦ୍ରୁତ ଯାଅ, ଏବଂ ସେଇ ଦୁଷ୍ଟା ନାରୀକୁ ଯଦି ରୋଧ କରେ, ତେବେ ଚୁଲି ଧରି ଶକ୍ତି ପୂର୍ବକ ଏଠାକୁ ଆଣ। ଯଦି କେହି ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଆସେ, ଚାହେ ସେ ଅମର, ଯକ୍ଷ କିମ୍ବା ଗନ୍ଧର୍ବ ହେଉ, ସେମାନଙ୍କୁ ମାରିଦିଅ।" ଏହି ଆଦେଶ ମିଳିବା ସହିତ, ଧୂମ୍ରଲୋଚନ ଅସୁର ସେନାର ହଜାର ହଜାର ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କୁ ନେଇ ଦୂର୍ଗା ମାଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ। ଧୂମ୍ରଲୋଚନ ଦେବୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ କହିଲେ, "ତୁମେ ଯଦି ଆଜି ମୋ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ନ ଆସ, ତେବେ ମୁଁ ଚୁଲି ଧରି ତୁମକୁ ଜବରଦସ୍ତି ନେଇଯିବି।" ଦେବୀ ଶାନ୍ତ ସ୍ୱରେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଦୈତ୍ୟପତିଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଶକ୍ତି ସହିତ ମୋତେ ନେଇଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର, ତେବେ ମୁଁ କ’ଣ କରିପାରିବି?" ଏପରି କଥା ହେବା ସହିତ, ଧୂମ୍ରଲୋଚନ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରିବା ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଲେ। ଏହା ପରେ, ତାଙ୍କ ସେନା ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି କ୍ରୋଧିତ ହେଲା, କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ, ବର୍ଚ୍ଛି ଓ କୁଟାର ଝଡ଼ା ଚାଳି ଅସୁର ସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରି ମୁଣ୍ଡ ହଳାଇ ଅସୁର ସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା। ସିଂହ କେହିଂକୁ ପାଞ୍ଜାରେ, କେହିଂକୁ ମୁହଁରେ, କେହିଂକୁ ତଳ ଜହ୍ୱାରେ ଧରି ମାରିଦେଲେ। କେତେକ ଅସୁରଙ୍କ ଉଦର ଫାଟିଦେଲେ, କେତେକଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ପ୍ରହାରରେ ଶିର୍ଷ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଦେଲେ। କେହିଂକୁ ଚେପି ରକ୍ତ ପିଇଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମଗ୍ର ଅସୁର ସେନାକୁ ସଂହାର କରିଦେଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱଂସ ଦେଖି, ଶୁମ୍ଭ ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧୂମ୍ରଲୋଚନ ହତ ଓ ସମସ୍ତ ସେନା ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହେବା ଖବର ପାଇ, ରୋଷରେ ତାଙ୍କ ଓଠ କମ୍ପିଗଲା। ସେ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ନାମକ ଦୁଇ ମହାଦାନବଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ, "ତୁମେ ତୁମ ସେନା ସହ ଯାଅ, ଏବଂ ଦେବୀଙ୍କୁ ଚୁଲି ଧରି ଆଣିବା କିମ୍ବା ବନ୍ଧିଦେବା, ଯଦି ସଂଶୟ ଥାଏ, ତେବେ ସମସ୍ତ ଅସୁର ଏହି ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ହତ କର। ଏହି ଦୁଷ୍ଟା ମରିଯାଏ ଓ ସିଂହ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହେଉ, ତେବେ ଦେବୀକୁ ବନ୍ଧି ନେଇ ଦ୍ରୁତ ଫେରିଅ।" ଶୁମ୍ଭଙ୍କ ଏହି ଆଦେଶ ମିଳିବା ସହିତ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଚାରି ପ୍ରକାର ସେନା ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ଦେବୀ ଏକ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣମୟ ପର୍ବତ ଶିଖରେ ସିଂହ ଉପରେ ବସି, ମୃଦୁ ହାସ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି। ଅସୁରମାନେ ଧନୁଷ ଟାଣି, ତଳୱାର ଘୁଞ୍ଚାଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ଧରିବା ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଲେ। ଦେବୀ ଏହା ଦେଖି ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଭୃକୁଟି ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଏବଂ ତାହାର ମଧ୍ୟରୁ କଳା ମେଘ ଭଳି ମୁହଁ ଥିବା କାଳୀ ଦେବୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। କାଳୀ ଦେବୀ ଭୟଙ୍କର ଚେହେରା, ହାତରେ ତଳୱାର ଓ ପାଶ, ଖପର ମୁଣ୍ଡ ମାଳା, ବାଘ ଛାଲ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଦେହ ଦୁର୍ବଳ, ମୁହଁ ଚଉଡ଼ା, ଲମ୍ବା ଜିହ୍ୱା, ରକ୍ତ ରଙ୍ଗ ଚକ୍ଷୁ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଦେଉଥିଲେ। ସେ ଦୂତୀୟ ଗତିରେ ଅସୁର ସେନା ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସେନାକୁ ଖାଇଦେଲେ। ଏକ ହାତରେ ହାତୀ ଧରି, ତାଙ୍କ ଅଧିରୋହୀ, ଅଙ୍କୁଶ ଓ ଘଣ୍ଟା ସହିତ, ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁହଁରେ ଫେଙ୍କିଦେଲେ। ଏକ ଯୋଦ୍ଧା, ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ସାରଥି ସହିତ, କାଳୀ ତାଙ୍କୁ ମୁହଁରେ ଦେଇ ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତରେ ଚବାଇଦେଲେ। କେହିଂକୁ ଚୁଲି ଧରି, କେହିଂକୁ ଗଳାରେ, କେହିଂକୁ ପାଦ ଦେଇ ଚେପି, କେହିଂକୁ ଛାତି ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ। ଅସୁରମାନେ ଯେଉଁ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ କାଳୀ ଦେବୀ ରୋଷରେ ମୁହଁରେ ଧରି, ଦାନ୍ତରେ ଚିବାଇଦେଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁଷ୍ଟ ଅସୁରମାନେ କିଛିକୁ ଖାଇଦେଲେ, କିଛିକୁ ମାରିଦେଲେ, କିଛିକୁ ତଳୱାର, କିଛିକୁ ଗଦା, କିଛିକୁ ଦାନ୍ତର କୋଣାରେ ଆଘାତ କରି ହତ କଲେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତ ଅସୁର ସେନା ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଚଣ୍ଡ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ମୁଣ୍ଡ ଭୟଙ୍କର ତୀର ବର୍ଷା କରି ଦେବୀଙ୍କୁ ଢାକିଦେଲେ, ହଜାର ହଜାର ଚକ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ। ସେସବୁ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଚକ୍ର ଦେବୀଙ୍କ ମୁହଁ ଉପରେ ପଡ଼ୁଥିଲା, ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତାପରେ କାଳୀ ଦେବୀ ଭୟଙ୍କର ହାସ୍ୟ ସହିତ ଗର୍ଜନ କଲେ, ମୁହଁ ଚଉଡ଼ା, ଦାନ୍ତ ତୀବ୍ର ଜ୍ୱଳନ୍ତ, ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ। ଦେବୀ ତାଙ୍କ ସିଂହ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଚଣ୍ଡ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଚୁଲି ଧରି ତଳୱାର ଦେଇ ମୁଣ୍ଡ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଦେଲେ। ଚଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବା ସହିତ ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କଲେ, ତାହାର ଧ୍ୱନିରେ ତିନି ଲୋକ କମ୍ପିଉଠିଲା। ତାପରେ ମୁଣ୍ଡ ଚଣ୍ଡଙ୍କୁ ହତ ଦେଖି ଦେବୀଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ କାଳୀ ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ତଳୱାର ଦେଇ ମାରିଦେଲେ। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସୁରମାନେ ତାଙ୍କ ଅଧିନାୟକ ହତ ଓ ସେନା ନଶ୍ଟ ହୋଇଯିବାରୁ ଭୟରେ ଚାରିଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ। ଏଭଳି, କାଳୀ ଦେବୀ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଧରି ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଭୟଙ୍କର ହାସ୍ୟ ଦେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କଲେ।