ଦେବୀ ଚାଣ୍ଡୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦୂତ ଆସି କହିଲେ, “ଯେଉଁଠାରେ ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇପାରିବ, ମୋ ଅହଂକାରକୁ ଦୂର କରିପାରିବ, ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ମୋ ସମାନ ହେବ—ସେଉଁଠି ମୋ ସ୍ୱାମୀ ହେବେ।” ତାପରେ ଦେବୀ କହିଲେ, “ଶୁମ୍ଭ କିମ୍ବା ନିଶୁମ୍ଭ, ମହାଦାନବ, ଯେଉଁଠି ଆସନ୍ତୁ; ଯଦି ସେମାନେ ମୋତେ ଜିତିପାରନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ବିଳମ୍ବ କାହିଁକି? ଶୀଘ୍ର ଆସି ମୋତେ ହସ୍ତଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।” ତେବେ ଦୂତ କହିଲେ, “ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅହଂକାରୀ; ଏ ତିନି ଲୋକରେ କିଏ ଅଛି ଯିଏ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହୋଇପାରିବ? ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିନାହାନ୍ତି, ତେବେ ତୁମେ ଏକା ଜଣେ ନାରୀ ହୋଇ କିପରି ପ୍ରତିରୋଧ କରିପାରିବ? ଇନ୍ଦ୍ରାଦି ସମସ୍ତ ଦେବତା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରି ହାରିଚାଲିଗଲେ; ତେବେ ତୁମେ ଏକା ଯିବା କିପରି ସମ୍ଭବ?” “ମୁଁ ଯେପରି ବଲିଥିଲି, ତୁମେ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ; ତୁମେ ଯଦି ଯିବାକୁ ଚାହାନ୍ତିନାହିଁ, ତେବେ ଚୁଲି ଧରି ଘସଡ଼ି ନେଇଯିବାରୁ ମାନ ଖୋଇବେ।” ଦେବୀ ହସି କହିଲେ, “ଶୁମ୍ଭ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ନିଶୁମ୍ଭ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରବଳ; ମୁଁ ଅବିଚାର କରି ପୂର୍ବରୁ ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଦେଇଥିଲି। ଏହି କଥା ସମସ୍ତ ଆସୁରପତିଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହ କହିଦିଅ, ସେ ଯେପରି ଉଚିତ ଭାବେ କରନ୍ତୁ।” ଦେବୀଙ୍କ ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି ଦୂତ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ ଶୁମ୍ଭଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲା ଏବଂ ସମସ୍ତ କଥା ସୂଚନା କଲା। ଏଥିରେ ଶୁମ୍ଭ ରାଗରେ କମ୍ପିତ ହୋଇ ଧୂମ୍ରଲୋଚନ ନାମକ ଦାନବ ନେତାକୁ ଆଦେଶ କଲେ, “ହେ ଧୂମ୍ରଲୋଚନ, ତୁମ ନିଜ ସେନା ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ ଏବଂ ସେ ଦୁଷ୍ଟା ନାରୀକୁ ଚୁଲି ଧରି ଜବରଦସ୍ତି ଆଣିନିଅ। ଯଦି ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ କିଏ ଆସେ—ଏଉଁଠି ଅମର, ଯକ୍ଷ, କିମ୍ବା ଗନ୍ଧର୍ବ—ସେମାନେଠାରେ ହତ୍ୟା କର।" ଧୂମ୍ରଲୋଚନ ଦାନବ ଏହି ଆଦେଶ ମିଳିବା ସହିତ ହଜାର ହଜାର ଦାନବ ସେନା ସହିତ ଦେବୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ। ସେ କହିଲା, “ଯଦି ଆଜି ମୋ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ତୁମେ ନ ଯାଅ, ତେବେ ମୁଁ ଚୁଲି ଧରି ତୁମକୁ ଜବରଦସ୍ତି ନେଇଯିବି।” ଦେବୀ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ତୁମେ ଦାନବପତିଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ; ଯଦି ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ ମୋତେ ନେଇଯିବ, ତେବେ ମୁଁ ତୁମେ କଣ କରିପାରିବି?” ଏପରି କଥା ହେଉଥିବା ବେଳେ ଧୂମ୍ରଲୋଚନ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ଅମ୍ବିକା ମାତ୍ର ଏକ ଦାହାଡ଼ରେ ସେଉଁଠି ଧୂମ୍ରଲୋଚନକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଲେ। ଏହିପରେ ଦେବୀ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତୀର, ତରୱାରି, ଦାଉ ଓ ଅନ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ର ଝଡ଼ିରେ ସମସ୍ତ ଦାନବ ସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହ ଭୟଙ୍କର ଦାହାଡ଼ ଦେଇ ଦାନବ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଲାଫି ପଡ଼ିଲା। କେତେକ ଦାନବଙ୍କୁ ପଞ୍ଜାରେ ମାରିଲା, କେତେକଙ୍କୁ ମୁହଁରେ ପକାଇଲା, ଅନ୍ୟମାନେ ତଳ ଜିହ୍ୱାରେ ଧରି ହତ୍ୟା କଲା। କେତେକଙ୍କ ଉଦର ହିଁରାଇଦେଲା, କେତେକଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉଠାଇଦେଲା, କିଛି ଦାନବ ଚିହ୍ନଟ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଉଦର ରକ୍ତ ପିଇଲା। କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହ ସମସ୍ତ ଦାନବ ସେନାକୁ ସଂହାର କରିଦେଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୂମ୍ରଲୋଚନର ବିନାଶ ଓ ଦାନବ ସେନାର ସଂହାର ଖବର ଶୁଣି ଶୁମ୍ଭ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ତାଲମାଲ ହେଲେ ଏବଂ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଦୁଇ ମହାଦାନବଙ୍କୁ ଆଦେଶ କଲେ, “ହେ ଚଣ୍ଡ, ହେ ମୁଣ୍ଡ, ବଡ଼ ସେନା ସହିତ ଯାଅ; ଯାଇ ଦେବୀକୁ ଶୀଘ୍ର ଆଣି ଦିଅ। ଚୁଲି ଧରି ବାନ୍ଧି ନେଉ, କିମ୍ବା ଯଦି ଯୁଦ୍ଧରେ ସନ୍ଦେହ ହୁଏ, ତେବେ ସମସ୍ତ ଅସୁର ଏହି ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ହନ୍ତୁ। ଯେତେବେଳେ ସେ ଦୁଷ୍ଟା ମାରାଯିବେ ଓ ସିଂହ ମଧ୍ୟ ବିନାଶ ହେବ, ତେବେ ଆମ୍ବିକାକୁ ବାନ୍ଧି ନେଇ ଶୀଘ୍ର ଫେରିଆସ।" ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ନେତୃତ୍ୱ ନେଇ ଚତୁର୍ବିଧ ସେନା, ଶସ୍ତ୍ର-ସଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ଦେବୀଙ୍କ ଦିଗକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଦେବୀ ହସ୍ତମୂଳେ ହସ୍ୟ ହସି, ସୁନା ଶିଖର ଉପରେ ସିଂହାସନରେ ବସିଛନ୍ତି। ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଧନୁଷ ଟାଣି, ତରୱାରି ତୁଳି, ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ତେବେ ଦେବୀ ଅମ୍ବିକା ଶତ୍ରୁମାନେ ଦେଖି ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଭୂରୁ ଭଙ୍ଗର ମଧ୍ୟରୁ କଳା ମେଘ ପରି ମୁହଁ ଥିବା ଦେବୀ କାଳୀ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ହାତରେ ତରୱାରି ଓ ପାଶ, ମଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡର ମାଳା, ବାଘଚର୍ମ ବସ୍ତ୍ର, ଦେହ ଦୁର୍ବଳ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ମୁହଁ ବହୁତ ବଡ଼, ଲମ୍ବା ଜିହ୍ୱା, ରକ୍ତାକ୍ତ ଚକ୍ଷୁ, ଭୟଙ୍କର ରୋଷ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ଶବ୍ଦ କଲା। କାଳୀ ଦୂର୍ଦ୍ଦମ ଗତିରେ ଦାନବ ସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ କରି, ଦେବତା ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଅତ୍ୟାଚାର କରିବାରୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଖାଇଦେଲେ। ଏକ ହାତରେ ହାତୀ ସହ ସେନାନୀ, ଅଙ୍କୁଶ, ଘଣ୍ଟା—ସବୁ ଧରି ମୁହଁରେ ପକାଇଲେ। ଏକ ସେନାନୀକୁ ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ସାରଥୀ ସହିତ ଧରି ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତରେ ଚବାଇଦେଲେ। କେଉଁଠି ଚୁଲି ଧରି, କେଉଁଠି ଗଳା ଧରି, କେଉଁଠି ପାଦ ତଳେ ଦବାଇ, ଅନ୍ୟ ଜଣକୁ ଛାତିରେ ମାରିଲେ। ଦାନବମାନେ ଛାଡ଼ିଥିବା ଶସ୍ତ୍ର ଓ ମହାଆସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଧରି ଚବାଇଦେଲେ। ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେ ଶକ୍ତିକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, କିଛିକୁ ଖାଇଦେଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ହତ୍ୟା କଲେ। ଏହିପରି ଦେବୀଙ୍କ ଦିବ୍ୟ କ୍ରୋଧ ଓ ଶକ୍ତିରେ ଦାନବ ସେନା ସଂହାର ହେଲା, ଦେବୀଙ୍କ ମହିମା ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।