ସମ୍ଭା, ତିନି ଜଗତର ରାଜା, ଗର୍ବରେ ଭରି ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଦାବି କରିଲେ—“ତିନି ଜଗତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୋର; ଦେବତାମାନେ ମୋର ଇଚ୍ଛାକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି; ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞରେ ଯେଉଁ ଅଂଶ ଦିଆଯାଏ, ସେଗୁଡିକୁ ମୁଁ ଏକାଏକା ଭୋଗ କରେ। ତିନି ଜଗତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରତ୍ନଗୁଡିକ ମୋର ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଅଛି; ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କର ଯାନ, ହାତୀରତ୍ନ, ମୁଁ ଦୂର୍ବଳ କରି ନିଜ ଅଧିନ କରିଛି। ଦୁଧ ମହାସାଗର ମଥନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଅଶ୍ୱରତ୍ନ, ଉଚ୍ଚୈଃଶ୍ରବା, ଅମରମାନେ ଆଦରରେ ମୋତେ ଦାନ କରିଥିଲେ। ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁ ଅନ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତୁ ଅଛି, ସେଗୁଡିକ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ନୁହେଁ। ମୁଁ ରତ୍ନମାନଙ୍କର ଅଧିପତି; ତୁମେ ଏହି ଜଗତର ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରତ୍ନସ୍ୱରୂପା ଅଟୁଟ ରୂପରେ ଅଛ; ତେଣୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, କାରଣ ଆମେ ରତ୍ନମାନଙ୍କର ଅଧିକାରୀ। ତୁମେ ଯଦି ଏକ ରତ୍ନ, ତେଣୁ ମୋତେ କିମ୍ବା ମୋ ଭାଇ ନିଶୁମ୍ଭ ଙ୍କୁ ଚୟନ କର; ଦୁହେଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଯଦି ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର, ତୁମେ ଅପୂର୍ବ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାସନ ଅଧିକାର ପାଇବ; ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରି ମୋ ପ୍ରସ୍ତାବ ଗ୍ରହଣ କର।” ଏପରେ ଦୁର୍ଗା ଦେବୀ, ଏହି ଜଗତର ଧାରଣାକାରୀ, ହସିଲେ ଏବଂ କହିଲେ—“ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ସେଠାରେ କିଛି ମିଥ୍ୟା ନାହିଁ। ସମ୍ଭା ତିନି ଜଗତର ମହାପ୍ରଭୁ, ନିଶୁମ୍ଭ ମଧ୍ୟ ଏପରି। କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଯାହା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଦିଆଯାଇଛି, ତାହା କିପରି ଭଙ୍ଗ କରିବି? ଶୁଣ, ତୁମେ ଅବିବେକୀ; ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ହୋଇଥିଲା, ତାହା ଏହି—ଯେଉଁ କିଉଁ ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିବେ, ମୋ ଗର୍ବ ଦୂର କରିବେ, ଏବଂ ମୋ ସମକ୍ଷ ହେବେ, ସେ ମୋତେ ହସ୍ତଗ୍ରହଣ କରିବ। ତେଣୁ ସମ୍ଭା କିମ୍ବା ନିଶୁମ୍ଭ ମହାସୁର ଆସନ୍ତୁ; ମୋତେ ଜିତି, ଦେରି କାହିଁକି? ଶୀଘ୍ର ମୋ ହାତ ଧରନ୍ତୁ।” ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ସମ୍ଭା ଦେବୀଙ୍କୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରି କହିଲେ—“ତୁମେ ଅହଂକାରୀ; ଏହି ତିନି ଜଗତରେ କିଏ ସମ୍ଭା ଏବଂ ନିଶୁମ୍ଭ ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହେବ? ଦେବତା ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦୈତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହେଇପାରିନାହାନ୍ତି; ତେଣୁ ଏକା ଜନା ନାରୀ ହେଇ ତୁମେ କିପରି ପାରିବ? ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଛୁଆଇ ଯାଇଛନ୍ତି; ତୁମେ ଏକା ଯାଇ କିପରି ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବ? ମୁଁ କହିଛି, ସମ୍ଭା ଏବଂ ନିଶୁମ୍ଭ ଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ; ତୁମେ ଯିବା ନାହିଁ, ତୁମ ଗର୍ବ କ୍ଷୀଣ ହେଇ ଚୁଲ ଟାଣି ଯିବା ଚିହ୍ନ ଦେଉନାହିଁ। ସମ୍ଭା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ନିଶୁମ୍ଭ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଚିନ୍ତା ନ କରି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଦେଇଥିଲି, ଏବେ କିପରି କରିବି? ତେଣୁ ଯାଅ, ଏହି କଥା ଦୈତ୍ୟର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭଦ୍ରଭାବରେ ଯାଇ କହ; ସେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ।” ଦେବୀଙ୍କ ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଦୈତ୍ୟଦୂତ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ସମ୍ଭାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ସବୁ କଥା ଖୋଲାମେଳା ଭାବେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ। ଦୂତର କଥା ଶୁଣି, ସମ୍ଭା ରାଗରେ ତଳଉଠି ଧୂମ୍ରଲୋଚନ ମହାସୁରଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ—“ଧୂମ୍ରଲୋଚନ, ତୁମ ଦଳ ସହ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ; ଦେବୀକୁ ଚୁଲ ଟାଣି ଆଣି, ବଳପୂର୍ବକ ଆଣ। ଯଦି ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ କିଏ ଉଠିବ, ସେ ଦେବତା, ଯକ୍ଷ କିମ୍ବା ଗନ୍ଧର୍ବ ହେଉ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତୁ।” ଏପରେ ଧୂମ୍ରଲୋଚନ ଦୈତ୍ୟ, ହଜାର ଦୈତ୍ୟମାନେ ସହ ଶୀଘ୍ର ଯାଉଥିଲେ। ଧୂମ୍ରଲୋଚନ ଦେବୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ କହିଲେ—“ଦୟାବଶ, ତୁମେ ମୋ ମାଲିକଙ୍କ ପାଖକୁ ଯଦି ଆସିନାହାଁ, ତେଣୁ ମୁଁ ଚୁଲ ଟାଣି ବଳପୂର୍ବକ ତୁମେ ଆଣିବି।” ଦେବୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ଦୈତ୍ୟମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ତୁମେ ଯଦି ବଳପୂର୍ବକ ମୋତେ ଆଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର, ତେଣୁ ମୁଁ କିପରି ତୁମେ କରିପାରିବି?” ଏହି କଥା ପରେ, ଧୂମ୍ରଲୋଚନ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ଅମ୍ବିକା ଏକ ଦ୍ରୁତ ଦହାଡ଼ରେ ତାଙ୍କୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଲେ। ଏହା ପରେ ଦେବୀ ଦେଖିଲେ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ରାଗରେ ଭରି ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଛନ୍ତି; ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ, ବାଲ, ତର୍ୱା, କୁଟାର ଭରି ଦୈତ୍ୟସେନାକୁ ମାନେ ଉପରେ ବର୍ଷା କଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହ, ରାଗରେ ମାନ ହେଲେ, ଭୟଙ୍କର ଦହାଡ଼ ଦେଇ ଦୈତ୍ୟସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; କିଏ ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହ ତାଙ୍କ ପାଉଁ, କିଏ ମୁଁହ, କିଏ ତଳ ଜାଉଁ ଦ୍ୱାରା ମାରିଦେଲେ। କିଏ ତାଙ୍କ ନଖରେ ପେଟ ଫାଟିଗଲା, କିଏ ପାଉଁ ଘାଁରେ ମୁଣ୍ଡ ଚ୍ୟୁତ ହେଲେ। କିଏ ଆଉ ହାତ ମୁଣ୍ଡ କଟି ପଡିଗଲେ; ସିଂହ ମାନ ହେଲେ, ଅନ୍ୟ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ପେଟରୁ ରକ୍ତ ପିଇଲେ। କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟସେନାକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଲେ। ଏହି ଦୈତ୍ୟ ଧୂମ୍ରଲୋଚନ ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ଓ ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସେନା ନଶ୍ଟ ହେବାର ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ସମ୍ଭା ରାଗରେ ଶିର ତଳଉଠି ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଦୈତ୍ୟଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ—“ଚଣ୍ଡ, ମୁଣ୍ଡ, ତୁମେ ତୁମ ସେନା ସହ ଶୀଘ୍ର ଯାଉ; ଦେବୀକୁ ଚୁଲ ଟାଣି ଆଣିବାକୁ, ବନ୍ଧିବାକୁ, କିମ୍ବା ଯୁଦ୍ଧରେ ସନ୍ଦେହ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରରେ ମାରନ୍ତୁ। ଦୁଷ୍ଟା ଦେବୀ ମୃତ୍ୟୁ, ସିଂହ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ ବନ୍ଧି ଆଣିବା ପରେ ଶୀଘ୍ର ଫେରିଆସ।” ଏପରେ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଦୈତ୍ୟ, ଚାରି ପ୍ରକାର ଦଳ ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ସଜି ଦେବୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଗେଇ ଯାଇଲେ। ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ସେ ସିଂହ ଉପରେ, ରାଜା ପାହାଡ଼ର ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଖର ଉପରେ, ହାଲୁକା ହସ ହେବାରେ ଦଢ଼ିଆ ହେବାରେ ଉଭୟ। ଦୈତ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ବାଣ ତାଣି, ତର୍ୱା ଦେଖାଇ, ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଗେଇ ଆସିଲେ।