ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଯିଏ ସନ୍ତୋଷର ଆକାରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ଭିତରେ ପୋଷଣର ଆକାରେ ଯିଏ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ଭିତରେ ମାଆର ରୂପେ ଯିଏ ବସିଛନ୍ତି, ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅନେକଥର ନମସ୍କାର। ଏଭଳି ଭାବେ ଭ୍ରମ ଆକାରେ ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ଭିତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଦେବୀ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିପତ୍ୟ ରଖି, ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ଭିତରେ ବ୍ୟାପ୍ତିଶକ୍ତି ଭାବେ ନିତ୍ୟ ବସିଛନ୍ତି, ସେଠିଏ ତାଙ୍କୁ ଅନେକଥର ନମସ୍କାର। ସେ ଦେବୀ ଚେତନା ରୂପେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ବ୍ୟାପିଛନ୍ତି, ସେଠିଏ ତାଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଏହି ଭାବରେ ଦେବତାମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ପୂର୍ବରୁ ନିଜ ଆଶ୍ରୟ ପାଇଁ ଷ୍ଟୁତି କରିଥିଲେ, ଯିଏକି ପୂର୍ବେ ଦାନବରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉପାସିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେ ଶ୍ରୀଦେବୀ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ, ମଙ୍ଗଳ ଘଟାନ୍ତୁ, ଓ ସମସ୍ତ ଅପଶକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ। ଏବେ ଆମେ ଯିଏଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ହେଇ ଉପାସନା କରୁଛୁ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ୱାମିନୀ ଭାବେ ଉପାସନା କରୁଛନ୍ତି, ତିନି ଦେବୀ ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ମରଣ କଲେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ତୁରନ୍ତ ଦୂର କରିଦିଅନ୍ତି, ଭକ୍ତିର ରୂପରେ ପ୍ରକାଶ ପାଆନ୍ତି। ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ଷ୍ଟୁତିରେ ଲଗିଥିବା ବେଳେ, ରାଜାମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦଦାୟିନୀ ପାର୍ବତୀ ଜହ୍ନବୀ ନଦୀ ତଟରେ ଦେବତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆସିଲେ। ସେ ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟିବତୀ ଦେବୀ ଦେବତାମାନେଠାରେ ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ କାହାକୁ ଷ୍ଟୁତି କରୁଛ?" ତାଙ୍କ ଦେହର ତେଜୋମୟ ଛାୟାରୁ ଶିବଜନିତ ଦେବୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। "ମୋର ଏହି ସ୍ତୁତି ଦେବତାମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ରଚିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଶୁମ୍ଭ ଦୂର ହୋଇଯାଇଛି ଓ ନିଶୁମ୍ଭ ବିଜିତ ହୋଇଛି।" ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଦେହର ତେଜ ଛାୟାରୁ ଅମ୍ବିକା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଏହି କାରଣରୁ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ସେ 'କୌଶିକୀ' ଭାବେ ପରିଚିତ। ପାର୍ବତୀ ଠାରୁ ଅମ୍ବିକା ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲେ, ପାର୍ବତୀ କଳା ହେଲେ ଓ 'କାଳୀ' ଭାବେ ହିମାଲୟରେ ବାସ କଲେ। ଏବେ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କ ଦୂତ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଶୁମ୍ଭଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ଖବର ଦେଲେ, "ହେ ମହାରାଜ, ହିମାଲୟରେ ଏକ ଅସାଧାରଣ ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ ବସିଛନ୍ତି, ଏପରି ରୂପ କେହି କେବେ ଦେଖିନାହାନ୍ତି। ଏହି ଦେବୀ କିଏ ତାହା ଜାଣନ୍ତୁ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଆଣନ୍ତୁ।" "ସମସ୍ତ ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧନ-ଏବେ ତୁମର ଗୃହରେ ପ୍ରଭାସିତ। ଏଇରାବତ ହାତୀ, ପାରିଜାତ ବୃକ୍ଷ, ଉଚ୍ଚୈଃଶ୍ରବାସ ଘୋଡ଼ା, ହଂସଯୁକ୍ତ ଦିବ୍ୟ ରଥ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ସୃଷ୍ଟି, ମହାପଦ୍ମ ଧନ, ଅମର ଲୋଟସ ମାଳା, ବରୁଣଙ୍କ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଛତା, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ରଥ, ମୃତ୍ୟୁଦାୟିନୀ ଶକ୍ତି, ବନ୍ଧନ ପାଶ, ସମସ୍ତ ସାଗର ଜନିତ ରତ୍ନ, ଅଗ୍ନିଶୁଦ୍ଧ ବସ୍ତ୍ର-ଏସବୁ ତୁମ ପାଖରେ ଆସିଛି। ତେବେ, ଏହି ମହାର୍ଗ୍ୟ ନାରୀ ରତ୍ନକୁ କାହିଁକି ନେଉନାହାଁ?" ଏହି କଥା ଶୁଣି ଶୁମ୍ଭ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ସୁଗ୍ରୀବ ଦୂତକୁ ଦେବୀଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଲେ। "ମୋ ପକ୍ଷରୁ ଏହି କଥା ଦେବୀଙ୍କୁ କୁହ, ତିନି ଯଦି ସମ୍ମତି ଦେଇଥିବେ, ତେବେ ତୁରନ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କର।" ସୁଗ୍ରୀବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତ ଅଞ୍ଚଳରେ ଯାଇ, ଦେବୀଙ୍କୁ ମୃଦୁ ଓ ମଧୁର କଥାରେ କହିଲେ, "ହେ ଦେବୀ, ଶୁମ୍ଭ ଦାନବରାଜା ତିନିଉଁ ଲୋକର ସ୍ୱାମୀ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ଦୂତ। ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା କେହି ବାଧା ଦେଇପାରନ୍ତିନାହିଁ, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିଜୟ କରିଛନ୍ତି। ତିନିଉଁ ଲୋକ ତାଙ୍କର, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଚାଲନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଭାଗ ତିନି ପାଉଛନ୍ତି। ତିନିଉଁ ଲୋକର ସର୍ବୋତ୍ତମ ରତ୍ନ ତାଙ୍କ ଅଧିନରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହାତୀ ଓ ଚିରଞ୍ଜୀବ ଘୋଡ଼ା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଧିଗୃହୀତ। ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଅମୂଲ୍ୟ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ନିକଟରେ। ତୁମେ ଏହି ଲୋକର ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ, ତେଣୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ; କାରଣ ଆମେ ରତ୍ନଧାରୀ। ହେ ଚଞ୍ଚଳ ନୟନବତୀ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ରତ୍ନ, ଏହିଠାରେ ମୋ ବା ମୋ ଭାଇ ନିଶୁମ୍ଭ, ଯାହା ଚାହଁ, ଚୟନ କର। ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କଲେ ଅପୂର୍ବ ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ପାଇବ। ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି ମୋର ପ୍ରସ୍ତାବ ଗ୍ରହଣ କର।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି ଦେବୀ ଦୁର୍ଗା ମୃଦୁ ହସି କହିଲେ, "ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ସେଠି କିଛି ମିଥ୍ୟା ନୁହେଁ। ଶୁମ୍ଭ ତିନିଉଁ ଲୋକର ସ୍ୱାମୀ, ନିଶୁମ୍ଭ ମଧ୍ୟ ତେଣୁ। କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଯେଉଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ହୋଇଛି, ସେକୁ କିପରି ଭଙ୍ଗ କରିପାରିବି? ତୁମେ ଅଲ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ଥିବାରୁ ଶୁଣ, ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଦିଆଯାଇଛି, ସେ ଏଠି ଅଟୁଟ ରହିଛି।