ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ଯିଏ ଲଜ୍ଜାର ଆକାରେ ବିରାଜିତି, ସେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ଯିଏ ଶାନ୍ତିର ଆକାରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅନେକ-ଅନେକ ନମସ୍କାର। ସେଇ ଦେବୀ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ରୂପେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର କରେ। ସେ ଦେବୀ ସମସ୍ତଙ୍କ ମନରେ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ରୂପେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ଥର ନମସ୍କାର। ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ଶ୍ରୀର ଆକାରେ ବିରାଜିତି, ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର। ସେ ଦେବୀ, ଯିଏ ଧୃତି ରୂପେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ଥର ନମସ୍କାର। ସେ ଦେବୀ, ଯିଏ ପୋଷଣ ରୂପେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର। ସେ ଦେବୀ, ଯିଏ ସ୍ମୃତି ରୂପେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ଥର ନମସ୍କାର। ସେ ଦେବୀ, ଯିଏ କୃପା ରୂପେ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ବିରାଜିତି, ତାଙ୍କୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର। ସେ ଦେବୀ, ଯିଏ ଧର୍ମ ରୂପେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ଥର ନମସ୍କାର। ସେ ଦେବୀ, ଯିଏ ତୃପ୍ତି ରୂପେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର। ସେ ଦେବୀ, ଯିଏ ପୁଷ୍ଟି ରୂପେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ଥର ନମସ୍କାର। ସେ ଦେବୀ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ମାଆ ରୂପେ ବିରାଜିତି, ତାଙ୍କୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର। ସେ ଦେବୀ, ଯିଏ ମୋହ ରୂପେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ଥର ନମସ୍କାର। ସେଇ ଦେବୀ, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ବ୍ୟାପି ରହନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର। ସେ ଦେବୀ, ଯିଏ ଚେତନା ରୂପେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ବ୍ୟାପି ରହନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ଥର ନମସ୍କାର। ସେଇ ଦେବୀ, ଯିଏକି ପୂର୍ବରୁ ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଶରଣାର୍ଥୀ ପାଇଁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ, ଯିଏକି ପୂର୍ବକାଳରେ ଦାନବେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେ ଦେବୀ ଆମୋଁକୁ ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ, ମଙ୍ଗଳ ଦିଅନ୍ତୁ, ସମସ୍ତ ଅପମଙ୍ଗଳ ଦୂର କରନ୍ତୁ। ବର୍ତ୍ତମାନ ଯେଉଁ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆମେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଉତ୍ପାତି ଦାନବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ପୂଜିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଉଛୁ, ସେଇ ଦେବୀ ଯେଉଁଠାରେ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସ୍ମରଣ କଲେ ସମସ୍ତ ବିପଦ ଦୂର କରିଦିଅନ୍ତି, ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ଆକାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଅନ୍ତି। ହେ ରାଜାମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ, ଏପରି ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା ବେଳେ, ଜହ୍ନବୀ ନଦୀ ତଟରେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବା ପାଇଁ ପାର୍ବ୍ବତୀ ଆସିଲେ। ସେ ଚନ୍ଦ୍ରବଦନା, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—“ତୁମେ କାହାକୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛ?” ତାଙ୍କ ଦେହର ତେଜ ରୂପରୁ, ଶିବଜନିତ ଅମ୍ବିକା ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ଏହି ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଲୋକେ କୌଶିକୀ ଭାବେ ଚିହ୍ନିଥାନ୍ତି। ଯେବେ ସେ ପାର୍ବ୍ବତୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ପାର୍ବ୍ବତୀ ଅତି କଳା ହେଇଗଲେ; ସେ ହେଉଛନ୍ତି କାଳୀ, ଯେଉଁଠାରେ ହିମାଲୟରେ ବିରାଜିତି। ଏହି ସମୟରେ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ, ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କର ଦୂତ, ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ସେଉଁଠି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଆକୃତିରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଶୁମ୍ଭଙ୍କ ପାଖକୁ ଗିଏ, କହିଲେ: “ମହାରାଜ, ହିମାଲୟରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟା ମହିଳା ବିରାଜିତି, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ। ଏପରି ଆକୃତି କେହି କେବେ ଦେଖିନାହାନ୍ତି। ଏହି ଦେବୀ କିଏ ତା ଜାଣନ୍ତୁ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଧରି ଆଣନ୍ତୁ, ହେ ଦାନବେଶ୍ୱର। ସେ ମହିଳାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଣି, ସମସ୍ତ ଦିଗ୍କୁ ଆଲୋକିତ କରୁଛନ୍ତି, ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତ ମଣି, ରତ୍ନ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମ୍ପତ୍ତି ଆପଣଙ୍କ ଘରେ ଅଛି। ଏଇରାବତ ହାତୀ, ପାରିଜାତ ବୃକ୍ଷ, ଉଚ୍ଚୈଃଶ୍ରବାସ ଘୋଡ଼ା, ଏବଂ ହଂସ ଯୁକ୍ତ ବିମାନ, ଏହି ସମସ୍ତ ରତ୍ନ ଆପଣଙ୍କ ଘରେ ଆଣାଯାଇଛି। ମହାପଦ୍ମ ଧନ, ସମୁଦ୍ରର ଅକ୍ଷୟ ପଦ୍ମମାଳା, ଭାରୁଣୀର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଛତ୍ର, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କର ରଥ, ଉତ୍କ୍ରାନ୍ତିଦା ଶକ୍ତି, ଭାଇ ଭାରୁଣଙ୍କ ନାଗପାଶ, ଏବଂ ଅଗ୍ନି ପରିଶୁଦ୍ଧ ବସ୍ତ୍ର—ସମସ୍ତ ଆପଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଛି। ଏପରି ଅନେକ ରତ୍ନ ଆପଣଙ୍କ ଘରେ ଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଏହି ମହିଳାମଣିକୁ କାହିଁକି ନେଉନାହାନ୍ତି?” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମହାସୁର ଶୁମ୍ଭ, ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଦୂତ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଦେବୀଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଲେ। ଶୁମ୍ଭ କହିଲେ—“ମୋର ପକ୍ଷରୁ ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ଏମିତି କହିବା; ତାଙ୍କ ଉତ୍ତର ଅନୁଯାୟୀ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା।” ତେଣୁ ସୁଗ୍ରୀବ, ସେଇ ଦେବୀ ବିରାଜିତିବା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପର୍ବତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ମୃଦୁ ଓ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ—“ହେ ଦେବୀ, ଶୁମ୍ଭ ନାମକ ଦାନବେଶ୍ୱର ତିନି ଲୋକର ସ୍ୱାମୀ। ମୁଁ ତାଙ୍କ ଦୂତ, ଏଠି ଆସିଛି। ସେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା କେହି ବାଧା ଦେଇପାରେନାହାନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ଦାନବଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଜୟ କରିଛନ୍ତି। ତେଣୁ ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ।