ସେହି ସମୟରେ, ସେ ଦୁଇ ଦାନବ ନିଜେ ନିଜେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, କୁବେର, ଯମ ଓ ବରୁଣଙ୍କର ଅସନରେ ବସିଲେ, ଯେପରିକି ପୂର୍ବରୁ ସେମାନେ ଦେବତାମାନେ ଥିଲେ । ସେମାନେ ପବନ ଓ ସମୁଦ୍ରର ଅବସ୍ଥା ନିଜେ ନେଇଲେ, ଅଗ୍ନିଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର କ୍ରମ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ନେଇଲେ । ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ହରାଇ, ବିଜିତ ଓ ଅଧିକାରହୀନ ହେଲେ । ସେହି ଦୁଇ ଦାନବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଯେତେବେଳେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଧିକାରହରାଇ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ସେମାନେ ଅଜୟା ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ । ତାଙ୍କୁ ଏକ ବର ମିଳିଥିଲା, “ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଦୁଃଖ ରେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରିବ, ମୁଁ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମର ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ଷତିକୁ ନଶ୍ୱ କରିଦେବି ।” ଏହି ଭାବରେ ନିଶ୍ଚିତ କରି, ଦେବତାମାନେ ହିମବତଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ଯିଏ ପର୍ବତମାନଙ୍କର ମହାରାଜା । ସେଠାରେ ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଶକ୍ତି ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ସ୍ତୁତି କରିଲେ, “ଜୟ ଦେବୀ, ମହାଦେବୀ, ଶିବାଙ୍କ ଭାର୍ୟା, ଅବିରତ ନମସ୍କାର । ପ୍ରକୃତି, ମଙ୍ଗଳମୟୀ, ଆମେ ସଦା ଭକ୍ତିସହିତ ତୁମେ ପ୍ରଣାମ କରୁଛୁ ।” “ଘୋର ଓ ଶାଶ୍ୱତ ଦେବୀ, ଶୁଭ୍ର ଓ ଧାରଣକାରିଣୀ, ଜଗତ୍ର ଆଧାର ଓ କାର୍ଯ୍ୟକାରିଣୀ, ଆମର ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର । ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚନ୍ଦ୍ରମୟୀ, ଆନନ୍ଦଦାୟିନୀ, ମଙ୍ଗଳଦାୟିନୀ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧିଦାୟିନୀ, କାର୍ଯ୍ୟସାଧିନୀ, ଆମେ ତୁମକୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ ।” “ନୈରୃତି, ଭୂପତିମାନଙ୍କ ଶ୍ରୀ, ଶର୍ବାଣୀ, ଦୁର୍ଗା, ଦୁଃଖ ତାରଣୀ, ସାର, କାର୍ଯ୍ୟକାରିଣୀ, ଖ୍ୟାତି, କୃଷ୍ଣା, ଧୂମ୍ରା, ତୁମକୁ ଅବିରତ ନମସ୍କାର । ଅତି କୋମଳ ଓ ଅତି ଉଗ୍ର ଦେବୀ, ପ୍ରଣମ୍ୟା, ଚିତ୍ତସ୍ୱରୂପା, ଜଗତ୍ର ଆଧାର, କାର୍ଯ୍ୟକାରିଣୀ, ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର ।” “ସେଇ ଦେବୀ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଭୂତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଷ୍ଣୁଶକ୍ତି ଭାବେ ବ୍ୟାପି ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଆମେ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ । ସେଇ ଦେବୀ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଭୂତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚେତନାରୂପେ ବିଦ୍ୟମାନ, ତାଙ୍କୁ ଆମେ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ । ସେଇ ଦେବୀ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଭୂତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବୁଦ୍ଧିରୂପେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଆମେ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ ।” “ସେଇ ଦେବୀ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଭୂତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନିଦ୍ରାରୂପେ, ଭୋକରୂପେ, ଛାୟାରୂପେ, ଶକ୍ତିରୂପେ, ତୃଷ୍ଣାରୂପେ, କ୍ଷମାରୂପେ, ଜନ୍ମରୂପେ, ଲଜ୍ଜାରୂପେ, ଶାନ୍ତିରୂପେ, ଶ୍ରଦ୍ଧାରୂପେ, ସୌନ୍ଦର୍ୟରୂପେ, ଶ୍ରୀରୂପେ, ଧୃତିରୂପେ, ପୋଷଣରୂପେ, ସ୍ମୃତିରୂପେ, କୃପାରୂପେ, ଧର୍ମରୂପେ, ତୃପ୍ତିରୂପେ, ପୌଷ୍ଟିକତାରୂପେ, ମାତୃରୂପେ, ମୋହରୂପେ ବ୍ୟାପି ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର ।” “ଅନ୍ତଃକରଣ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଉପରେ ଯିଏ ଅଧିଷ୍ଠିତ, ସମସ୍ତ ଭୂତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯିଏ ବ୍ୟାପି ଅଛନ୍ତି, ସେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର । ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଚେତନାରୂପେ ଯିଏ ବ୍ୟାପିଛନ୍ତି, ସେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର ।” “ଯିଏ ପୂର୍ବରୁ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରୟ ପାଇଁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଯିଏ ପୂର୍ବକାଳରେ ଦାନବେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେଇ ସ୍ୱାମିନୀ ଦେବୀ ଆମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅନ୍ତୁ, ଆମ ମଙ୍ଗଳ କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅପମଙ୍ଗଳ ଦୂର କରନ୍ତୁ ।” “ଏବେ ଯେଉଁ ଦେବୀକୁ ଆମେ ଉପାସନା କରୁଛୁ, ଏହି ବର୍ତ୍ତମାନର ଦାନବମାନଙ୍କ ଅହଂକାର ଦ୍ୱାରା ଆମେ ପୀଡିତ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ପରମେଶ୍ୱରୀ ଭାବେ ପୂଜିବେ; ସେଇ ଦେବୀ, ଯିଏ ସ୍ମରଣ କରିଲେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ତୁରନ୍ତ ନଶ୍ୱ କରନ୍ତି, ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ ଅନେକ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି ।” ହେ ରାଜାମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦ, ଏହିପରି ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା ବେଳେ, ପାର୍ବତୀ ଜାହ୍ନବୀ ତଟରେ ଦେବତାମାନେ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏସି ପ୍ରକଟ ହେଲେ । ସେଇ ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟିବନ୍ଧୁ ବିଶିଷ୍ଟା ଦେବୀ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରତି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ କାହାକୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛ?” ଏହା ପରେ ତାଙ୍କ ଶରୀର ଛାୟାରୁ, ଶିବଜନିତ ଦେବୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ।